Przedawkowanie leku Tarivid 200

Przedawkowanie ofloksacyny (substancji czynnej preparatu Tarivid 200) stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Znajomość objawów oraz odpowiednich procedur postępowania jest kluczowa dla personelu medycznego, aby skutecznie reagować w takich sytuacjach¹.

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie ofloksacyny manifestuje się szeregiem objawów, które dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego oraz układu pokarmowego. W ostrej fazie przedawkowania można spodziewać się wystąpienia objawów neurologicznych takich jak: splątanie, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i drgawki. Dodatkowo mogą pojawić się zaburzenia kardiologiczne w postaci wydłużenia odstępu QT widocznego w zapisie EKG².

W doświadczeniach po wprowadzeniu leku do obrotu zaobserwowano również inne objawy neurologiczne, takie jak omamy, drżenie mięśniowe oraz stany splątania³.

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku przedawkowania ofloksacyny należy wdrożyć odpowiednie procedury medyczne, które obejmują zarówno leczenie objawowe, jak i działania mające na celu eliminację leku z organizmu⁴.

Podstawowe postępowanie

Leczenie przedawkowania ofloksacyny polega przede wszystkim na zastosowaniu terapii objawowej. Konieczne jest monitorowanie zapisu EKG ze względu na ryzyko wystąpienia wydłużenia odstępu QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka zaleca się stosowanie leków zobojętniających⁵.

W przypadku wystąpienia drgawek zalecane jest podanie diazepamu⁶.

Eliminacja leku z organizmu

Frakcje ofloksacyny mogą być usuwane z organizmu za pomocą hemodializy. Należy jednak zaznaczyć, że dializa otrzewnowa oraz ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa są nieskuteczne w usuwaniu ofloksacyny⁷. Warto podkreślić, że nie istnieje specyficzne antidotum dla ofloksacyny.

Postępowanie po dużym przedawkowaniu

W przypadku znacznego przedawkowania ofloksacyny zaleca się następujące postępowanie⁸:

• Płukanie żołądka – w celu usunięcia niewchłoniętej ofloksacyny
• Związki adsorbujące – podanie środków pochłaniających niewchłonięty lek
• Siarczan sodu – należy podać jeśli to możliwe w ciągu pierwszych 30 minut od przedawkowania
• Leki zobojętniające sok żołądkowy – w celu ochrony błony śluzowej żołądka
• Leki moczopędne – w celu zwiększenia wydalania już wchłoniętej substancji

Postępowanie w przypadku ciężkiej reakcji nadwrażliwości

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości (wstrząsu) po przedawkowaniu ofloksacyny, zaleca się natychmiastowe wdrożenie następującego postępowania⁹:

1. Uzyskanie dostępu dożylnego
2. Ułożenie pacjenta w pozycji poziomej, na plecach, z uniesionymi nogami
3. Zapewnienie drożności dróg oddechowych
4. Podawanie tlenu

Farmakoterapia we wstrząsie

Natychmiastowe leczenie farmakologiczne w przypadku ciężkiej reakcji nadwrażliwości obejmuje¹⁰:

• Adrenalina (epinefryna) dożylnie:
  • Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu adrenaliny o stężeniu 1:1 000 do 10 ml lub stosując roztwór o stężeniu 1:10 000
  • Należy powoli wstrzyknąć 1 ml roztworu (= 0,1 mg adrenaliny)
  • Konieczne monitorowanie tętna i ciśnienia krwi ze względu na ryzyko arytmii serca
  • W razie potrzeby można powtórzyć podanie adrenaliny

Następnie należy¹¹:

• Zwiększyć objętość krążącej krwi przez dożylne podawanie:
  • Płynów zwiększających objętość krwi krążącej (roztwór koloidalny)
  • Mleczanowego roztworu Ringera

Dodatkowo zaleca się¹²:

• Glikokortykosteroidy dożylnie:
  • Zalecana dawka: 250 do 1000 mg metyloprednizolonu
  • Podanie glikokortykosteroidu można powtórzyć

Należy pamiętać, że podane dawkowanie dotyczy osób dorosłych o prawidłowej masie ciała. U dzieci konieczna jest modyfikacja dawki w zależności od masy ciała¹³.

Dalsze postępowanie

Dalsze leczenie powinno być dostosowane do objawów klinicznych i może obejmować¹⁴:

• Zastosowanie oddechu wspomaganego
• Podanie leków przeciwhistaminowych

W przypadku zatrzymania krążenia konieczne jest natychmiastowe wdrożenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej zgodnie z obowiązującymi standardami¹⁵.