młodzieńcza padaczka miokloniczna
Wskazanie

Młodzieńcza padaczka miokloniczna (Juvenile Myoclonic Epilepsy, JME) to uogólniony zespół padaczkowy, który zazwyczaj ujawnia się w okresie dojrzewania, najczęściej między 12. a 18. rokiem życia. Charakteryzuje się występowaniem mioklonicznego drżenia mięśni, najczęściej w godzinach porannych, tuż po przebudzeniu. Pacjenci doświadczają nagłych, krótkotrwałych szarpnięć mięśni, głównie w obrębie kończyn górnych, które mogą prowadzić do upuszczania trzymanych przedmiotów. U około 90% chorych występują również napady toniczno-kloniczne, a u 30% napady nieświadomości.

W leczeniu młodzieńczej padaczki mioklonicznej stosuje się leki przeciwpadaczkowe. Lekami pierwszego wyboru są pochodne kwasu walproinowego, dostępne w Polsce pod nazwami handlowymi: Depakine, Convulex, Valprolek. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym, ze względu na potencjalne działanie teratogenne walproinianów, często stosuje się lewetiracetam (Keppra, Levetiracetam GSK, Trund) lub lamotryginę (Lamitrin, Lamotrix, Epitrigine). Inne leki stosowane w JME to topiramat (Topamax, Epitoram) oraz zonisamid (Zonegran).

Największą trudnością w leczeniu młodzieńczej padaczki mioklonicznej jest konieczność długotrwałego, często dożywotniego przyjmowania leków przeciwpadaczkowych, gdyż próby odstawienia leczenia zazwyczaj prowadzą do nawrotu napadów. Wyzwaniem jest również wysoki odsetek napadów prowokowanych przez czynniki takie jak deprywacja snu, alkohol, stres czy migające światło. Istotnym problemem bywa także niska adherencja do leczenia, szczególnie wśród młodych pacjentów, którzy często przerywają farmakoterapię z powodu działań niepożądanych leków lub zaprzeczania chorobie. U kobiet w wieku rozrodczym dodatkową trudność stanowi konieczność doboru leczenia uwzględniającego planowanie ciąży.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl