gastroenterolog
Gastroenterolog to lekarz specjalizujący się w diagnostyce i leczeniu chorób przewodu pokarmowego, obejmujących przełyk, żołądek, jelito cienkie, jelito grube, trzustkę, wątrobę, drogi żółciowe i pęcherzyk żółciowy. Ukończenie specjalizacji z gastroenterologii wymaga wcześniejszego uzyskania specjalizacji z chorób wewnętrznych oraz dodatkowego szkolenia klinicznego.
W zakresie kompetencji gastroenterologa znajduje się diagnozowanie i leczenie takich schorzeń jak: choroba refluksowa przełyku (GERD), choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zespół jelita drażliwego (IBS), nieswoiste choroby zapalne jelit (IBD), w tym choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, celiakia, choroby wątroby (m.in. wirusowe zapalenie wątroby, stłuszczenie wątroby, marskość), choroby trzustki oraz nowotwory przewodu pokarmowego.
Gastroenterolog przeprowadza specjalistyczne badania diagnostyczne, takie jak gastroskopia, kolonoskopia, sigmoidoskopia, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ECPW), a także interpretuje wyniki badań obrazowych (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz laboratoryjnych. Współczesna gastroenterologia obejmuje również procedury terapeutyczne wykonywane podczas badań endoskopowych, jak polipektomia, tamowanie krwawień, rozszerzanie zwężeń przewodu pokarmowego czy implantacja stentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba behçeta – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Behçeta to przewlekłe, wielonarządowe zapalenie naczyń obejmujące tętnice i żyły wszystkich kalibrów, charakteryzujące się okresami zaostrzeń i remisji. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, gdyż brak jest specyficznych testów laboratoryjnych. Leczenie jest wielodyscyplinarne i indywidualizowane, obejmujące szybkie tłumienie stanu zapalnego podczas zaostrzeń oraz profilaktykę nawrotów za pomocą leków immunosupresyjnych i biologicznych, takich jak inhibitory TNF-α (infliksymab, adalimumab) czy apremilast (selektywny inhibitor PDE4). W terapii owrzodzeń jamy ustnej stosuje się m.in. miejscowe kortykosteroidy (np. pasta z triamcynolonu), sukralfat, a w cięższych przypadkach azatioprynę, dapson czy talidomid. Zmiany oczne wymagają agresywnego leczenia azatiopryną, kortykosteroidami, cyklosporyną oraz inhibitorami TNF-α, aby zapobiec utracie wzroku. W przypadku zajęcia OUN stosuje się wysokie dawki metyloprednizolonu i immunosupresję (azatiopryna, cyklofosfamid), a w powikłaniach naczyniowych – leczenie immunosupresyjne i ewentualnie antykoagulanty (np. warfaryna).
adalimumab, apremilast, azatiopryna, benzodwuazepina, chirurg naczyniowy, choroba Behçeta, cyklofosfamid, cyklosporyna, dapson, dermatolog, dysfagia, dysfunkcja seksualna, etanercept, gastroenterolog, ginekolog, infliksymab, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor TNF-α, interferon alfa, kolchicyna, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid ogólnoustrojowy, kwas 5-aminosalicylowy, leczenie przyczynowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, mesalazyna, metotreksat, narządy płciowe, neurolog, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okulista, opieka wielodyscyplinarna, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie narządów płciowych, paracetamol, plan terapeutyczny, powikłania, prednizon, remisja, reumatolog, rumień guzowaty, schorzenie autoimmunologiczne, środek znieczulający, sukralfat, sulfasalazyna, talidomid, triamcynolon, urolog, vasculitis, warfaryna, zapalenie naczyń, zespół specjalistów, zmiany naczyniowe, zmiany neurologiczne, zmiany oczne - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przełykowa – Zapobieganie i profilaktyka
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) to patologiczne przemieszczenie części żołądka do klatki piersiowej przez rozwór przełykowy przepony, co prowadzi do niewystarczającego zamknięcia dolnego zwieracza przełyku i rozwoju refluksu żołądkowo-przełykowego (GERD). Występuje u 15-20% populacji, głównie osób powyżej 50. roku życia. Czynniki ryzyka obejmują wiek >50 lat, nadwagę/otyłość, palenie tytoniu, ciążę oraz zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej (kaszel, wymioty, podnoszenie ciężkich przedmiotów). Profilaktyka opiera się na kontroli masy ciała, regularnej aktywności fizycznej, unikaniu czynności zwiększających ciśnienie w jamie brzusznej oraz wzmacnianiu mięśni przepony i brzucha. Dieta powinna uwzględniać mniejsze, częstsze posiłki, unikanie leżenia przez 3-4 godziny po jedzeniu oraz eliminację pokarmów nasilających refluks (kwaśne, tłuste, pikantne, kofeina, alkohol). Palenie tytoniu i nadmierne spożycie alkoholu zwiększają ryzyko i nasilenie objawów.
