Leksykon wskazań

Wskazania, strona 31 z 169

• bakteryjne zapalenie oskrzeli

  Bakteryjne zapalenie oskrzeli to stan zapalny błony śluzowej oskrzeli wywołany przez infekcję bakteryjną. Charakteryzuje się ono uporczywym kaszlem z odkrztuszaniem żółto-zielonej lub ropnej wydzieliny, dusznością, bólem w klatce piersiowej oraz gorączką. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae oraz Moraxella catarrhalis.

• zakażenie ucha

  Zakażenie ucha, medycznie określane jako zapalenie ucha (otitis), to powszechny problem zdrowotny, który może dotyczyć ucha zewnętrznego (otitis externa), środkowego (otitis media) lub wewnętrznego (labyrinthitis). Najczęściej spotykane jest ostre zapalenie ucha środkowego, które występuje głównie u dzieci poniżej 5. roku życia. Zakażenia te mogą być wywołane przez bakterie, wirusy lub grzyby, a czynnikami predysponującymi są infekcje górnych dróg oddechowych, alergie, nieprawidłowa funkcja trąbki słuchowej czy powiększony migdałek gardłowy.

• parakokcydioidomikoza

  Parakokcydioidomikoza (PCM) to ciężka, przewlekła choroba grzybicza wywoływana przez grzyby dimorficzne z rodzaju Paracoccidioides, najczęściej P. brasiliensis oraz P. lutzii. Występuje głównie w krajach Ameryki Południowej i Środkowej, szczególnie w Brazylii, Kolumbii, Wenezueli oraz Argentynie. Zakażenie następuje przez wdychanie zarodników grzyba znajdujących się w glebie, a choroba może manifestować się w postaci ostrej/podostrej (typ młodzieńczy) lub przewlekłej (typ dorosły).

• kandydoza jamy ustnej

  Kandydoza jamy ustnej, znana również jako pleśniawki, to zakażenie grzybicze wywoływane głównie przez drożdżaki z rodzaju Candida, najczęściej Candida albicans. Występuje na błonie śluzowej jamy ustnej, języku, podniebieniu i policzkach, objawiając się charakterystycznymi białymi lub kremowymi nalotami, które po zdrapaniu odsłaniają zaczerwienioną, często krwawiącą powierzchnię. Towarzyszy temu pieczenie, ból, zaburzenia smaku oraz trudności w połykaniu.

• artrografia

  Artrografia to technika diagnostyki obrazowej, która pozwala na dokładną ocenę struktur wewnątrzstawowych poprzez podanie środka kontrastowego bezpośrednio do jamy stawu. Badanie to jest szczególnie przydatne w diagnostyce uszkodzeń łąkotki, więzadeł, chrząstki stawowej oraz innych struktur wewnątrzstawowych, które mogą być trudne do uwidocznienia w standardowych badaniach obrazowych.

• mielografia szyjna

  Mielografia szyjna to procedura diagnostyczna polegająca na wprowadzeniu środka kontrastowego do przestrzeni podpajęczynówkowej kanału kręgowego w odcinku szyjnym, a następnie wykonaniu zdjęć radiologicznych. Badanie to umożliwia dokładne uwidocznienie struktur kanału kręgowego, w tym rdzenia kręgowego, korzeni nerwowych oraz otaczających je tkanek.

• mielografia piersiowa

  Mielografia piersiowa to procedura diagnostyczna polegająca na wprowadzeniu środka kontrastowego do przestrzeni podpajęczynówkowej rdzenia kręgowego w odcinku piersiowym, a następnie wykonaniu badania rentgenowskiego lub tomografii komputerowej. Badanie to pozwala na uwidocznienie struktur rdzenia kręgowego, kanału kręgowego, korzeni nerwowych oraz wykrycie ewentualnych nieprawidłowości, takich jak przepukliny krążków międzykręgowych, guzy, zwężenia kanału kręgowego czy zmiany pourazowe.

