retinopatia miażdżycowa
Wskazanie

Retinopatia miażdżycowa (ang. atherosclerotic retinopathy) to schorzenie naczyniowe siatkówki oka, które rozwija się w przebiegu zaawansowanej miażdżycy. Charakteryzuje się zmianami naczyniowymi wywołanymi przez blaszki miażdżycowe, które zwężają światło naczyń doprowadzających krew do siatkówki. Najczęściej występuje u pacjentów po 50. roku życia z wieloletnim wywiadem chorób układu sercowo-naczyniowego, takich jak nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia czy cukrzyca.

Retinopatia miażdżycowa objawia się takimi zmianami w siatkówce jak: mikrotętniaki, wybroczyny, wysięki twarde, ogniska waty bawełnianej oraz nieprawidłowości w naczyniach siatkówki. W zaawansowanych przypadkach może prowadzić do niedokrwienia siatkówki, neowaskularyzacji i w konsekwencji do utraty widzenia. Diagnoza stawiana jest na podstawie badania dna oka oraz badań obrazowych, takich jak angiografia fluoresceinowa czy OCT.

W leczeniu retinopatii miażdżycowej kluczowe jest postępowanie przyczynowe, czyli kontrola czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Stosuje się leki przeciwpłytkowe jak Acard, Polocard (kwas acetylosalicylowy) czy Plavix, Agregex (klopidogrel). W terapii hipercholesterolemii wykorzystuje się statyny, takie jak Atoris, Sortis (atorwastatyna), Zaranta, Roswera (rozuwastatyna) czy Simvasterol (simwastatyna). Istotne jest także leczenie nadciśnienia tętniczego lekami z grupy ACE-inhibitorów (np. Prestarium, Tritace), sartanów (np. Lorista, Valsacor) czy antagonistów wapnia (np. Amlozek, Norvasc).

W przypadku zaawansowanych zmian naczyniowych w siatkówce stosuje się leczenie zabiegowe, takie jak fotokoagulacja laserowa obszarów niedokrwienia, a w przypadku powikłań (np. krwotoku do ciała szklistego) – witrektomia. W niektórych przypadkach stosowane są także iniekcje doszklistkowe leków anty-VEGF, takich jak Lucentis (ranibizumab), Eylea (aflibercept) czy preparaty bewacyzumabu (Avastin).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z retinopatią miażdżycową wynikają z wieloczynnikowego charakteru schorzenia i konieczności kompleksowej opieki interdyscyplinarnej. Wyzwaniem jest także często zaawansowany wiek pacjentów i obecność wielu chorób współistniejących, które komplikują schemat leczenia. Istotnym problemem jest również często zbyt późne rozpoznanie zmian w siatkówce, gdy doszło już do nieodwracalnych uszkodzeń i utraty widzenia. Kluczowa w postępowaniu jest regularna kontrola okulistyczna u pacjentów z grupy ryzyka oraz ścisła współpraca między okulistą, kardiologiem, diabetologiem i lekarzem rodzinnym.