zapalenie pochewek ścięgnistych
Wskazanie

Zapalenie pochewek ścięgnistych to stan zapalny błony maziowej otaczającej ścięgno, który powoduje ból i ograniczenie ruchomości. Występuje najczęściej w obrębie ścięgien kończyn górnych (szczególnie nadgarstka i palców) oraz kończyn dolnych (okolice stawu skokowego). Zapalenie może mieć charakter ostry, związany z urazem lub przeciążeniem, lub przewlekły, wynikający z mikrourazów powtarzalnych.

Główne objawy to ból nasilający się podczas ruchu, obrzęk, zaczerwienienie oraz charakterystyczne trzeszczenie podczas przesuwania ścięgna w pochewce (crepitatio). Najczęstsze jednostki chorobowe to choroba de Quervaina (zapalenie pochewek ścięgien prostownika krótkiego i odwodziciela długiego kciuka), palec trzaskający oraz zapalenie ścięgien prostowników lub zginaczy nadgarstka.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), zarówno doustne jak i miejscowe. Najczęściej wykorzystywane preparaty to: Diclofenak (Diclac, Voltaren), Meloksykam (Movalis), Nimesulid (Aulin, Nimesil), Ibuprofen (Ibuprom, Nurofen) oraz Naproxen (Anapran, Aleve). W cięższych przypadkach stosuje się iniekcje glikokortykosteroidów do pochewki ścięgnistej, np. Diprophos, Depo-Medrol.

Największe trudności w leczeniu zapalenia pochewek ścięgnistych wiążą się z tendencją do nawrotów, szczególnie jeśli pacjent nie wyeliminuje czynników wywołujących. Wyzwaniem pozostaje także odpowiedni dobór terapii w przypadkach opornych na standardowe leczenie oraz u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować NLPZ z powodu chorób współistniejących (np. choroby wrzodowej, niewydolności nerek). W takich sytuacjach konieczne jest łączenie farmakoterapii z fizykoterapią (ultradźwięki, laseroterapia), unieruchomieniem za pomocą ortezy oraz modyfikacją aktywności.