• mielografia lędźwiowa

  Mielografia lędźwiowa to procedura diagnostyczna polegająca na podaniu środka kontrastowego do przestrzeni podpajęczynówkowej w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, a następnie wykonaniu zdjęć rentgenowskich. Badanie to umożliwia uwidocznienie struktur kanału kręgowego, w tym rdzenia kręgowego, korzeni nerwowych oraz ewentualnych nieprawidłowości, takich jak przepukliny dysku, guzy czy zwężenia kanału kręgowego.

• tomografia komputerowa

  Tomografia komputerowa (TK) to zaawansowana technika diagnostyczna wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie i technologię cyfrową do tworzenia przekrojowych obrazów struktur wewnętrznych organizmu. Metoda ta umożliwia uzyskanie szczegółowych obrazów tkanek miękkich, kości i naczyń krwionośnych, dostarczając znacznie więcej informacji niż klasyczne zdjęcie RTG.

• urografia

  Urografia, znana także jako urografia dożylna lub pielografia dożylna, to badanie radiologiczne umożliwiające ocenę struktury i funkcji nerek, moczowodów oraz pęcherza moczowego. Badanie polega na dożylnym podaniu środka kontrastowego, który jest wydzielany przez nerki do układu moczowego, a następnie wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich w określonych odstępach czasu. Urografia jest wskazana w diagnostyce wielu schorzeń układu moczowego, takich jak kamica nerkowa, guzy, zwężenia moczowodów, wady wrodzone czy choroby zapalne.

• arteriografia

  Arteriografia to diagnostyczna metoda obrazowania naczyń krwionośnych, zwłaszcza tętnic, za pomocą kontrastu i promieniowania rentgenowskiego. Procedura ta jest stosowana w celu uwidocznienia zwężeń, niedrożności, tętniaków, malformacji naczyniowych oraz innych patologii naczyń. Wskazania do arteriografii obejmują podejrzenie choroby wieńcowej, miażdżycy tętnic obwodowych, tętniaków, a także przed planowanymi zabiegami naczyniowymi, takimi jak angioplastyka czy stentowanie.

• kardioangiografia

  Kardioangiografia to zaawansowana technika diagnostyczna używana do uwidocznienia naczyń krwionośnych serca. Jest to jedna z form angiografii, w której wprowadza się środek kontrastowy do tętnic wieńcowych, by następnie wykonać serię zdjęć rentgenowskich. Badanie to pozwala na dokładną ocenę stanu naczyń wieńcowych, identyfikację zwężeń, niedrożności czy innych nieprawidłowości strukturalnych.

• wspomagające postępowanie antyseptyczne w obrębie zamkniętej powłoki skórnej po zabiegu

  Wspomagające postępowanie antyseptyczne w obrębie zamkniętej powłoki skórnej po zabiegu chirurgicznym stanowi istotny element opieki pooperacyjnej, mający na celu zminimalizowanie ryzyka infekcji miejsca operowanego. Procedury te są stosowane po zakończeniu zabiegu, gdy rana została już zaszyta lub zamknięta w inny sposób, a celem jest utrzymanie sterylności i wspomaganie gojenia.

• nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu stwardnienia rozsianego

  Nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu stwardnienia rozsianego (SM) jest szczególnym przypadkiem neuralgii trójdzielnej, wynikającym z demielinizacji w obszarze wejścia korzenia nerwu trójdzielnego do pnia mózgu. Charakteryzuje się napadowym, silnym, piorunującym bólem w obszarze unerwionym przez jedną lub więcej gałęzi nerwu trójdzielnego, najczęściej drugą i trzecią. Ból typowo trwa od kilku sekund do kilku minut i może być wyzwalany przez bodźce takie jak dotyk, żucie, mówienie czy mycie twarzy.

• zespół maniakalny

  Zespół maniakalny to stan charakteryzujący się podwyższonym, ekspansywnym lub drażliwym nastrojem, który trwa przez co najmniej tydzień, prowadząc do znacznego upośledzenia funkcjonowania społecznego lub zawodowego. Pacjenci doświadczają wzmożonej energii, zmniejszonej potrzeby snu, wielomówności, gonitwą myśli, rozpraszalnością uwagi, zwiększoną aktywnością celową oraz nadmiernym angażowaniem się w przyjemne, ale ryzykowne działania.

