Wprowadzenie do właściwości farmakokinetycznych

Parykalcytol jest substancją czynną dostępną w postaci roztworu do wstrzykiwań w dwóch stężeniach: 2 mikrogramy/ml oraz 5 mikrogramów/ml. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną tego leku na podstawie badań przeprowadzonych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u zdrowych ochotników.¹

Dystrybucja parykalcytolu

Parykalcytol podawany jest w formie szybkiego wstrzyknięcia dożylnego. Po podaniu dawek mieszczących się w zakresie od 0,04 do 0,24 μg/kg masy ciała, obserwuje się charakterystyczny dwufazowy profil farmakokinetyczny. W pierwszej fazie, trwającej około dwóch godzin po podaniu, stężenie leku gwałtownie maleje. Następnie przechodzi w drugą fazę, w której stężenie parykalcytolu zmniejsza się w sposób logarytmiczno-liniowy.²

Średni okres półtrwania parykalcytolu wynosi około 15 godzin. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, po wielokrotnym podaniu nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.³

Wiązanie z białkami osocza

Badania in vitro wykazały, że parykalcytol charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99,9%. Wiązanie to nie wykazuje wysycenia w zakresie stężeń od 1 do 100 ng/ml, co wskazuje na liniowy charakter tego procesu w szerokim zakresie stężeń terapeutycznych.^{99,9%). W zakresie stężeń od 1 do 100 ng/ml nie stwierdzono wysycenia wiązania.”>4}

Biotransformacja parykalcytolu

W procesie biotransformacji parykalcytol ulega przemianom metabolicznym, w wyniku których powstaje kilka różnych metabolitów. Metabolity te wykryto zarówno w moczu, jak i w kale, przy czym w moczu nie stwierdzono obecności parykalcytolu w formie niezmienionej.⁵

Choć dokładna charakterystyka i identyfikacja tych metabolitów nie została jeszcze przeprowadzona, wiadomo, że stanowią one łącznie 51% radioaktywnych substancji wykrytych w moczu oraz 59% w kale. Sugeruje to, że metabolizm odgrywa istotną rolę w eliminacji parykalcytolu z organizmu.⁶

Parametry farmakokinetyczne

Szczegółowe parametry farmakokinetyczne parykalcytolu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek po podaniu dawki 0,24 mikrograma/kg masy ciała przedstawiają się następująco:⁷

Eliminacja parykalcytolu

Badania z zastosowaniem znakowanego izotopowo parykalcytolu (3H-parykalcytol) przeprowadzone u zdrowych ochotników dostarczyły cennych informacji na temat dróg eliminacji leku. W badaniu tym podano pojedynczą dawkę 0,16 μg/kg masy ciała we wstrzyknięciu dożylnym czterem zdrowym osobom.⁸

Analiza radioaktywności w osoczu wykazała, że pochodzi ona głównie z leku macierzystego. Badania te pozwoliły również ustalić, że główną drogą eliminacji parykalcytolu jest wydalanie z żółcią. W kale wykryto aż 74% podanej dawki radioaktywnej, podczas gdy w moczu jedynie 16%. Wskazuje to na dominującą rolę wątroby w eliminacji parykalcytolu.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach

Wpływ płci, rasy i wieku

Przeprowadzone badania nie wykazały istotnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych parykalcytolu związanych z wiekiem ani płcią pacjentów. Podobnie, nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce w zależności od przynależności rasowej.¹⁰

Pacjenci z uszkodzeniem wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby stężenia niezwiązanego (wolnego) parykalcytolu są podobne do tych obserwowanych u osób zdrowych. Z tego względu nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u tych pacjentów.¹¹

Należy jednak podkreślić, że brakuje danych dotyczących farmakokinetyki parykalcytolu u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby, co powinno skłaniać do zachowania szczególnej ostrożności podczas stosowania leku w tej grupie pacjentów.¹²