Dawkowanie i sposób podawania leku Holoxan

Ifosfamid (Holoxan) powinien być podawany wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w jego stosowaniu. Każdemu pacjentowi należy zapewnić indywidualne dawkowanie, dostosowane do konkretnego przypadku klinicznego.¹

Należy zwrócić uwagę, że stężenie ifosfamidu w roztworzе gotowym do użycia nie może przekraczać 4%.²

Schematy dawkowania ifosfamidu

W praktyce klinicznej stosuje się dwa główne schematy podawania leku Holoxan: podawanie frakcjonowane oraz podawanie we wlewie ciągłym.³

Podawanie frakcjonowane

W monoterapii u dorosłych, najczęściej stosowany schemat leczenia opiera się na dawkach frakcjonowanych. Lek podawany jest dożylnie w dawkach podzielonych wynoszących 1,2-2,4 g/m² powierzchni ciała (30 do 60 mg/kg masy ciała) na dobę przez 5 kolejnych dni.⁴

Całkowita dawka podana w całym cyklu wynosi 6–12 g/m² powierzchni ciała (150 do 300 mg/kg masy ciała). Czas wlewu waha się od około 30 do 120 min, zależnie od objętości podawanego roztworu.⁵

Podawanie we wlewie ciągłym

Alternatywnie, Holoxan może być podawany w dużej dawce we wlewie ciągłym. Przeciętna dawka wynosi 5 g/m² powierzchni ciała (125 mg/kg masy ciała) i podawana jest w postaci przedłużonego wlewu 24-godzinnego.⁶

Dawka maksymalna w jednym cyklu leczenia nie może przekroczyć 8 g/m² powierzchni ciała (200 mg/kg masy ciała). Należy pamiętać, że w porównaniu z dawkami frakcjonowanymi, pojedyncza duża dawka może powodować wystąpienie bardziej nasilonych objawów hemato-, uro-, nefro- i neurotoksyczności ośrodkowej.⁷

Terapia skojarzona

Powyższe zalecenia dawkowania odnoszą się do monoterapii ifosfamidem. W przypadku terapii skojarzonej z innymi cytostatykami należy postępować zgodnie z odpowiednim schematem leczenia. Jeśli ifosfamid stosowany jest łącznie z innymi cytostatykami o równie silnym działaniu toksycznym, może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie przerw pomiędzy cyklami leczenia.⁸

Zapobieganie krwotoczności pęcherza moczowego

W trakcie lub niezwłocznie po podaniu leku należy zapewnić pacjentowi odpowiednią podaż płynów – doustnie lub we wlewie – w celu wymuszenia diurezy i zmniejszenia ryzyka toksycznego działania na nabłonek pęcherza moczowego.⁹

Aby zapobiec wystąpieniu krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego, ifosfamid należy stosować w skojarzeniu z mesną.¹⁰

Czas trwania terapii

Cykle leczenia można powtarzać co 3-4 tygodnie. Czas trwania leczenia i przerw pomiędzy kolejnymi cyklami zależy od wskazania terapeutycznego, schematu terapii skojarzonej, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, wyników badań laboratoryjnych i parametrów morfologicznych krwi.¹¹

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

U dzieci i młodzieży należy ustalać dawkowanie w oparciu o te same wytyczne, które stosuje się u osób dorosłych.¹²

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób starszych doboru dawek należy dokonywać ze szczególną ostrożnością, z uwagi na większą częstość zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca oraz innych współwystępujących chorób, z uwzględnieniem jednocześnie przyjmowanych leków.¹³

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może być konieczne odpowiednie dostosowanie dawki.¹⁴

Należy pamiętać, że ifosfamid i jego metabolity podlegają dializie. U pacjentów wymagających dializy należy rozważyć zastosowanie stałych przerw między podawaniem ifosfamidu a dializą.¹⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawki.¹⁶

Modyfikacja dawkowania w przypadku mielosupresji

Podczas stosowania ifosfamidu konieczne jest monitorowanie parametrów morfologii krwi. W tabeli poniżej przedstawiono wytyczne dotyczące modyfikacji dawkowania w przypadku wystąpienia mielosupresji.¹⁷