chroniczne zapalenie jelit
Wskazanie

Chroniczne zapalenie jelit to przewlekła choroba zapalna przewodu pokarmowego, która obejmuje głównie nieswoiste choroby zapalne jelit (NChZJ), takie jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) i choroba Leśniowskiego-Crohna (ChLC). Schorzenia te charakteryzują się przewlekłym przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji, prowadząc do postępującego uszkodzenia ściany jelita i zaburzeń wchłaniania.

W leczeniu WZJG stosuje się preparaty kwasu 5-aminosalicylowego, takie jak Pentasa, Salofalk, Asamax czy Crohnax. W przypadkach opornych lub o cięższym przebiegu włącza się kortykosteroidy (Encorton, Metypred) oraz leki immunosupresyjne jak azatiopryna (Imuran, Azathioprine VIS) czy merkaptopuryna (Mercaptopurinum VIS). W terapii biologicznej wykorzystuje się infliksymab (Remsima, Inflectra, Zessly), adalimumab (Humira, Hyrimoz, Amgevita) oraz wedolizumab (Entyvio) i ustekinumab (Stelara).

W ChLC schemat leczenia jest podobny, jednak często wymaga bardziej agresywnego podejścia z wcześniejszym włączaniem leków immunosupresyjnych i biologicznych. Dodatkowo stosuje się budezonid (Entocort, Budenofalk) jako kortykosteroid o działaniu miejscowym w zajęciu jelita cienkiego i okrężnicy wstępującej.

Największe trudności w leczeniu chronicznego zapalenia jelit obejmują oporność na standardową terapię, nawracające zaostrzenia oraz powikłania pozajelitowe. Szczególnie problematyczne są przypadki przetok, zwężeń jelita i ropni w ChLC, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej. Wyzwaniem pozostaje także indywidualizacja terapii, gdyż odpowiedź na leczenie jest zróżnicowana, a długotrwałe stosowanie niektórych leków wiąże się z działaniami niepożądanymi, w tym zwiększonym ryzykiem infekcji i nowotworów. Istotną trudnością jest również utrzymanie adherencji pacjentów do terapii, szczególnie w okresach remisji choroby.