• okresowa trudność w zasypianiu

  Okresowa trudność w zasypianiu to częsty problem dotykający wielu pacjentów, charakteryzujący się problemami z rozpoczęciem snu, mimo występowania odpowiednich warunków i możliwości. Trudności te mogą pojawiać się okresowo, często w odpowiedzi na stres, zmiany w rozkładzie dnia, podróże lub inne czynniki środowiskowe. W przeciwieństwie do przewlekłej bezsenności, okresowe trudności w zasypianiu są zazwyczaj przejściowe i nie spełniają kryteriów diagnostycznych zaburzeń snu.

• drożdżyca

  Drożdżyca (kandydoza) to zakażenie wywoływane przez grzyby z rodzaju Candida, najczęściej przez Candida albicans. Może dotyczyć różnych okolic ciała, w tym błon śluzowych jamy ustnej, gardła, przełyku, przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych oraz skóry. Zakażenie występuje często u osób z obniżoną odpornością, cukrzycą, po antybiotykoterapii, u kobiet w ciąży, osób starszych oraz pacjentów poddawanych terapii immunosupresyjnej.

• łupież rumieniowaty

  Łupież rumieniowaty (pityriasis rosea) to łagodna, samoograniczająca się choroba skóry, która najczęściej występuje u młodych dorosłych w wieku 10-35 lat. Charakteryzuje się początkowo pojedynczą zmianą skórną nazywaną „blaszką macierzystą” (herald patch), po której w ciągu 1-2 tygodni pojawia się wysypka złożona z mniejszych, owalnych, łuszczących się blaszek o różowawym zabarwieniu. Zmiany często układają się wzdłuż linii podziału skóry tworząc charakterystyczny wzór przypominający choinkę, szczególnie na tułowiu.

• pourazowy stan zapalny

  Pourazowy stan zapalny to fizjologiczna reakcja organizmu na uszkodzenie tkanek spowodowane urazem mechanicznym, termicznym lub chemicznym. Charakteryzuje się klasycznymi objawami stanu zapalnego: zaczerwienieniem (rubor), obrzękiem (tumor), bólem (dolor), zwiększoną temperaturą miejscową (calor) oraz upośledzeniem funkcji (functio laesa). Proces zapalny stanowi niezbędny element gojenia tkanek, jednak nadmierna lub przedłużająca się reakcja zapalna może prowadzić do dodatkowych uszkodzeń.

• nudności i wymioty związane z radioterapią

  Nudności i wymioty związane z radioterapią stanowią jeden z najczęstszych skutków ubocznych leczenia onkologicznego. Występują zazwyczaj w ciągu kilku godzin od napromieniania i mogą utrzymywać się przez kilka dni. Ich nasilenie zależy głównie od obszaru poddawanego radioterapii, przy czym największe ryzyko dotyczy napromieniania obszaru jamy brzusznej, całego ciała oraz głowy i szyi. Zaburzenia te mogą znacząco wpływać na jakość życia pacjentów oraz ich zdolność do przestrzegania zaleceń terapeutycznych.

• nudności i wymioty związane z ostrym napadem migreny

  Nudności i wymioty związane z ostrym napadem migreny to powszechne objawy towarzyszące, które występują u około 70-90% pacjentów cierpiących na migrenę. Stanowią one część tzw. fazy prodromalnej lub już samego ataku migreny. Dolegliwości te mogą znacząco pogarszać jakość życia pacjenta, utrudniać przyjmowanie doustnych leków przeciwmigrenowych oraz prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych.

• powikłane zakażenie tkanek miękkich

  Powikłane zakażenia tkanek miękkich (cSSTI – complicated skin and soft tissue infections) to poważne infekcje bakteryjne obejmujące skórę i tkanki podskórne, które rozprzestrzeniają się do głębszych warstw tkanek, takich jak powięzie czy mięśnie. W przeciwieństwie do niepowikłanych zakażeń, te charakteryzują się obecnością martwicy tkanek, zajęciem głębszych struktur, szybkim rozprzestrzenianiem się, obecnością czynników ryzyka u pacjenta (cukrzyca, immunosupresja) lub zakażeniem patogenami opornymi na antybiotyki.

