pęcherz neurogenny
Wskazanie
Pęcherz neurogenny (pęcherz neurogeniczny) to zaburzenie czynności pęcherza moczowego spowodowane uszkodzeniem unerwienia dróg moczowych. Występuje najczęściej w wyniku urazów rdzenia kręgowego, stwardnienia rozsianego, przepukliny oponowo-rdzeniowej, choroby Parkinsona czy neuropatii cukrzycowej. W zależności od miejsca uszkodzenia układu nerwowego, pęcherz neurogenny może objawiać się jako nadaktywny (z mimowolnym oddawaniem moczu) lub hipoaktywny (z zaleganiem moczu i trudnościami w jego oddawaniu).
W leczeniu pęcherza neurogennego stosuje się farmakoterapię dobraną do konkretnego typu zaburzenia. W przypadku pęcherza nadaktywnego wykorzystuje się leki antymuskarynowe, takie jak Vesicare (solifenacyna), Driptane (oksybutynina), Toviaz (fezoterodyna) czy Detrusitol (tolterodyna). Przy niedoczynności pęcherza mogą być stosowane leki alfa-adrenolityczne jak Omnic (tamsulozyna), Doxazosin (doksazosyna) czy Cardura (doksazosyna). W ciężkich przypadkach wykorzystuje się także toksyny botulinowe (Botox) do wstrzyknięć w ścianę pęcherza lub neurostymulację.
Największą trudnością w leczeniu pęcherza neurogennego jest indywidualizacja terapii, ponieważ objawy i mechanizm zaburzenia mogą znacznie różnić się u poszczególnych pacjentów. Często konieczne jest połączenie kilku metod leczenia, a efekty terapii mogą być ograniczone. Istotnym problemem jest również ryzyko powikłań, takich jak nawracające infekcje dróg moczowych, refluks pęcherzowo-moczowodowy czy uszkodzenie nerek spowodowane wysokim ciśnieniem w pęcherzu. Pacjenci muszą być regularnie monitorowani pod kątem czynności nerek i resztkowej objętości moczu.
Ważnym elementem terapii jest także nauka samocewnikowania, w przypadku pacjentów z zaleganiem moczu. Stosuje się wówczas cewniki jednorazowe jak LoFric, Speedicath czy EasiCath. W terapii wykorzystuje się również metody behawioralne, rehabilitację i fizykoterapię. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze konieczne może być leczenie operacyjne, w tym powiększenie pęcherza (augmentacja) lub założenie sztucznego zwieracza cewki moczowej.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Oxybutyninum Aflofarm – Tabletki – 5 mg
Lek zawiera 5 mg oksybutyniny chlorowodorku w każdej tabletce oraz laktozę jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w łagodzeniu objawów niestabilności pęcherza moczowego, takich jak parcia naglące, nietrzymanie moczu oraz trudności z oddawaniem moczu. Przeznaczony jest także dla dzieci powyżej 5 lat z problemami wynikającymi z nadmiernej aktywności pęcherza, zarówno idiopatycznej, jak i neurogennej. Można go stosować również w terapii nocnego mimowolnego oddawania moczu, gdy inne metody zawiodły.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Driptane – Tabletki – 5 mg
Substancją czynną tego leku jest oksybutynina chlorowodorek, dostępna w formie tabletek zawierających 5 mg substancji aktywnej. Lek zawiera również laktozę jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w celu łagodzenia objawów niestabilności pęcherza moczowego, takich jak naglące parcie, nietrzymanie moczu oraz trudności z oddawaniem moczu, szczególnie u pacjentów z pęcherzem neurogennym. Lek jest przeznaczony do stosowania u dzieci od 5 roku życia i młodzieży, głównie w przypadkach związanych z nadmierną aktywnością wypieracza pęcherza.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ditropan – Tabletki – 5 mg
Produkt leczniczy zawiera 5 mg oksybutyniny chlorowodorku oraz substancje pomocnicze, takie jak laktoza i sód. Stosowany jest w leczeniu objawów niestabilności pęcherza moczowego, w tym naglącego parcia, nietrzymania moczu oraz trudności z oddawaniem moczu. Przeznaczony jest zarówno dla dorosłych, jak i dzieci powyżej 5 lat z idiopatyczną nadmierną aktywnością pęcherza lub pęcherzem neurogennym. Wskazany jest także w leczeniu nocnego mimowolnego oddawania moczu po nieskuteczności terapii nielekowej.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku