eradykacja Helicobacter pylori w chorobie wrzodowej
Wskazanie

Eradykacja Helicobacter pylori w chorobie wrzodowej to leczenie mające na celu całkowitą eliminację bakterii Helicobacter pylori z przewodu pokarmowego, szczególnie z żołądka i dwunastnicy. H. pylori jest głównym czynnikiem etiologicznym choroby wrzodowej oraz innych schorzeń górnego odcinka przewodu pokarmowego, w tym przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka, a także stanowi czynnik ryzyka rozwoju raka żołądka.

Wskazaniem do eradykacji H. pylori jest przede wszystkim potwierdzona obecność bakterii u pacjentów z aktywną lub przebytą chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy. Eradykacja jest również zalecana u pacjentów z dyspepsją niewyjaśnionego pochodzenia, przewlekłym zapaleniem błony śluzowej żołądka, chłoniakiem typu MALT żołądka oraz u osób po resekcji z powodu raka żołądka.

W Polsce standardem leczenia eradykacyjnego H. pylori jest terapia potrójna, która obejmuje inhibitor pompy protonowej (IPP) oraz dwa antybiotyki. Najczęściej stosowane leki z grupy IPP to: Controloc (pantoprazol), Helicid, Gasec, Loseprazol (omeprazol), Lanzul (lanzoprazol) lub Nexium (ezomeprazol). Spośród antybiotyków stosuje się najczęściej Amoksiklav, Augmentin (amoksycylina) oraz Klacid, Fromilid (klarytromycyna). W przypadku niepowodzenia terapii pierwszego rzutu lub alergii na penicyliny stosuje się terapię poczwórną z bizmutem (preparat Pylera) lub inne schematy z lewofloksacyną (Levoxa) czy tetracykliną.

Największe trudności w eradykacji H. pylori wynikają ze wzrastającej oporności bakterii na antybiotyki, zwłaszcza na klarytromycynę i metronidazol. Problem stanowi również nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów ze względu na złożoność schematów leczenia (zwykle 2-3 leki przyjmowane 2 razy dziennie przez 10-14 dni) oraz występowanie działań niepożądanych, takich jak biegunka, nudności czy zaburzenia smaku. Istotne jest również prawidłowe rozpoznanie zakażenia przed rozpoczęciem leczenia oraz weryfikacja skuteczności eradykacji po 4-6 tygodniach od zakończenia terapii za pomocą testu oddechowego, testu antygenowego z kału lub innych metod diagnostycznych.