• gorączka z neutropenią

  Gorączka z neutropenią to stan kliniczny, w którym u pacjenta z obniżoną liczbą neutrofili (poniżej 500/μl lub poniżej 1000/μl z przewidywanym spadkiem poniżej 500/μl) występuje gorączka (jednorazowy pomiar temperatury ≥38,3°C lub utrzymująca się przez >1h temperatura ≥38,0°C). Jest to stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż wskazuje na możliwość rozwoju ciężkiego zakażenia przy znacznie osłabionej odporności organizmu.

• wtórna małopłytkowość u dorosłych

  Wtórna małopłytkowość u dorosłych to stan, w którym liczba płytek krwi spada poniżej normy (zazwyczaj poniżej 150 000/μl) w wyniku istniejących już chorób, przyjmowanych leków lub innych czynników zewnętrznych. W przeciwieństwie do pierwotnej małopłytkowości immunologicznej (ITP), wtórna małopłytkowość zawsze ma identyfikowalną przyczynę, która może obejmować choroby autoimmunologiczne, infekcje, nowotwory, leki, alkohol, a także zaburzenia hematologiczne jak zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC).

• indukcja znieczulenia ogólnego

  Indukcja znieczulenia ogólnego to pierwsza faza procesu wprowadzania pacjenta w stan znieczulenia ogólnego, podczas którego pacjent traci świadomość, a jego układ nerwowy zostaje chwilowo wyłączony z odczuwania bólu. Następuje ona po premedykacji, a przed podtrzymaniem znieczulenia. Celem indukcji jest szybkie, bezpieczne i bezbolesne wprowadzenie pacjenta w stan znieczulenia, umożliwiający przeprowadzenie zabiegu operacyjnego.

• doustna antykoncepcja hormonalna

  Doustna antykoncepcja hormonalna to jedna z najczęściej stosowanych metod zapobiegania ciąży. Jest to forma kontroli płodności polegająca na przyjmowaniu przez kobietę tabletek zawierających syntetyczne hormony (estrogeny i progestagen lub sam progestagen), które zapobiegają owulacji, zagęszczają śluz szyjkowy utrudniający penetrację plemników oraz zmieniają błonę śluzową macicy, co utrudnia implantację zarodka.

• znieczulenie podpajęczynówkowe

  Znieczulenie podpajęczynówkowe (spinalne) to technika znieczulenia regionalnego, podczas której lek znieczulający zostaje podany bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego w przestrzeni podpajęczynówkowej rdzenia kręgowego. Metoda ta zapewnia szybkie i skuteczne zniesienie czucia oraz blokadę funkcji motorycznych w dolnej części ciała. Wskazania do znieczulenia podpajęczynówkowego obejmują zabiegi chirurgiczne w obrębie kończyn dolnych, miednicy, dolnej części jamy brzusznej oraz cięcia cesarskie.

• zaburzenie rytmu serca

  Zaburzenie rytmu serca (arytmia) to nieprawidłowość w częstości, regularności lub przewodzeniu impulsów elektrycznych w sercu. Może objawiać się jako kołatanie serca, uczucie przerw w biciu serca, zawroty głowy, omdlenia, duszność czy ból w klatce piersiowej. Zaburzenia rytmu serca występują w różnych postaciach, od łagodnych i niewymagających leczenia (np. pojedyncze pobudzenia dodatkowe) do zagrażających życiu (np. migotanie komór).

