ból w stłuczeniu wywołanym tępym urazem
Wskazanie

Ból w stłuczeniu wywołanym tępym urazem to częsty problem kliniczny występujący po kontuzjach mechanicznych, takich jak uderzenia, upadki czy wypadki komunikacyjne. Charakteryzuje się bólem, obrzękiem, siniakiem (wybroczynami podskórnymi) oraz ograniczeniem ruchomości okolicznych tkanek. Stłuczenia dotyczą najczęściej tkanek miękkich, w tym mięśni i tkanki podskórnej, bez przerwania ciągłości skóry.

W leczeniu bólu stłuczeniowego stosuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Popularne preparaty dostępne w Polsce to: Ibuprom, Nurofen, Ibufen (zawierające ibuprofen), Apap, Paracetamol Polfa-Łódź (zawierające paracetamol) oraz Majamil, Pyralgina (zawierające metamizol). W przypadku silniejszych dolegliwości stosuje się leki złożone jak Ketonal, Ketoprofen (ketoprofen) lub miejscowo działające preparaty przeciwbólowe w formie żeli, maści i plastrów: Voltaren, Diclac, Dicloratio (diklofenak), Fastum, Ketoprofen żel.

Leczenie bólu stłuczeniowego opiera się również na metodzie PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation – ochrona, odpoczynek, lód, ucisk, uniesienie) w pierwszych 24-48 godzinach. Po tym okresie zaleca się delikatną mobilizację uszkodzonej okolicy, aby zapobiec sztywności i przyspieszyć regenerację tkanek.

Największe trudności w leczeniu bólu stłuczeniowego dotyczą prawidłowej diagnostyki różnicowej, ponieważ pod obrazem stłuczenia mogą kryć się poważniejsze urazy – złamania, uszkodzenia nerwów czy naczyń krwionośnych. Dodatkowym wyzwaniem jest dobór odpowiedniego leczenia przeciwbólowego u pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania NLPZ (np. z chorobą wrzodową, niewydolnością nerek, czy przyjmujących leki przeciwzakrzepowe). Problemem może być również przedłużający się ból i obrzęk, sugerujący powikłania, takie jak zespół przedziałów powięziowych czy skostnienia pozaszkieletowe, wymagające pilnej interwencji specjalistycznej.