Właściwości farmakokinetyczne
Rutinoscorbin 25 mg + 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Rutinoscorbin, zawierającego kombinację 25 mg rutozydu (w postaci rutozydu trójwodnego) oraz 100 mg kwasu askorbowego, opisane poniżej opierają się na danych literaturowych, ponieważ nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych bezpośrednio dla tego preparatu. Zostały one pogrupowane według kluczowych procesów farmakokinetycznych dla każdej z substancji czynnych.¹

Kwas askorbowy – farmakokinetyka

Wchłanianie kwasu askorbowego

Kwas askorbowy charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego, przy czym proces ten zachodzi głównie w jelicie czczym. Gdy dawka nie przekracza 200 mg, wchłania się około 100% substancji. Po podaniu doustnym, maksymalne stężenie w surowicy krwi jest osiągane po 2-3 godzinach.²

Dystrybucja kwasu askorbowego

Po wchłonięciu, kwas askorbowy w 25% wiąże się z białkami osocza. Największe stężenie tej witaminy C obserwuje się we frakcji leukocytów i płytek krwi. Przeciętne zapasy ustrojowe kwasu askorbowego są stosunkowo niewielkie i wynoszą około 20 mg/kg masy ciała. Tkankowe rozmieszczenie witaminy C nie jest równomierne – największe ilości gromadzą się w nadnerczach, gruczołach śluzowych, wątrobie, mózgu i leukocytach. Należy także odnotować, że kwas askorbowy przenika do mleka kobiecego w ilości 1-10 mg%.³

Metabolizm kwasu askorbowego

Kwas askorbowy wykazuje silne właściwości redukcyjne. W organizmie przekształca się w kwas L-dehydroaskorbowy poprzez pośredni rodnikowy związek znany jako kwas L-monodehydroaskorbowy. Te trzy formy tworzą odwracalny układ oksydoredukcyjny organizmu. Rodnik anionowy kwasu askorbowego nie wchodzi w reakcje z tlenem, natomiast z łatwością przenika przez błony komórkowe i pełni funkcję przenośnika jednowartościowych kationów metali, głównie sodu i potasu. Jego okres półtrwania w organizmie jest niezwykle krótki i wynosi zaledwie 0,17 sekundy.⁴

Wydalanie kwasu askorbowego

Eliminacja kwasu askorbowego z organizmu następuje poprzez różne drogi. Znacząca ilość jest tracona wraz z potem, szczególnie podczas intensywnego wysiłku fizycznego, gdy straty mogą osiągać nawet 2 mg/godzinę. Tylko niewielkie ilości kwasu askorbowego ulegają metabolizmowi do dwutlenku węgla. Główną drogą wydalania są nerki, gdzie witamina C jest eliminowana w postaci sprzężonej z siarczanami lub jako metabolity, wśród których dominuje kwas szczawiowy. Należy zauważyć, że po przekroczeniu progu nerkowego (przy stężeniu w osoczu krwi równym 1,4 mg%), kwas askorbowy jest wydalany w formie niezmienionej.⁵

Rutozyd – farmakokinetyka

Wchłanianie rutozydu

W przypadku rutozydu, wchłanianiu w przewodzie pokarmowym ulega około 10% dawki podanej drogą doustną. Maksymalne stężenie tej substancji we krwi odnotowuje się po 8 godzinach od podania, a następnie obserwuje się stopniowy spadek stężenia, z biologicznym okresem półtrwania wynoszącym około 11 godzin. Warto podkreślić, że według najnowszych badań, rutozyd jest absorbowany przez nabłonek jelitowy głównie w postaci niezmetabolizowanej jako glikozyd.⁶

Metabolizm rutozydu

Proces biotransformacji rutozydu zachodzi głównie w hepatocytach, gdzie powstają cztery główne metabolity:

• 3,4-dihydroksytoluen – pierwszy z głównych metabolitów powstający w wątrobie
• kwas 3-hydroksyfenylooctowy – istotny metabolit wątrobowy rutozydu
• kwas 3,4-dihydroksyfenylooctowy – kolejny produkt wątrobowej transformacji rutozydu
• kwas 3-metoksy-4-hydroksyfenylo-octowy – czwarty główny metabolit wątrobowy

Ponadto, w niewielkich ilościach powstaje również kwas β-m-hydroksyfenylohydrakrylowy.⁷

Dystrybucja rutozydu

Należy zaznaczyć, że brakuje dokładnych danych dotyczących dystrybucji rutozydu w organizmie. Istnieją jednak przesłanki sugerujące, że substancja ta przenika przez barierę krew-mózg. Nie można również wykluczyć możliwości jej przechodzenia przez barierę łożyskową, co jest istotną informacją w kontekście stosowania leku u kobiet w ciąży.⁸

Wydalanie rutozydu

Całkowita eliminacja rutozydu z organizmu następuje po około 1,5 doby (36 godzin). U ludzi metabolity tej substancji są wydalane głównie z moczem, stanowiąc około 50% podanej doustnie dawki. Istnieją przesłanki sugerujące, że rutozyd podlega krążeniu jelitowo-wątrobowemu z jednoczesnym bakteryjnym rozszczepieniem w jelicie. Za prawdopodobne uznaje się również dodatkowe drogi eliminacji metabolitów rutozydu:

• z wydychanym powietrzem – około 30-40% w postaci dwutlenku węgla
• z kałem – około 20% podanej dawki

⁹