śmierć maciczna płodu
Wskazanie

Śmierć maciczna płodu (wewnątrzmaciczna śmierć płodu, obumarcie wewnątrzmaciczne płodu) to obumarcie płodu po 22. tygodniu ciąży lub gdy masa płodu przekracza 500 g. Stan ten wymaga natychmiastowej interwencji medycznej w celu indukcji porodu i uniknięcia powikłań u matki, takich jak zakażenie wewnątrzmaciczne czy zaburzenia krzepnięcia.

Do najczęstszych przyczyn śmierci macicznej płodu należą: powikłania łożyskowe (przedwczesne oddzielenie łożyska, niewydolność łożyska), zakażenia wewnątrzmaciczne, choroby matki (nadciśnienie, cukrzyca, toczeń), wady genetyczne płodu, konflikty serologiczne oraz powikłania związane z pępowiną (zapętlenie, węzeł prawdziwy). W około 25-35% przypadków przyczyna pozostaje nieustalona.

W postępowaniu farmakologicznym przy indukcji porodu po śmierci macicznej płodu stosuje się preparaty prostaglandyn, najczęściej mizoprostol (Cytotec, Misodel) lub dinoproston (Prepidil, Cervidil). W przypadku konieczności przyspieszenia porodu może być zastosowana oksytocyna (Oxytocin WZF). Przy zaburzeniach krzepnięcia istotne jest zastosowanie heparyn drobnocząsteczkowych (Clexane, Fraxiparine).

Największą trudnością w prowadzeniu pacjentki po śmierci macicznej płodu jest aspekt psychologiczny. Zespół prowadzący musi wykazać się szczególną empatią i zrozumieniem. Istotne jest również właściwe zaplanowanie indukcji porodu, by zminimalizować ryzyko powikłań fizycznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu trudnej sytuacji emocjonalnej pacjentki. Problematyczne mogą być również kwestie diagnostyczne – ustalenie przyczyny zgonu płodu, co jest kluczowe dla oceny ryzyka w kolejnych ciążach.

Po porodzie martwego płodu konieczne jest objęcie pacjentki kompleksową opieką psychologiczną oraz zaplanowanie badań diagnostycznych, które mogą pomóc w ustaleniu przyczyny śmierci płodu i ewentualnie zapobiec podobnym zdarzeniom w przyszłości. Zastosowanie może mieć także bromokryptyna (Bromergon, Parlodel) w celu zahamowania laktacji.