Przeciwwskazania stosowania leku Maalox zawiesina doustna (35 mg + 40 mg)/ml

Stosowanie zawiesiny doustnej Maalox zawierającej jako substancje czynne wodorotlenek glinu (3,5 g/100 ml) i wodorotlenek magnezu (4,0 g/100 ml) jest przeciwwskazane w ściśle określonych przypadkach. Identyfikacja tych przeciwwskazań ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjenta i powinna być uwzględniana przy każdorazowym zalecaniu tego produktu leczniczego. ¹

Nadwrażliwość na składniki preparatu

Stosowanie leku Maalox w postaci zawiesiny doustnej jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek z następujących składników:

• wodorotlenek glinu – główna substancja czynna preparatu
• wodorotlenek magnezu – druga substancja czynna preparatu
• jakiekolwiek substancje pomocnicze zawarte w produkcie

Reakcje nadwrażliwości na wymienione składniki mogą manifestować się objawami skórnymi, układowymi lub innymi formami reakcji alergicznych. W przypadku wystąpienia takich objawów w przeszłości, należy bezwzględnie odstąpić od stosowania leku. ²

Niewydolność nerek

Szczególnie istotnym przeciwwskazaniem do stosowania leku Maalox jest ciężka niewydolność nerek. U pacjentów z tym schorzeniem nie należy podawać preparatu ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń elektrolitowych oraz możliwość kumulacji jonów glinu i magnezu w organizmie. Może to prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek oraz wystąpienia powikłań związanych z zatruciem jonami tych metali. ³

Uwagi dotyczące substancji pomocniczych

Należy zwrócić uwagę, że Maalox zawiera sorbitol (E420) w ilości 102,888 mg w 10 ml zawiesiny. U pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy należy rozważyć potencjalne ryzyko stosowania produktu zawierającego tę substancję, choć nie stanowi to bezwzględnego przeciwwskazania. ⁴

Sytuacje wymagające szczególnej rozwagi

Poza bezwzględnymi przeciwwskazaniami, należy zachować ostrożność przy zalecaniu leku Maalox zawiesina doustna w następujących przypadkach:

• łagodna do umiarkowanej niewydolność nerek – ze względu na możliwe zaburzenia gospodarki elektrolitowej
• długotrwała terapia – zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka niewydolności nerek
• jednoczesne stosowanie innych leków, które mogą wchodzić w interakcje z wodorotlenkiem glinu lub magnezu

W tych sytuacjach decyzja o zastosowaniu leku powinna być podjęta po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem alternatywnych metod leczenia. ⁵

Dane dotyczące zawartości substancji czynnych w różnych opakowaniach leku Maalox pokazują, że ilość wodorotlenku glinu i magnezu jest proporcjonalna do objętości preparatu, co należy uwzględnić przy ocenie potencjalnego ryzyka kumulacji tych związków u pacjentów z przeciwwskazaniami. ⁶