Przedawkowanie
Ebetrexat 20 mg/ml

Przedawkowanie metotreksatu, substancji czynnej preparatu Ebetrexat, stanowi poważne zagrożenie dla życia i zdrowia pacjenta, najczęściej występując po doustnym podaniu leku, zwłaszcza gdy dawka tygodniowa jest przyjmowana codziennie. Objawy toksyczności dotyczą głównie układu krwiotwórczego (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, pancytopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna) oraz przewodu pokarmowego (zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenia, nudności, wymioty, krwawienia). Powikłania mogą prowadzić do posocznicy, wstrząsu septycznego, niewydolności nerek i śmierci. Wczesne objawy mogą być nieoczywiste, co zwiększa ryzyko poważnych następstw klinicznych.

Przedawkowanie leku Ebetrexat

Przedawkowanie metotreksatu (substancji czynnej preparatu Ebetrexat) stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Doświadczenia kliniczne zgromadzone po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują, że przypadki przedawkowania najczęściej występują przy podaniu doustnym, choć zdarzają się również po podaniu dożylnym lub domięśniowym. W przypadku terapii doustnej, najczęstszym błędem jest przyjmowanie dawki tygodniowej codziennie (w dawce jednorazowej lub podzielonej na kilka mniejszych dawek).1

Objawy przedawkowania

Objawy przedawkowania metotreksatu dotyczą głównie układu krwiotwórczego oraz przewodu pokarmowego. Mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, włącznie z ryzykiem zgonu. W literaturze medycznej opisywano przypadki śmiertelne związane z przedawkowaniem tego leku, gdzie bezpośrednią przyczyną była posocznica, wstrząs septyczny, niewydolność nerek oraz niedokrwistość aplastyczna.2

Należy zaznaczyć, że u niektórych pacjentów, pomimo przedawkowania, objawy mogą nie wystąpić od razu, co zwiększa ryzyko rozwoju poważnych powikłań.3

Objaw przedawkowania Opis Układy narządów
Leukopenia Zmniejszenie liczby białych krwinek we krwi, co skutkuje obniżoną odpornością organizmu Układ krwiotwórczy
Małopłytkowość Obniżona liczba płytek krwi, prowadząca do zwiększonego ryzyka krwawień
Niedokrwistość Zmniejszenie liczby czerwonych krwinek lub zawartości hemoglobiny
Pancytopenia Jednoczesne zmniejszenie liczby wszystkich elementów morfotycznych krwi
Neutropenia Zmniejszenie liczby neutrofili, szczególnie niebezpieczne ze względu na zwiększone ryzyko infekcji
Zahamowanie czynności szpiku kostnego Upośledzenie produkcji komórek krwi w szpiku kostnym
Niedokrwistość aplastyczna Ciężka postać niewydolności szpiku kostnego, stanowiąca zagrożenie życia
Uogólnione zapalenie błon śluzowych Stan zapalny obejmujący wszystkie błony śluzowe organizmu Układ pokarmowy
Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej Stan zapalny śluzówki jamy ustnej, powodujący ból i trudności w przyjmowaniu pokarmów
Owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej Bolesne nadżerki i owrzodzenia w jamie ustnej
Nudności Uczucie dyskomfortu w żołądku z towarzyszącą chęcią wymiotowania
Wymioty Gwałtowne opróżnianie treści żołądkowej przez jamę ustną
Owrzodzenia przewodu pokarmowego Uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, mogące prowadzić do perforacji
Krwawienie z przewodu pokarmowego Krwawienie mogące manifestować się wymiotami z krwią lub smolistymi stolcami
Posocznica i wstrząs septyczny Stan zagrożenia życia wynikający z infekcji ogólnoustrojowej
Niewydolność nerek Upośledzenie funkcji nerek, mogące prowadzić do zatrzymania wydalania produktów przemiany materii Układ moczowy

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Folinian wapnia jest specyficzną odtrutką neutralizującą niepożądane działania toksyczne metotreksatu. W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie zastosować odpowiednie procedury lecznicze.4

Postępowanie w przypadku przedawkowania metotreksatu powinno uwzględniać:

  • Podanie folinianu wapnia – gdy po zastosowaniu nawet małej dawki metotreksatu dojdzie do zmniejszenia liczby leukocytów, należy niezwłocznie podać dożylnie lub domięśniowo folinian wapnia w dawce 6-12 mg. Podanie należy powtarzać kilkakrotnie (co najmniej 4 razy) w odstępach 3-6 godzin.5
  • Nawodnienie i alkalizacja moczu – w przypadku znacznego przedawkowania może być konieczne nawodnienie pacjenta i alkalizacja moczu w celu zapobieżenia wytrącaniu się metotreksatu i/lub jego metabolitów w kanalikach nerkowych.6
  • Metody dializacyjne – standardowa hemodializa ani dializa otrzewnowa nie zwiększają eliminacji metotreksatu. Jednakże istnieją doniesienia o skutecznym usuwaniu metotreksatu za pomocą ostrej, przerywanej hemodializy z użyciem wysokoprzepływowych dializatorów.7
  • Stosowanie kwasu foliowego/folinowego – u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, wielostawowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów, łuszczycowym zapaleniem stawów lub łuszczycą zwykłą podawanie kwasu foliowego lub folinowego może zmniejszyć działanie toksyczne metotreksatu (objawy żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, łysienie i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych).8
  • Monitorowanie stężenia witaminy B12 – przed zastosowaniem produktów zawierających kwas foliowy zaleca się monitorowanie stężenia witaminy B12, zwłaszcza u pacjentów powyżej 50. roku życia, ponieważ kwas foliowy może maskować objawy niedoboru witaminy B12.9

Ważne zalecenia kliniczne

Przedawkowanie metotreksatu stanowi stan nagły wymagający natychmiastowego postępowania medycznego. Opóźnienie w podaniu folinianu wapnia może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń narządowych, a w skrajnych przypadkach do zgonu. Szczególnie istotne jest wczesne rozpoznanie objawów przedawkowania i natychmiastowe wdrożenie leczenia.

Pacjenci leczeni metotreksatem powinni być szczegółowo poinformowani o zasadach dawkowania oraz ryzyku związanym z nieprawidłowym przyjmowaniem leku. W praktyce klinicznej najczęstszym błędem jest przyjmowanie dawki tygodniowej codziennie, co szybko prowadzi do kumulacji toksycznych stężeń leku.

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl