kandidemia u pacjentów bez neutropenii
Wskazanie

Kandidemia to grzybicze zakażenie krwi wywołane przez drożdżaki z rodzaju Candida, które może prowadzić do ciężkiej sepsy. U pacjentów bez neutropenii (czyli z prawidłową lub nieznacznie obniżoną liczbą neutrofilów) kandydemia stanowi poważne zagrożenie, szczególnie w warunkach szpitalnych. Występuje najczęściej u osób hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii, po zabiegach chirurgicznych, z cewnikami naczyniowymi, żywieniem pozajelitowym lub stosujących antybiotyki szerokospektralne.

W leczeniu kandydemii u pacjentów bez neutropenii stosuje się przede wszystkim leki przeciwgrzybicze z grupy echinokandyn jako terapię pierwszego rzutu. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Mycamine (mikafungina), Ecalta (anidulafungina) czy Cancidas (kaspofungina). Alternatywnie można zastosować flukonazol (Diflucan, Flukonazol), szczególnie w przypadku zakażeń wrażliwymi szczepami Candida albicans, lub leki z grupy polijenów, jak amfoterycyna B (Fungizone, Abelcet, AmBisome).

Istotnym elementem terapii jest również usunięcie potencjalnego źródła zakażenia, przede wszystkim cewników naczyniowych. Czas leczenia powinien wynosić minimum 14 dni od ostatniego dodatniego posiewu krwi i ustąpienia objawów klinicznych. Kluczowe jest wykonanie badań mikrobiologicznych z identyfikacją gatunku Candida oraz określeniem lekowrażliwości.

Największe trudności w leczeniu kandydemii u pacjentów bez neutropenii to rosnąca oporność niektórych gatunków Candida (zwłaszcza C. glabrata i C. krusei) na azole, opóźnione rozpoznanie z powodu niespecyficznych objawów klinicznych oraz trudności w eliminacji źródła zakażenia. Problemem jest również toksyczność niektórych leków przeciwgrzybiczych, szczególnie amfoterycyny B, która może powodować nefrotoksyczność. Istotnym wyzwaniem pozostaje również właściwe określenie czasu trwania terapii oraz decyzja o deeskalacji leczenia z echinokandyn na flukonazol.