napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony
Wskazanie

Napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony (dawniej zwany grand mal) jest typem napadu padaczkowego, w którym od samego początku dochodzi do obustronnej, symetrycznej aktywacji obu półkul mózgowych. Charakteryzuje się on nagłą utratą przytomności, po której następuje faza toniczna (sztywność wszystkich mięśni ciała trwająca około 10-20 sekund) przechodząca w fazę kloniczną (rytmiczne drgawki mięśni trwające zwykle 30-60 sekund). Napadom często towarzyszy przygryzienie języka, ślinotok, bezwiedne oddanie moczu oraz okres splątania i senności po napadzie (tzw. faza ponapadowa).

W leczeniu napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych stosuje się przede wszystkim leki przeciwpadaczkowe o szerokim spektrum działania. Do najczęściej stosowanych w Polsce należą: walproinian sodu (Depakine, Convulex), lamotrygina (Lamitrin, Lamical, Epitrigine), lewetyracetam (Keppra, Trund, Vetira), topiramat (Topamax, Epiramat), zonisamid (Zonegran) oraz perampanel (Fycompa). W przypadku napadów opornych na leczenie można rozważyć terapię wielolekową lub inne metody, jak stymulacja nerwu błędnego.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi jest osiągnięcie pełnej kontroli napadów przy jednoczesnym minimalizowaniu działań niepożądanych leków. U około 30% pacjentów występuje lekooporność, co znacząco pogarsza jakość życia i zwiększa ryzyko wystąpienia nagłej nieoczekiwanej śmierci w padaczce (SUDEP). Innym wyzwaniem jest dobór odpowiedniego leku u kobiet w wieku rozrodczym, gdyż niektóre leki przeciwpadaczkowe (szczególnie walproiniany) mają działanie teratogenne. Istotnym problemem pozostaje również przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów oraz społeczna stygmatyzacja związana z padaczką.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl