niedokonane poronienie
Wskazanie

Niedokonane poronienie (abortus imminens) to stan, w którym pomimo wystąpienia objawów zagrażającego poronienia, takich jak krwawienie z dróg rodnych i/lub ból podbrzusza, ciąża nadal trwa. W przypadku niedokonanego poronienia ujście szyjki macicy pozostaje zamknięte, a w badaniu USG stwierdza się obecność żywego zarodka lub płodu. Jest to stan, który dotyczy około 15-20% wszystkich ciąż, przy czym połowa z nich kończy się poronieniem.

Postępowanie w przypadku niedokonanego poronienia obejmuje przede wszystkim oszczędzający tryb życia, w tym ograniczenie aktywności fizycznej i powstrzymanie się od współżycia płciowego. W Polsce stosuje się preparaty progesteronu, które mogą pomóc w utrzymaniu ciąży. Do najczęściej stosowanych leków należą: Luteina, Duphaston (dydrogesteron), Lutinus, Crinone (progesteron mikronizowany). W przypadkach zaburzeń immunologicznych można zastosować immunoglobuliny (Gammagard, Kiovig, Privigen) lub preparaty heparyny drobnocząsteczkowej (Clexane, Fraxiparine, Fragmin), szczególnie u pacjentek z zespołem antyfosfolipidowym.

Największym wyzwaniem w leczeniu niedokonanego poronienia jest prawidłowe zdiagnozowanie przyczyny zagrożenia ciąży. Przyczyny mogą być różnorodne: genetyczne, hormonalne, anatomiczne, immunologiczne czy infekcyjne. Często pomimo wdrożenia odpowiedniego leczenia, poronienie może jednak nastąpić, co stanowi duże obciążenie psychiczne dla pacjentki. Istotną trudnością jest również konieczność różnicowania niedokonanego poronienia z ciążą pozamaciczną, szczególnie we wczesnym etapie, gdy obrazowanie USG może być niejednoznaczne.

Dodatkowym problemem jest brak jednoznacznych dowodów naukowych na skuteczność farmakoterapii w zapobieganiu poronieniom, co prowadzi do różnic w podejściu terapeutycznym między ośrodkami. Pacjentki z nawracającymi poronieniami wymagają szczególnej opieki i kompleksowej diagnostyki przed kolejną ciążą, co obejmuje badania hormonalne, genetyczne, immunologiczne oraz ocenę anatomii macicy.