Właściwości farmakokinetyczne
Systen Sequi 1. Systen 50: 3,2 mg, 2. Systen Conti: 3,2 mg + 11,2 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Systen Sequi

Właściwości farmakokinetyczne leku Systen Sequi obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych zawartych w systemach transdermalnych Systen 50 (zawierający 3,2 mg estradiolu) oraz Systen Conti (zawierający 3,2 mg estradiolu i 11,2 mg noretysteronu octanu). Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę parametrów farmakokinetycznych ze szczególnym uwzględnieniem drogi przezskórnej podania hormonu.¹

Wchłanianie estradiolu

Podanie przezskórne estradiolu stanowi skuteczną metodę dostarczania substancji czynnej do organizmu, umożliwiając wywołanie efektów ogólnoustrojowych. Ta droga podania pozwala na ominięcie intensywnych przemian metabolicznych w nabłonku jelit oraz efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, którym podlega estradiol podawany drogą doustną.²

W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że po aplikacji systemów transdermalnych stężenie estradiolu we krwi wzrasta bardzo szybko powyżej wartości wyjściowych. W przypadku systemu Systen Conti, już po 4 godzinach od aplikacji plastra stężenie estradiolu osiąga wartość około 19 pg/ml, przy wyjściowym stężeniu wynoszącym około 5 pg/ml.³

Maksymalne stężenie i czas utrzymywania się we krwi

Średnie maksymalne stężenie estradiolu po aplikacji systemu transdermalnego Systen Conti wynosi około 41 pg/ml powyżej stężenia wyjściowego i jest osiągane po około 23 godzinach od przyklejenia plastra. Podwyższone stężenie estradiolu utrzymuje się przez 3,5 doby, co zapewnia stabilny poziom hormonu w okresie stosowania jednego plastra.⁴

Po odklejeniu systemu transdermalnego obserwuje się szybki spadek stężenia estradiolu we krwi – powrót do wartości wyjściowych następuje w ciągu 24 godzin. Średni okres półtrwania estradiolu we krwi po usunięciu plastra wynosi 6,6 godziny, co wskazuje na magazynowanie niewielkiej ilości hormonu w skórze.⁵

Właściwości farmakokinetyczne przy wielokrotnej aplikacji

Podczas wielokrotnego stosowania systemów transdermalnych Systen Conti nie obserwuje się znaczącej kumulacji estradiolu w krążeniu ustrojowym lub występuje ona w minimalnym stopniu. Zarówno system Systen 50, jak i Systen Conti powodują podwyższenie stężenia estradiolu do poziomu charakterystycznego dla kobiet w okresie przed menopauzą, co stanowi istotny aspekt terapii hormonalnej.⁶

Dystrybucja estradiolu w organizmie

Estradiol podlega szerokiej dystrybucji w tkankach organizmu. We krwi hormon ten wiąże się z białkami osocza, głównie z:

• Albuminami – około 60-65% frakcji związanej⁷
• Globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG) – około 35-45% frakcji związanej⁸

W przypadku przezskórnego podania estradiolu, frakcje związane z białkami pozostają w stanie niezmienionym, co przyczynia się do stabilnego efektu terapeutycznego.⁹

Metabolizm estradiolu

Estradiol podlega wielu przemianom metabolicznym w organizmie. Głównym szlakiem metabolicznym jest przekształcenie do estronu i jego związków sprzężonych. Następnie zachodzi wzajemna konwersja między estradiolem, estronem i siarczanem estronu.¹⁰

Istotną zaletą przezskórnej drogi podania jest to, że przemiany metaboliczne estradiolu w skórze zachodzą w niewielkim stopniu, co pozwala na dostarczenie większej ilości niezmienionego hormonu do krążenia ogólnego.¹¹

Eliminacja estradiolu

Estradiol jest szybko eliminowany z krążenia. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu dożylnym wynosi około 1 godziny. Natomiast po przezskórnym podaniu, jak wspomniano wcześniej, okres półtrwania po odklejeniu plastra wynosi około 6,6 godziny.¹²

Produkty metabolizmu estradiolu (glukuronidy i siarczany) są wydalane głównie z moczem.¹³

Wskaźnik E2/E1 (estradiol/estron)

Ważnym parametrem farmakokinetycznym podczas terapii estrogenowej jest stosunek stężenia estradiolu do estronu we krwi (wskaźnik E2/E1). U kobiet po menopauzie, przed rozpoczęciem leczenia, średni stosunek E2/E1 jest zazwyczaj mniejszy niż 0,3. Podczas leczenia systemem transdermalnym Systen Conti, wartość tego wskaźnika szybko wzrasta i utrzymuje się na stałym, fizjologicznym poziomie wynoszącym około 1, co odpowiada wartościom obserwowanym u kobiet w okresie przed menopauzą.¹⁴

Po zakończeniu leczenia i odklejeniu plastra, wskaźnik E2/E1 powraca do wartości wyjściowych w ciągu 24 godzin, co potwierdza odwracalność efektów stosowania systemu transdermalnego.¹⁵

Uwalnianie substancji czynnych z systemów transdermalnych

¹⁶