Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Duspatalin retard 200 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mebeweryny chlorowodorku, substancji czynnej leku Duspatalin retard, wykazały, że po podaniu wielokrotnym dawki do 3-krotności maksymalnej dawki klinicznej (400 mg/dobę w przeliczeniu na mg/m²) u psa, najwrażliwszego gatunku, obserwowano objawy neurotoksyczne, takie jak drżenie i drgawki. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, jednak u szczurów przy dawce dwukrotnie przekraczającej maksymalną dawkę kliniczną zaobserwowano zmniejszenie liczebności miotu oraz zwiększoną resorpcję płodów. Nie wykazano wpływu na płodność samców i samic szczurów przy dawce równoważnej maksymalnej dawce klinicznej, co sugeruje brak negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze w dawkach terapeutycznych.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa dla mebeweryny chlorowodorku, substancji czynnej leku Duspatalin retard, obejmowały ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, wpływu na reprodukcję, płodność, a także potencjału genotoksycznego. Zebrane dane przedkliniczne pozwalają na kompleksową ocenę profilu bezpieczeństwa tej substancji przed zastosowaniem w praktyce klinicznej.1

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

Po podaniu doustnym oraz parenteralnym dawek wielokrotnych, główne objawy toksyczności mebeweryny dotyczyły przede wszystkim ośrodkowego układu nerwowego. Obserwowano pobudzenie aktywności, które manifestowało się głównie drżeniem oraz drgawkami. Badania wykazały, że najwrażliwszym gatunkiem na te działania był pies, u którego efekty neurotoksyczne obserwowano po podaniu doustnym dawek równoważnych trzykrotności maksymalnej dawki klinicznej, wynoszącej 400 mg/dobę (w przeliczeniu na powierzchnię ciała w mg/m²).2

Toksyczność reprodukcyjna

Wpływ mebeweryny na reprodukcję nie został wystarczająco zbadany w modelach zwierzęcych. Dostępne dane nie wykazały działania teratogennego u szczurów i królików, co stanowi istotną informację dotyczącą bezpieczeństwa stosowania leku. Jednakże zaobserwowano szkodliwy wpływ na płód u szczurów, który przejawiał się zmniejszeniem liczebności miotu oraz zwiększeniem przypadków resorpcji. Efekty te wystąpiły przy dawkach równoważnych dwukrotności maksymalnej dawki klinicznej. Co istotne, podobnych efektów nie zaobserwowano w badaniach przeprowadzonych na królikach.3

Wpływ na płodność

Przeprowadzone badania nie wykazały wpływu mebeweryny na płodność samic i samców szczurów przy podaniu dawki równoważnej maksymalnej dawce klinicznej. Ten wynik sugeruje, że lek stosowany w dawkach terapeutycznych prawdopodobnie nie wpływa na zdolności rozrodcze.4

Genotoksyczność i karcynogenność

Standardowe badania dotyczące genotoksyczności in vivo oraz in vitro nie wykazały potencjału genotoksycznego mebeweryny. Jest to istotna informacja dotycząca bezpieczeństwa długoterminowego stosowania produktu leczniczego. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań dotyczących karcynogenności substancji, co stanowi pewne ograniczenie dostępnych danych przedklinicznych.5

Parametr oceny bezpieczeństwa Gatunek zwierząt Główne wyniki Dawka wywołująca efekt
Toksyczność po podaniu wielokrotnym Pies (najwrażliwszy gatunek) Objawy ze strony OUN: drżenie, drgawki 3x maksymalna dawka kliniczna (400 mg/dobę)
Teratogenność Szczur, królik Brak działania teratogennego
Toksyczność dla płodu Szczur Zmniejszenie liczebności miotu, zwiększenie resorpcji 2x maksymalna dawka kliniczna
Toksyczność dla płodu Królik Brak obserwowanych efektów
Płodność Szczur (samce i samice) Brak wpływu na płodność Równoważna maksymalnej dawce klinicznej
Genotoksyczność Badania in vitro i in vivo Brak działania genotoksycznego
Karcynogenność Badania nie zostały przeprowadzone
  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl