ciężkie zaostrzenie astmy
Wskazanie

Ciężkie zaostrzenie astmy to stan zagrożenia życia charakteryzujący się gwałtownym pogorszeniem funkcji oddechowych u pacjenta z astmą. Występuje nasilona duszność, świszczący oddech, kaszel i uczucie ściskania w klatce piersiowej. Pacjenci mogą mieć trudności z mówieniem, siedzą pochyleni do przodu, używają dodatkowych mięśni oddechowych, a saturacja krwi tlenem spada poniżej 92%.

W leczeniu ciężkiego zaostrzenia astmy stosuje się przede wszystkim krótko działające beta2-mimetyki (SABA) w nebulizacji, takie jak Ventolin, Steri-Neb czy Salbutamol WZF. Kluczowe jest również podanie glikokortykosteroidów systemowych (Metypred, Solu-Medrol, Dexaven). W przypadku braku odpowiedzi na leczenie stosuje się bromek ipratropium (Atrovent) oraz siarczan magnezu (Magnezin). W najcięższych przypadkach może być konieczne wdrożenie wentylacji mechanicznej.

Największym wyzwaniem w leczeniu ciężkiego zaostrzenia astmy jest szybka i właściwa ocena stanu pacjenta oraz natychmiastowe wdrożenie odpowiedniego leczenia. Trudności sprawia również monitorowanie odpowiedzi na leczenie i podejmowanie decyzji o ewentualnej intubacji i wentylacji mechanicznej. Ważnym problemem jest również zapobieganie nawrotom zaostrzeń poprzez edukację pacjenta, właściwe leczenie podtrzymujące i eliminację czynników wyzwalających.

Po ustabilizowaniu stanu pacjenta niezbędna jest modyfikacja leczenia przewlekłego z zastosowaniem wziewnych glikokortykosteroidów (Pulmicort, Flixotide, Asmenol) w połączeniu z długo działającymi beta2-mimetykami (Symbicort, Seretide, Fostex). W przypadku astmy ciężkiej i opornej na standardowe leczenie rozważa się terapię biologiczną (Xolair, Fasenra, Nucala) ukierunkowaną na konkretne ścieżki zapalne.