Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Mirtazapina, substancja czynna produktu leczniczego Mirzaten, została poddana szeregowi przedklinicznych badań bezpieczeństwa, obejmujących konwencjonalne badania farmakologiczne, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, ocenę genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Kompleksowe dane z tych badań nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. ¹

Toksyczny wpływ na rozród i rozwój potomstwa

W przeprowadzonych badaniach toksycznego wpływu na rozród nie zaobserwowano działania teratogennego mirtazapiny zarówno u szczurów, jak i u królików. Oznacza to, że substancja nie powodowała wad rozwojowych u płodów tych gatunków zwierząt. ²

Jednakże, przy ekspozycji ogólnoustrojowej dwukrotnie przekraczającej maksymalną ekspozycję terapeutyczną u ludzi, zaobserwowano u szczurów następujące efekty:

• Wzrost strat poimplantacyjnych (zwiększona utrata zarodków po implantacji)
• Zmniejszenie masy ciała miotów
• Zmniejszenie przeżycia młodych szczurów w czasie pierwszych trzech dni laktacji

Należy podkreślić, że powyższe efekty obserwowano wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. ³

Badania genotoksyczności

Mirtazapina została poddana licznym badaniom oceniającym jej potencjalne działanie genotoksyczne. Przeprowadzono kompleksowe testy obejmujące:

1. Badania mutacji genowych
2. Badania aberracji chromosomalnych
3. Testy uszkodzeń DNA

Wyniki wszystkich przeprowadzonych badań były negatywne, co oznacza, że mirtazapina nie wykazuje działania genotoksycznego. Jest to istotna informacja dla bezpieczeństwa stosowania leku, ponieważ wskazuje na brak potencjału wywoływania uszkodzeń materiału genetycznego. ⁴

Badania potencjalnego działania rakotwórczego

W trakcie długoterminowych badań oceniających potencjalne działanie rakotwórcze mirtazapiny zaobserwowano:

• Guzy tarczycy u szczurów
• Nowotwór wątrobowokomórkowy u myszy

Jednakże szczegółowa analiza tych obserwacji wykazała, że powyższe zmiany nowotworowe są uznawane za specyficzne dla gatunku, a nie za efekt genotoksyczny. Występowanie tych zmian wiąże się z długotrwałym podawaniem dużych dawek substancji indukujących enzymy wątrobowe, co stanowi mechanizm specyficzny dla gryzoni i nie ma bezpośredniego przełożenia na ryzyko u ludzi. ⁵

Mechanizm powstawania tych zmian nowotworowych związany jest z indukcją enzymów wątrobowych i zmianami w metabolizmie hormonów tarczycy u gryzoni, które to procesy przebiegają odmiennie u ludzi. To wskazuje na brak istotnego ryzyka rakotwórczego u pacjentów przyjmujących mirtazapinę w dawkach terapeutycznych. ⁶

Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym

Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujące ocenę wpływu długotrwałego podawania mirtazapiny na organizmy zwierzęce, nie wykazały efektów toksycznych, które wskazywałyby na szczególne zagrożenie dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. Profil bezpieczeństwa obserwowany w badaniach na zwierzętach jest zgodny z profilem klinicznym obserwowanym u pacjentów, co dodatkowo potwierdza bezpieczeństwo stosowania mirtazapiny. ⁷

Badania farmakologiczne bezpieczeństwa

Konwencjonalne badania farmakologiczne bezpieczeństwa, oceniające wpływ mirtazapiny na kluczowe układy fizjologiczne (układ sercowo-naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy, układ oddechowy), nie wykazały działań niepożądanych, które mogłyby stanowić istotne zagrożenie dla pacjentów podczas stosowania leku w warunkach klinicznych. ⁸