Właściwości farmakokinetyczne
Rivastigmin NeuroPharma 6 mg

Właściwości farmakokinetyczne rywastygminy

Rywastygmina, substancja czynna leku Rivastigmin NeuroPharma, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który należy rozpatrywać w kilku kluczowych aspektach obejmujących wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację leku z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych z uwzględnieniem czynników wpływających na ich zmienność.¹

Wchłanianie

Rywastygmina charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest już po około 1 godzinie od przyjęcia dawki. Istotną cechą farmakokinetyki rywastygminy jest fakt, że poprzez oddziaływanie na własny enzym docelowy, lek wykazuje nieproporcjonalny wzrost biodostępności – zwiększenie jest około 1,5 raza większe niż wynikałoby to ze zwiększenia samej dawki. Bezwzględna biodostępność po podaniu dawki 3 mg wynosi około 36% ±13%.²

Na proces wchłaniania rywastygminy znaczący wpływ ma przyjmowanie pokarmu. Podanie leku z pokarmem opóźnia wchłanianie o 90 minut (tmax), powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax), jednocześnie zwiększając wartość pola pod krzywą stężenia (AUC) o około 30%.³

Dystrybucja

Rywastygmina charakteryzuje się umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza, wynoszącym około 40%. Jest to substancja, która z łatwością przenika przez barierę krew-mózg, co ma istotne znaczenie dla jej działania farmakodynamicznego w ośrodkowym układzie nerwowym. Pozorna objętość dystrybucji leku mieści się w zakresie 1,8-2,7 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek.⁴

Metabolizm

Metabolizm rywastygminy przebiega szybko i intensywnie, czego potwierdzeniem jest krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący około 1 godziny. Główną drogą metaboliczną jest reakcja hydrolizy przy udziale cholinoesterazy, prowadząca do powstania dekarbamylowanego metabolitu. Ten metabolit wykazuje in vitro jedynie niewielką aktywność hamującą w stosunku do acetylocholinoesterazy, nie przekraczającą 10% aktywności związku macierzystego.<sup data-drug="Rivastigmin NeuroPharma" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Rywastygmina jest szybko i w dużym stopniu metabolizowana (okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny) głównie w reakcji hydrolizy przy udziale cholinoesterazy, do dekarbamylowanego metabolitu. Powstały w ten sposób metabolit wykazuje in vitro jedynie niewielką aktywność hamującą w stosunku do acetylocholinoesterazy (5

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się istotnych interakcji farmakokinetycznych rywastygminy z lekami metabolizowanymi przez główne izoenzymy cytochromu P450, w tym:⁶

• CYP1A2
• CYP2D6
• CYP3A4/5
• CYP2E1
• CYP2C9
• CYP2C8
• CYP2C19
• CYP2B6

Badania przeprowadzone na modelach zwierzęcych potwierdzają, że główne izoenzymy cytochromu P450 pełnią jedynie marginalną rolę w procesie metabolizmu rywastygminy. Całkowity klirens osoczowy rywastygminy wykazuje zależność od dawki – wynosi około 130 l/h po podaniu dożylnym dawki 0,2 mg, natomiast zmniejsza się do około 70 l/h po podaniu dożylnym dawki 2,7 mg.⁷

Eliminacja

Eliminacja rywastygminy zachodzi głównie poprzez wydalanie jej metabolitów z moczem. W moczu nie stwierdza się obecności niezmienionej rywastygminy, co wskazuje na jej całkowitą biotransformację. Po podaniu rywastygminy znakowanej izotopem 14C obserwuje się szybkie i niemal całkowite wydalanie metabolitów z moczem (powyżej 90%) w ciągu 24 godzin. Droga eliminacji przez przewód pokarmowy ma marginalne znaczenie – z kałem wydala się mniej niż 1% podanej dawki. ^{90%), w ciągu 24 godzin. Z kałem wydala się mniej niż 1% podanej dawki.”>8}

W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano kumulacji rywastygminy ani jej głównego dekarbamylowanego metabolitu u pacjentów z chorobą Alzheimera podczas długotrwałego stosowania leku.⁹

Wpływ nikotyny na farmakokinetykę

Analiza farmakokinetyki przeprowadzona na dużej populacji pacjentów z chorobą Alzheimera wykazała, że stosowanie nikotyny (palenie tytoniu) zwiększa ustny klirens rywastygminy o 23%. Obserwację tę poczyniono na podstawie danych od 75 osób palących i 549 osób niepalących, przyjmujących rywastygminę doustnie w postaci kapsułek w dawce do 12 mg/dobę.¹⁰

Farmakokinetyka rywastygminy w specjalnych populacjach

Osoby w podeszłym wieku

Badania przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że biodostępność rywastygminy jest większa u osób w podeszłym wieku w porównaniu do osób młodych. Jednakże dalsze badania wykonane u pacjentów z chorobą Alzheimera w przedziale wiekowym od 50 do 92 lat nie wykazały istotnych klinicznie różnic w biodostępności leku związanych z wiekiem.¹¹

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby obserwuje się istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych rywastygminy w porównaniu do osób zdrowych. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) jest większe o około 60%, natomiast pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) zwiększa się ponad dwukrotnie.¹²

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek również istotnie wpływają na parametry farmakokinetyczne rywastygminy. U osób z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek wartości Cmax i AUC rywastygminy są ponad dwukrotnie większe w porównaniu do osób zdrowych. Co interesujące, u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek nie zaobserwowano dalszych zmian tych parametrów.¹³