alginian, antacidum, bloker receptora H2, ciśnienie w jamie brzusznej, ćwiczenie oddechowe, dolny zwieracz przełyku, ezomeprazol, famotydyna, fundoplikacja Nissena, gastroenterolog, inhibitor pompy protonowej, lanzoprazol, LINX, mięsień przepony, mostek, omeprazol, pantoprazol, połączenie przełykowo-żołądkowe, przepona, przepuklina przełykowa, przewlekła niedokrwistość, rabeprazol, ranitydyna, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, wolvulus żołądka, zapalenie przełyku, zarzucanie treści żołądkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Mastocytoza układowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mastocytoza układowa (SM) to rzadkie schorzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem nieprawidłowych mastocytów w narządach takich jak szpik kostny, wątroba, śledziona czy przewód pokarmowy. Choroba wymaga wielodyscyplinarnego podejścia, obejmującego hematologów, dermatologów, gastroenterologów, alergologów oraz specjalistów leczenia bólu i opieki paliatywnej. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje stosowanie leków przeciwhistaminowych (antagoniści receptorów H1 i H2), stabilizatorów błon mastocytów (kromoglikan sodowy), glikokortykosteroidów w wybranych przypadkach oraz terapii antyresorpcyjnej bisfosfonianami lub denosumabem w przypadku zaburzeń metabolizmu kostnego. W agresywnych postaciach stosuje się terapię cytoredukcyjną, w tym interferon alfa, inhibitory kinaz (midostauryn, awapritynib) oraz chemioterapię. Awapritynib wykazał w badaniu EXPLORER u 75% pacjentów korzyści terapeutyczne, a u 36% całkowitą remisję, choć wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak obrzęk twarzy, biegunka czy krwawienia wewnątrzczaszkowe.
adrenalina, alergolog, allogeniczne przeszczepienie komórek krwiotwórczych, antagonista receptora H1, antagonista receptora H2, awapritynib, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, degranulacja komórki tucznej, denosumab, dermatolog, gastroenterolog, glikokortykosteroid, hematolog, immunolog, interferon alfa, komórka tuczna, kortykosteroid, kromoglikan sodowy, lek przeciwhistaminowy, mastocyt, mastocytoza układowa, omalizumab, osteoporoza, reakcja anafilaktyczna, splenektomia, stabilizator komórki tucznej, szpik kostny, wstrząs anafilaktyczny, zespół specjalistów - Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Uchyłek Zenkera to patologiczne uwypuklenie górnej części przełyku, powstające w trójkącie Killiana na poziomie 5-6 kręgu szyjnego, najczęściej u pacjentów powyżej 60. roku życia, z przewagą mężczyzn. Etiologia wiąże się z nadciśnieniem w gardle podczas połykania oraz zaburzeniami motoryki przełyku, np. achalazją. Objawy obejmują dysfagię, regurgitację nieprzetrawionych pokarmów, halitozę, kaszel, utratę masy ciała oraz nawracające aspiracyjne zapalenia płuc. Diagnostyka opiera się na badaniu z kontrastem (połykanie baru), wideofluoroskopii oraz endoskopii, które pozwalają ocenić wielkość i charakter uchyłka.
achalazja, aspiracyjne zapalenie płuc, diwertikulektomia, diwertikułopeksja, dysfagia, endoskopia, gastroenterolog, halitoza, laryngolog, laser CO2, logopeda, mięsień pierścienno-gardłowy, miotomia, nerw krtaniowy wsteczny, niedożywienie, otolaryngolog, regurgitacja, seroma, stapler endoskopowy, trójkąt Killiana, uchyłek Zenkera, wideofluoroskopia, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie śródpiersia, zgłębnik nosowo-żołądkowy