• tachyarytmia

  Tachyarytmia to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieprawidłowo przyspieszoną czynnością serca, zwykle powyżej 100 uderzeń na minutę, wynikającą z zaburzeń tworzenia lub przewodzenia impulsów elektrycznych. Najczęstsze postacie tachyarytmii to tachykardia zatokowa, częstoskurcz nadkomorowy, migotanie i trzepotanie przedsionków oraz częstoskurcz komorowy. Mogą one wystąpić jako reakcja fizjologiczna (np. na wysiłek, stres), objaw chorób układu krążenia (choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, kardiomiopatia), chorób ogólnoustrojowych, zaburzeń elektrolitowych lub jako efekt uboczny stosowanych leków czy substancji stymulujących.

• objawy depresyjne

  Objawy depresyjne to zespół symptomów psychicznych i fizycznych, które mogą wskazywać na depresję – zaburzenie psychiczne charakteryzujące się obniżonym nastrojem, utratą zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonia), a także zmniejszoną energią prowadzącą do zwiększonej męczliwości i zmniejszonej aktywności. Do innych częstych objawów należą: zaburzenia snu, brak apetytu lub nadmierny apetyt, obniżona samoocena, poczucie winy, trudności z koncentracją, spowolnienie psychoruchowe oraz myśli samobójcze.

• poantybiotykowe zapalenie jelit

  Poantybiotykowe zapalenie jelit to schorzenie przewodu pokarmowego, które rozwija się jako powikłanie antybiotykoterapii. Występuje na skutek zaburzenia naturalnej mikroflory jelitowej i nadmiernego namnożenia patogenów, najczęściej bakterii Clostridioides difficile. Zapalenie to charakteryzuje się biegunką o różnym nasileniu, od łagodnej do ciężkiej, zagrażającej życiu postaci rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy.

• zastoinowa niewydolność krążenia

  Zastoinowa niewydolność krążenia (ZNK), znana również jako zastoinowa niewydolność serca, to stan kliniczny, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Prowadzi to do zastoju krwi w tkankach i narządach, obrzęków oraz zmniejszonej perfuzji tkanek. Główne objawy to duszność (szczególnie wysiłkowa i nocna), zmęczenie, obrzęki kończyn dolnych, powiększenie wątroby, przepełnienie żył szyjnych oraz trzeszczenia nad polami płucnymi.

• stres

  Stres to fizjologiczna i psychologiczna reakcja organizmu na bodźce zewnętrzne lub wewnętrzne, które są postrzegane jako zagrażające lub wymagające zwiększonego wysiłku adaptacyjnego. W medycynie stres definiuje się jako zespół specyficznych i niespecyficznych reakcji organizmu na bodźce fizyczne, chemiczne, emocjonalne lub środowiskowe, które zaburzają jego równowagę i wymagają adaptacji.

• zwyrodnieniowa choroba stawów

  Zwyrodnieniowa choroba stawów (osteoartroza) to przewlekła choroba degeneracyjna stawów charakteryzująca się postępującą utratą chrząstki stawowej, przebudową kości podchrzęstnej oraz występowaniem zmian zapalnych. Najczęściej dotyczy stawów kolanowych, biodrowych, kręgosłupa oraz drobnych stawów rąk. Choroba zwykle rozpoczyna się po 40. roku życia, a jej częstość wzrasta wraz z wiekiem.

• niepokój

  Niepokój to stan emocjonalny charakteryzujący się uczuciem napięcia, zmartwienia i obaw, często połączony z objawami fizycznymi takimi jak przyspieszone bicie serca, pocenie się, drżenie rąk, czy trudności z oddychaniem. Może występować jako naturalna reakcja na stres, ale gdy staje się przewlekły i nieproporcjonalny do sytuacji, może wskazywać na zaburzenie lękowe.

• hemoroidy wewnętrzne

  Hemoroidy wewnętrzne to powiększone, żylne sploty naczyniowe zlokalizowane powyżej linii grzebieniowej odbytu, czyli w dolnej części odbytnicy, pokryte błoną śluzową. W przeciwieństwie do hemoroidów zewnętrznych, hemoroidy wewnętrzne nie są zazwyczaj bolesne, ponieważ okolica ta jest słabo unerwiona. Głównym objawem jest bezbolesne krwawienie podczas defekacji – najczęściej jasna krew na papierze toaletowym lub skapująca do miski toaletowej.

