krwotok miesiączkowy
Wskazanie

Krwotok miesiączkowy (menorrhagia) to nadmiernie obfite lub przedłużone krwawienie menstruacyjne, które zaburza normalne funkcjonowanie kobiety. Jest definiowany jako utrata krwi przekraczająca 80 ml w trakcie jednego cyklu lub trwająca dłużej niż 7 dni. Krwotok miesiączkowy może być objawem różnych stanów patologicznych, takich jak mięśniaki macicy, polipy endometrium, endometrioza, zaburzenia krzepnięcia krwi, czy też dysfunkcja tarczycy.

W diagnostyce krwotoku miesiączkowego kluczowe jest wykluczenie organicznych przyczyn nadmiernego krwawienia poprzez badanie ginekologiczne, USG narządu rodnego oraz badania laboratoryjne, w tym parametry krzepnięcia i funkcji tarczycy. W przypadku kobiet po 35 roku życia lub z czynnikami ryzyka należy również rozważyć biopsję endometrium w celu wykluczenia zmian nowotworowych.

Leczenie farmakologiczne krwotoku miesiączkowego obejmuje stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (Ibuprom, Nurofen), które zmniejszają obfitość krwawienia o 20-50%. Skuteczną opcją są również leki antyfibrynolityczne, takie jak kwas traneksamowy (Exacyl, Hemoblock), redukujące utratę krwi o około 40-60%. W przypadkach wymagających antykoncepcji i regulacji cyklu stosuje się dwuskładnikowe tabletki antykoncepcyjne (Microgynon, Rigevidon) lub wkładkę wewnątrzmaciczną uwalniającą lewonorgestrel (Mirena).

Największe trudności w leczeniu krwotoków miesiączkowych wiążą się z prawidłową identyfikacją przyczyny nadmiernego krwawienia, szczególnie w przypadkach o złożonej etiologii. Wyzwaniem jest również dobór odpowiedniej terapii dla pacjentek z przeciwwskazaniami do stosowania hormonów lub leków przeciwkrzepliwych. U pacjentek z ciężką anemią spowodowaną przewlekłymi krwotokami konieczne jest równoczesne uzupełnianie niedoborów żelaza (Tardyferon, Hemofer, Ferrum Lek), co wydłuża proces leczenia i wymaga systematycznej kontroli parametrów morfologii krwi.

W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne lub przy współistnieniu patologii macicy, takich jak mięśniaki czy polipy, konieczne może być zastosowanie leczenia zabiegowego, od małoinwazyjnych procedur (ablacja endometrium, histeroskopia) po histerektomię jako ostateczną opcję terapeutyczną. Istotne jest indywidualne podejście do pacjentki z uwzględnieniem jej wieku, planów rozrodczych oraz preferencji dotyczących metody leczenia.