zapalenie okołostawowe barku
Wskazanie

Zapalenie okołostawowe barku (znane również jako zespół bolesnego barku lub zapalenie stożka rotatorów) to schorzenie obejmujące tkanki otaczające staw barkowy, w tym ścięgna, kaletki maziowe i więzadła. Najczęściej występuje u osób w wieku 40-60 lat i charakteryzuje się bólem, ograniczeniem ruchomości stawu oraz osłabieniem siły mięśniowej. Zapalenie może być spowodowane mikrourazami związanymi z powtarzalnymi ruchami, przeciążeniem, urazem bezpośrednim lub zmianami zwyrodnieniowymi.

W terapii zapalenia okołostawowego barku stosuje się leczenie wielokierunkowe. W pierwszej fazie kluczowe jest ograniczenie bólu oraz stanu zapalnego przy użyciu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak Ibuprom, Nurofen, Diclac, Metindol czy Movalis. W przypadkach opornych na leczenie stosuje się iniekcje dostawowe glikokortykosteroidów (np. Diprophos, Depo-Medrol) lub kwasu hialuronowego (Suplasyn, Hyalgan).

Istotnym elementem terapii jest fizjoterapia, która powinna być rozpoczęta po zmniejszeniu dolegliwości bólowych. Obejmuje ona ćwiczenia wzmacniające mięśnie rotatorów, rozciągające oraz poprawiające zakres ruchu. W przypadkach przewlekłych stosuje się również fizykoterapię, w tym laseroterapię, ultradźwięki, krioterapię, magnetoterapię oraz terapię TENS.

Największe trudności w leczeniu zapalenia okołostawowego barku wiążą się z tendencją do chroniczności schorzenia oraz możliwością nawrotów. Często pacjenci zgłaszają się zbyt późno, gdy zmiany są już zaawansowane, co utrudnia skuteczną terapię. Wyzwaniem jest również utrzymanie równowagi między koniecznością ograniczenia ruchów wywołujących ból a potrzebą rehabilitacji zapobiegającej usztywnieniu stawu. Pacjenci często przedwcześnie przerywają fizjoterapię po ustąpieniu ostrych objawów, co zwiększa ryzyko nawrotu. Dodatkowo, współistniejące zmiany zwyrodnieniowe czy uszkodzenia stożka rotatorów komplikują proces leczenia i mogą wymagać interwencji chirurgicznej.