Właściwości farmakokinetyczne leku Jovesto 0,5 mg/ml

Lek Jovesto, zawierający 0,5 mg/ml desloratadyny w postaci roztworu doustnego, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów farmakokinetycznych tego preparatu.¹

Wchłanianie desloratadyny

Desloratadyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, co potwierdza możliwość oznaczenia jej stężenia w osoczu już po 30 minutach od podania u dorosłych i młodzieży. Substancja czynna jest dobrze absorbowana z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 3 godzinach od momentu przyjęcia. Końcowy okres półtrwania desloratadyny wynosi około 27 godzin, co pozwala na stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę. Stopień kumulacji substancji czynnej jest skorelowany z jej okresem półtrwania, a biodostępność wykazuje proporcjonalność w zakresie dawek od 5 mg do 20 mg.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki desloratadyny jest występowanie fenotypu związanego z wolnym metabolizmem u około 6% pacjentów. Interesującą obserwacją jest fakt, że częstość występowania tego fenotypu różni się w zależności od rasy – jest znacząco wyższa u pacjentów rasy czarnej (18% u dorosłych i 16% u dzieci) w porównaniu do pacjentów rasy białej (2% u dorosłych i 3% u dzieci).³

Właściwości farmakokinetyczne u pacjentów wolno metabolizujących

U osób z fenotypem wolnego metabolizmu parametry farmakokinetyczne desloratadyny wykazują istotne różnice. W badaniach u dorosłych po podaniu wielokrotnych dawek preparatu w postaci tabletek zaobserwowano, że maksymalne stężenie desloratadyny (Cmax) było około 3-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej, a końcowy okres półtrwania uległ znacznemu wydłużeniu, osiągając około 89 godzin.⁴

Podobny wzorzec farmakokinetyczny zaobserwowano u wolno metabolizujących dzieci w wieku od 2 do 11 lat z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, którym podawano desloratadynę w postaci syropu. U tych pacjentów ekspozycja (AUC) na desloratadynę była około 6-krotnie większa, Cmax około 3-4-krotnie większe, a końcowy okres półtrwania wydłużył się do około 120 godzin. Mimo tych różnic, ogólny profil bezpieczeństwa u pacjentów wolno metabolizujących nie różnił się od profilu obserwowanego w populacji ogólnej.⁵

Warto zaznaczyć, że nie prowadzono badań dotyczących skuteczności desloratadyny u wolno metabolizujących dzieci w wieku poniżej 2 lat.⁶

Porównanie farmakokinetyki u dzieci i dorosłych

W badaniach porównawczych z zastosowaniem pojedynczej dawki wykazano, że wartości AUC i Cmax u dzieci i dorosłych, którzy otrzymali 5 mg desloratadyny w postaci syropu, były porównywalne.⁷

Dystrybucja

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu, w zakresie od 83% do 87%. W badaniach klinicznych po podawaniu dorosłym i młodzieży dawek od 5 mg do 20 mg raz na dobę przez 14 dni nie zaobserwowano klinicznie istotnej kumulacji substancji czynnej.⁸

Biorównoważność różnych postaci leku

W badaniach krzyżowych z zastosowaniem pojedynczej dawki potwierdzono biorównoważność desloratadyny w postaci tabletki i syropu. Ponieważ Jovesto zawiera desloratadynę w roztworze doustnym w takim samym stężeniu jak w syropie, można przyjąć równoważność roztworu doustnego zarówno z syropem, jak i tabletkami, co eliminuje konieczność przeprowadzania dodatkowych badań biorównoważności.⁹

Metabolizm

Enzym odpowiedzialny za metabolizm desloratadyny nie został dotychczas jednoznacznie zidentyfikowany, co sprawia, że nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi produktami leczniczymi. Istotne informacje dotyczące metabolizmu desloratadyny obejmują fakt, że substancja ta nie hamuje aktywności CYP3A4 in vivo, a badania in vitro wykazały, że nie hamuje aktywności CYP2D6 oraz nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P.¹⁰

Eliminacja i wpływ czynników zewnętrznych

Badania farmakokinetyczne wykazały, że spożywanie wysokokalorycznego posiłku z dużą zawartością tłuszczu nie wpływa na rozmieszczenie desloratadyny w organizmie. Podobnie, nie stwierdzono wpływu soku grejpfrutowego na rozmieszczenie tej substancji czynnej.¹¹

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Farmakokinetyka desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek różni się istotnie od tej obserwowanej u osób zdrowych. Badania wykazały, że zarówno po podaniu pojedynczej dawki, jak i po dawkach wielokrotnych, ekspozycja na desloratadynę jest wyższa u pacjentów z niewydolnością nerek.¹²

W badaniu z dawką pojedynczą u pacjentów z lekką przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja na desloratadynę była około 2-krotnie większa, a u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek około 2,5-krotnie większa niż u osób zdrowych. W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych osiągnięto stan stacjonarny po 11 dniach, a ekspozycja na desloratadynę u osób z lekką i ciężką przewlekłą niewydolnością nerek była większa odpowiednio około 1,5-krotnie i 2,5-krotnie w porównaniu z osobami zdrowymi.¹³

Pomimo obserwowanych różnic w parametrach farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością nerek, zmiany ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i jej metabolit 3-hydroksydesloratadynę nie zostały uznane za istotne klinicznie.¹⁴