ciężkie zakażenie grzybicze wywołane przez Scedosporium spp.
Wskazanie

Ciężkie zakażenia grzybicze wywoływane przez Scedosporium spp. stanowią poważne wyzwanie kliniczne. Te oportunistyczne patogeny, obejmujące głównie gatunki Scedosporium apiospermum i Scedosporium prolificans (obecnie klasyfikowany jako Lomentospora prolificans), występują najczęściej u pacjentów z obniżoną odpornością, w tym po przeszczepach narządów, z neutropenią, przyjmujących długotrwałą terapię kortykosteroidami czy chorujących na AIDS. Zakażenia te mogą manifestować się jako zapalenie płuc, zakażenia skórne, zapalenie kości i szpiku, a w najcięższych przypadkach – infekcje rozsiane z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego.

Leczenie zakażeń Scedosporium jest szczególnie trudne ze względu na wysoką oporność tych patogenów na wiele leków przeciwgrzybiczych. W terapii stosuje się najczęściej worykonazol (Vfend) jako lek pierwszego wyboru. Alternatywnie wykorzystuje się posakonazol (Noxafil), izawukonazol (Cresemba) oraz niekiedy terapię skojarzoną z echinokandinami, takimi jak kaspofungina (Cancidas), anidulafungina (Ecalta) lub mykafungina (Mycamine). W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie terapii wielolekowej.

Największą trudnością w leczeniu zakażeń wywoływanych przez Scedosporium spp. jest ich naturalna oporność na amfoterycynę B, która jest standardowo stosowana w ciężkich zakażeniach grzybiczych. Ponadto, Scedosporium prolificans wykazuje szczególnie wysoką oporność na niemal wszystkie dostępne leki przeciwgrzybicze, co drastycznie pogarsza rokowanie. Dodatkowym wyzwaniem jest konieczność długotrwałej terapii, często trwającej wiele miesięcy, co wiąże się z ryzykiem toksyczności lekowej i interakcji z innymi farmaceutykami. Opóźniona diagnoza również znacząco pogarsza efekty leczenia – identyfikacja patogenu wymaga specjalistycznych badań mikrobiologicznych, co może wydłużać czas do wdrożenia odpowiedniej terapii.

W przypadku zakażeń rozsianych śmiertelność pozostaje bardzo wysoka, sięgając nawet 70-90% u pacjentów z głęboką immunosupresją. W wybranych przypadkach konieczne może być leczenie chirurgiczne połączone z farmakoterapią, szczególnie w zakażeniach zlokalizowanych, takich jak zapalenie kości czy tkanek miękkich. Istotnym elementem postępowania jest również, jeśli to możliwe, redukcja immunosupresji, co wspomaga naturalne mechanizmy obronne organizmu.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl