zaburzenie wzrostu
Wskazanie

Zaburzenia wzrostu to stan, w którym dziecko lub nastolatek rośnie zbyt wolno lub zbyt szybko w porównaniu do norm dla danego wieku, płci i potencjału genetycznego. Najczęstsze przyczyny zaburzeń wzrostu obejmują niedobór hormonu wzrostu, zespoły genetyczne (np. zespół Turnera), choroby przewlekłe (np. zaburzenia wchłaniania, choroby nerek, choroby serca), niedożywienie lub zaburzenia hormonalne.

Diagnostyka zaburzeń wzrostu opiera się na dokładnym wywiadzie rodzinnym, pomiarach antropometrycznych, ocenie tempa wzrastania, badaniach biochemicznych, hormonalnych oraz obrazowych. Kluczowym elementem jest ocena wieku kostnego oraz w niektórych przypadkach testy stymulacji wydzielania hormonu wzrostu.

W leczeniu niedoboru hormonu wzrostu stosuje się rekombinowany ludzki hormon wzrostu. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak Genotropin, Omnitrope, Norditropin, Zomacton czy Saizen. Leczenie prowadzi się w formie codziennych podskórnych iniekcji, najczęściej za pomocą specjalnych penów lub automatycznych wstrzykiwaczy, co znacznie ułatwia podawanie leku.

W przypadku innych przyczyn zaburzeń wzrostu leczenie ukierunkowane jest na chorobę podstawową. Przy zespole Turnera również stosuje się hormon wzrostu, a przy niskorosłości u dzieci urodzonych jako zbyt małe w stosunku do wieku ciążowego (SGA) z brakiem wyrównawczego wzrastania można zastosować preparaty hormonu wzrostu.

Największe trudności w leczeniu zaburzeń wzrostu to przede wszystkim wczesne rozpoznanie problemu, gdyż najlepsze efekty osiąga się przy wdrożeniu terapii w odpowiednim momencie rozwoju dziecka. Wyzwaniem jest również zapewnienie systematyczności leczenia, które jest długotrwałe i wymaga codziennych iniekcji, co może wpływać na compliance pacjentów, zwłaszcza nastolatków. Istotnym problemem jest także dostępność i koszt leczenia hormonem wzrostu, które w wielu przypadkach jest refundowane tylko w określonych wskazaniach i z licznymi kryteriami kwalifikacji.