zaburzenie krwotoczne układu moczowego w następstwie zabiegów chirurgicznych w obrębie układu moczowego
Wskazanie

Zaburzenia krwotoczne układu moczowego w następstwie zabiegów chirurgicznych są częstym powikłaniem procedur urologicznych, takich jak przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (TURP), przezcewkowa resekcja guza pęcherza moczowego (TURBT), nefrektomia, czy zabiegi endoskopowe. Krwawienie może wystąpić bezpośrednio po zabiegu lub z opóźnieniem, nawet do kilku tygodni po operacji.

W leczeniu tych zaburzeń stosuje się przede wszystkim preparaty o działaniu hemostatycznym. Kwas traneksamowy (dostępny jako Exacyl, Tranexamic Acid Accord) jest lekiem pierwszego rzutu, działającym poprzez hamowanie fibrynolizy i stabilizację skrzepów. W przypadkach nasilonych krwawień stosuje się również etamsylat (Cyclonamine), który zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych i wspomaga agregację płytek krwi.

W praktyce klinicznej wykorzystuje się także leki o działaniu miejscowym, jak terlipresyna (Terlipressinum WZF) podawana dopęcherzowo w przypadku masywnych krwawień po zabiegach TURBT. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie adrenaliny w roztworze do płukania pęcherza moczowego lub terapii elektrochirurgicznej podczas cystoskopii.

Największym wyzwaniem w leczeniu tych zaburzeń jest równoważenie ryzyka krwawienia z ryzykiem zakrzepicy. Pacjenci urologiczni często są obciążeni chorobami sercowo-naczyniowymi i przyjmują leki przeciwzakrzepowe (jak Xarelto, Pradaxa, Eliquis) lub przeciwpłytkowe (Acard, Plavix), których odstawienie zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, a kontynuacja – ryzyko krwawień. Decyzja o postępowaniu z terapią przeciwkrzepliwą musi być podejmowana indywidualnie.

Dodatkowym problemem jest ryzyko infekcji dróg moczowych towarzyszące krwawieniom pooperacyjnym. Przedłużone krwawienie sprzyja kolonizacji bakteryjnej, a obecność skrzepów utrudnia odpływ moczu i może prowadzić do zatrzymania moczu. W takich przypadkach oprócz leków hemostatycznych stosuje się również antybiotykoterapię (np. Cipronex, Furaginum, Augmentin), dostosowaną do antybiogramu.