• hemoroidy zewnętrzne

  Hemoroidy zewnętrzne to żylaki guzków krwawniczych zlokalizowane poniżej linii grzebieniastej odbytu, które są pokryte nabłonkiem wielowarstwowym płaskim, unerwione somatycznie, a więc bolesne. Powstają w wyniku poszerzenia splotów żylnych znajdujących się w kanale odbytu, głównie z powodu przewlekłych zaparć, długotrwałego napinania podczas defekacji, ciąży, otyłości czy siedzącego trybu życia.

• świąd odbytu

  Świąd odbytu (pruritus ani) to uporczywe uczucie swędzenia okolicy odbytu, które może występować okresowo lub przewlekle. Dolegliwość ta dotyka około 1-5% populacji ogólnej, częściej mężczyzn niż kobiety, zwykle w wieku 40-60 lat. Świąd odbytu może być objawem pierwotnym (idiopatycznym) lub wtórnym do innych schorzeń, takich jak choroby dermatologiczne, infekcje (grzybicze, pasożytnicze, bakteryjne), choroby ogólnoustrojowe, zaburzenia proktologiczne czy reakcje na leki.

• rozpuszczanie produktów leczniczych

  Rozpuszczanie produktów leczniczych to proces, w którym substancja lecznicza przechodzi ze stanu stałego do roztworu. Jest to kluczowy etap w farmakodynamice, wpływający bezpośrednio na biodostępność leku i szybkość jego działania. Aby lek mógł zostać wchłonięty przez organizm, musi najpierw ulec rozpuszczeniu w płynach ustrojowych.

• rozpuszczanie koncentratów elektrolitów

  Rozpuszczanie koncentratów elektrolitów to ważny proces w farmacji szpitalnej i podczas przygotowywania leków do podania pacjentom. Dotyczy on odpowiedniego rozcieńczania stężonych roztworów elektrolitów, takich jak potas, sód, magnez czy wapń, które w postaci skoncentrowanej mogą być niebezpieczne dla pacjentów. Koncentraty te są wykorzystywane przede wszystkim w terapii zaburzeń elektrolitowych, w stanach odwodnienia, w żywieniu pozajelitowym czy podczas intensywnej terapii.

• rozcieńczanie koncentratów elektrolitów

  Rozcieńczanie koncentratów elektrolitów to procedura medyczna polegająca na przygotowaniu roztworów elektrolitowych o odpowiednim stężeniu poprzez dodanie koncentratu do płynu infuzyjnego. Jest to kluczowy proces w terapii zaburzeń elektrolitowych oraz w przypadkach, gdy pacjent wymaga suplementacji elektrolitów, np. przy odwodnieniu, zaburzeniach gospodarki wodno-elektrolitowej czy podczas żywienia pozajelitowego.

• łagodna demencja

  Łagodna demencja to wczesne stadium zaburzeń poznawczych, charakteryzujące się stopniowym pogorszeniem pamięci i innych funkcji poznawczych, które jednak nie zaburzają jeszcze istotnie codziennego funkcjonowania pacjenta. W tym stadium pacjenci mogą doświadczać trudności z zapamiętywaniem nowych informacji, planowaniem złożonych czynności oraz wykonywaniem bardziej skomplikowanych zadań, jednak zachowują zdolność do samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym.

• nadkwaśność

  Nadkwaśność (hiperchlorydia) to stan nadmiernej produkcji kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka, powodujący obniżenie pH soku żołądkowego poniżej wartości fizjologicznych. Najczęstszymi objawami są zgaga, pieczenie w nadbrzuszu, odbijanie kwaśną treścią żołądkową, uczucie pełności po posiłkach oraz ból w górnej części brzucha. Nadkwaśność może występować jako problem samoistny lub towarzyszyć innym schorzeniom, takim jak choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, refluks żołądkowo-przełykowy czy zapalenie błony śluzowej żołądka.

