zmniejszenie utraty krwi u pacjentów poddawanych izolowanemu zabiegowi pomostowania aortalno-wieńcowego z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego
Wskazanie

Zmniejszenie utraty krwi u pacjentów poddawanych izolowanemu zabiegowi pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego stanowi istotny aspekt opieki okołooperacyjnej w kardiochirurgii. Zabieg CABG jest jedną z najczęściej wykonywanych procedur kardiochirurgicznych, polegającą na wszczepieniu pomostów naczyniowych, które omijają zwężone lub niedrożne odcinki tętnic wieńcowych, przywracając prawidłowe ukrwienie mięśnia sercowego.

Krążenie pozaustrojowe, wykorzystywane podczas zabiegu, zwiększa ryzyko zaburzeń krzepnięcia, aktywacji układu zapalnego i uogólnionej reakcji zapalnej, co może prowadzić do zwiększonego krwawienia pooperacyjnego. Krwawienie to stanowi istotne powikłanie, które może negatywnie wpływać na wyniki leczenia, wydłużać hospitalizację oraz zwiększać śmiertelność.

W celu zmniejszenia utraty krwi stosuje się szereg strategii farmakologicznych. Jednym z najczęściej stosowanych leków jest kwas traneksamowy (dostępny jako Exacyl), będący inhibitorem fibrynolizy. Alternatywnie stosuje się kwas aminokapronowy (Amicar). W wybranych przypadkach wykorzystuje się również desmopresyna (Minirin), aprotynina (Trasylol – rzadziej stosowana ze względu na kontrowersje dotyczące bezpieczeństwa) oraz koncentrat czynników zespołu protrombiny (Beriplex, Octaplex).

Rekombinowany aktywowany czynnik VII (NovoSeven) może być stosowany w przypadkach ciężkich, opornych na leczenie krwawień. W okresie okołooperacyjnym ważne jest również odpowiednie zarządzanie terapią przeciwpłytkową (odstawienie klopidogrelu – Plavix, prasugrelu – Efient, tikagrelor – Brilique) oraz przeciwkrzepliwą (protamina do odwrócenia działania heparyny).

Największe trudności w zarządzaniu utratą krwi podczas CABG obejmują identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka krwawienia, optymalizację momentu odstawienia leków przeciwpłytkowych przed zabiegiem oraz zbilansowanie ryzyka zakrzepicy i krwawienia. Wyzwaniem pozostaje także indywidualizacja protokołów hemostazy w oparciu o wyniki testów krzepnięcia (tromboelastografia, tromboelastometria) oraz postępowanie w przypadku pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub przyjmujących nowe doustne antykoagulanty.

Istotnym problemem jest również rozwój koagulopatii związanej z masywnym przetoczeniem preparatów krwi oraz zarządzanie krwawieniem u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek, co wymaga multidyscyplinarnego podejścia i ścisłej współpracy między kardiochirurgami, anestezjologami i hematologami.