• zabieg chirurgiczny w obrębie jamy brzusznej

  Zabieg chirurgiczny w obrębie jamy brzusznej, zwany również laparotomią, jest procedurą medyczną, podczas której chirurg uzyskuje dostęp do narządów wewnętrznych brzucha poprzez nacięcie powłok brzusznych. Wskazania do tego typu zabiegów są liczne i obejmują m.in. ostre stany chirurgiczne (np. zapalenie wyrostka robaczkowego, perforacja wrzodu żołądka, niedrożność jelit), urazy brzucha, nowotwory narządów wewnętrznych, a także planowe zabiegi naprawcze (np. usunięcie pęcherzyka żółciowego, resekcja jelita).

• krwotok miesiączkowy

  Krwotok miesiączkowy (menorrhagia) to nadmiernie obfite lub przedłużone krwawienie menstruacyjne, które zaburza normalne funkcjonowanie kobiety. Jest definiowany jako utrata krwi przekraczająca 80 ml w trakcie jednego cyklu lub trwająca dłużej niż 7 dni. Krwotok miesiączkowy może być objawem różnych stanów patologicznych, takich jak mięśniaki macicy, polipy endometrium, endometrioza, zaburzenia krzepnięcia krwi, czy też dysfunkcja tarczycy.

• ziarniniak Wegenera

  Ziarniniak Wegenera, obecnie znany jako ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (GPA, ang. granulomatosis with polyangiitis), to rzadkie schorzenie autoimmunologiczne, charakteryzujące się zapaleniem małych i średnich naczyń krwionośnych oraz tworzeniem się ziarniniaków. Choroba najczęściej dotyczy górnych dróg oddechowych, płuc i nerek, choć może zajmować praktycznie każdy narząd. Typowe objawy obejmują krwawienia z nosa, trudności w oddychaniu, kaszel (czasem z krwią), gorączkę, bóle stawów oraz utratę masy ciała.

• rogowacenie słoneczne

  Rogowacenie słoneczne (keratosis actinica) to stan przednowotworowy skóry, wywołany długotrwałą ekspozycją na promieniowanie ultrafioletowe. Charakteryzuje się występowaniem szorstkich, łuszczących się zmian skórnych o zabarwieniu od czerwonego do brązowego, najczęściej na odsłoniętych częściach ciała, takich jak twarz, uszy, szyja, dłonie czy przedramiona.

• kardiomiopatia

  Kardiomiopatia to grupa chorób mięśnia sercowego charakteryzująca się nieprawidłową strukturą lub funkcją komór serca, prowadząca do upośledzenia funkcji serca. Wyróżniamy kilka rodzajów kardiomiopatii: rozstrzeniową (DCM), przerostową (HCM), restrykcyjną (RCM), arytmogenną prawej komory (ARVC) oraz niesklasyfikowane kardiomiopatie. Przyczyny mogą być genetyczne, nabyte (np. na tle zapalnym, metabolicznym, toksycznym) lub idiopatyczne.

• dusznica bolesna naczynioskurczowa

  Dusznica bolesna naczynioskurczowa, znana również jako dusznica Prinzmetala, to szczególna postać choroby niedokrwiennej serca, charakteryzująca się bólem w klatce piersiowej spowodowanym skurczem tętnic wieńcowych, a nie ich zwężeniem miażdżycowym. Występuje głównie w spoczynku, często w nocy lub wczesnym rankiem, i dotyka często młodszych pacjentów, zwłaszcza kobiety, w porównaniu do klasycznej dusznicy bolesnej.

• dusznica bolesna niestabilna

  Dusznica bolesna niestabilna (niestabilna choroba wieńcowa) to ostry zespół wieńcowy charakteryzujący się nasileniem dolegliwości dławicowych występujących w spoczynku lub przy niewielkim wysiłku. Jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia wymagającym pilnej diagnostyki i leczenia. Objawia się bólem zamostkowym, często promieniującym do lewego barku, żuchwy czy pleców, pojawiającym się z coraz mniejszą prowokacją lub spontanicznie, trwającym dłużej i słabiej reagującym na nitraty niż w stabilnej chorobie wieńcowej.