Właściwości farmakodynamiczne leku Roxiper

Roxiper jest złożonym produktem leczniczym, należącym do grupy farmakoterapeutycznej leków zmniejszających stężenie lipidów, połączenia leków zmniejszających stężenie lipidów (kod ATC: C10BX13). Preparat zawiera trzy substancje czynne: sól tert-butyloaminową peryndoprylu (inhibitor konwertazy angiotensyny), indapamid (chlorosulfamoilowy lek moczopędny) oraz rozuwastatynę (wybiórczy i kompetycyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA). Działanie terapeutyczne preparatu wynika zarówno z właściwości farmakologicznych każdej z substancji czynnych osobno, jak również z synergistycznego addytywnego działania peryndoprylu i indapamidu.¹

Mechanizm działania peryndoprylu

Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II – substancję odpowiedzialną za zwężanie naczyń krwionośnych. Dodatkowo enzym ten stymuluje wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy oraz katalizuje rozpad bradykininy (substancji naczyniorozszerzającej) do nieaktywnych heptapeptydów.²

Działanie peryndoprylu prowadzi do:

• zmniejszenia wydzielania aldosteronu
• wzrostu aktywności reninowej osocza (z powodu zniesienia ujemnego sprzężenia zwrotnego związanego z aldosteronem)
• zmniejszenia całkowitego oporu obwodowego przy długotrwałym stosowaniu, szczególnie w naczyniach mięśni i nerek, bez retencji sodu i wody oraz bez odruchowej tachykardii³

Peryndopryl działa hipotensyjnie nawet u pacjentów z niskim lub prawidłowym stężeniem reniny. Substancja aktywna działa poprzez swój aktywny metabolit – peryndoprylat, podczas gdy pozostałe metabolity są nieaktywne.⁴

Peryndopryl zmniejsza obciążenie serca poprzez:

• rozszerzanie naczyń żylnych, prawdopodobnie związane ze zmianami metabolizmu prostaglandyn, co prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego serca (preload)
• zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego, skutkujące zmniejszeniem obciążenia następczego serca (afterload)⁵

W badaniach z udziałem pacjentów z niewydolnością krążenia wykazano, że peryndopryl:

• obniża ciśnienie napełniania zarówno lewej, jak i prawej komory serca
• zmniejsza całkowity opór naczyniowy obwodowy
• zwiększa pojemność minutową serca i poprawia wskaźnik sercowy (cardiac index)
• zwiększa przepływ krwi w mięśniach
• poprawia wyniki testów wysiłkowych⁶

Mechanizm działania indapamidu

Indapamid jest pochodną sulfonamidową zawierającą pierścień indolowy, co farmakologicznie wiąże go z grupą tiazydowych leków moczopędnych. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu resorpcji zwrotnej sodu w części korowej nerek. Indapamid zwiększa wydalanie sodu i chlorków z moczem, a w mniejszym stopniu również potasu i magnezu. Efektem tego działania jest zwiększona produkcja moczu (diureza) i działanie przeciwnadciśnieniowe.⁷

Mechanizm działania rozuwastatyny

Rozuwastatyna działa jako wybiórczy i kompetycyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA – enzymu ograniczającego szybkość przemiany 3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzymu A do mewalonianu, będącego prekursorem cholesterolu. Głównym miejscem działania rozuwastatyny jest wątroba, która stanowi narząd docelowy dla leków obniżających stężenie cholesterolu.⁸

Rozuwastatyna zwiększa liczbę receptorów dla LDL na powierzchni komórek wątroby, co ułatwia wychwytywanie i katabolizm cząsteczek LDL. Dodatkowo hamuje wytwarzanie VLDL w wątrobie, co prowadzi do zmniejszenia całkowitej ilości cząsteczek VLDL i LDL w organizmie.⁹

Działanie farmakodynamiczne składników leku Roxiper

Działanie farmakodynamiczne peryndoprylu i indapamidu

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, peryndopryl i indapamid, niezależnie od wieku pacjenta, wywierają zależne od dawki działanie obniżające zarówno skurczowe, jak i rozkurczowe ciśnienie tętnicze, mierzone w pozycji stojącej i leżącej. Efekt przeciwnadciśnieniowy utrzymuje się przez 24 godziny. Obniżenie ciśnienia osiągane jest w czasie krótszym niż jeden miesiąc, bez rozwoju tachyfilaksji (zjawiska zmniejszania się skuteczności leku w miarę jego stosowania). Zaprzestanie leczenia nie powoduje efektu z odbicia. W badaniach klinicznych jednoczesne podawanie peryndoprylu i indapamidu wykazało synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe w porównaniu do stosowania każdego składnika oddzielnie.¹⁰

Istotnym badaniem klinicznym dokumentującym skuteczność skojarzenia peryndoprylu z indapamidem jest wieloośrodkowe, randomizowane badanie PICXEL, przeprowadzone metodą podwójnie ślepej próby z aktywną kontrolą. Badanie oceniało wpływ tego skojarzenia na przerost lewej komory serca (LVH) w porównaniu z monoterapią enalaprylem, wykorzystując ocenę echokardiograficzną.¹¹

W badaniu PICXEL pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory (definiowanym jako wskaźnik masy lewej komory LVMI >120 g/m² u mężczyzn i >100 g/m² u kobiet) byli losowo przydzielani do dwóch grup terapeutycznych. Jedna grupa otrzymywała peryndopryl 2 mg z indapamidem 0,625 mg, a druga enalapryl 10 mg, raz na dobę przez okres jednego roku. Dawkę leku dostosowywano w zależności od kontroli ciśnienia tętniczego, maksymalnie do 8 mg peryndoprylu z 2,5 mg indapamidu lub 40 mg enalaprylu raz na dobę. Jedynie 34% pacjentów przyjmowało do końca badania najniższą dawkę peryndoprylu z indapamidem (2 mg + 0,625 mg), w porównaniu do 20% pacjentów otrzymujących najniższą dawkę enalaprylu (10 mg).^{120 g/m² u mężczyzn oraz >100 g/m² u kobiet) byli losowo przydzielani do grupy przyjmującej peryndopryl 2 mg z indapamidem 0,625 mg lub do grupy przyjmującej enalapryl 10 mg raz na dobę przez okres jednego roku. Dawkę dobierano w zależności od kontroli ciśnienia tętniczego aż do 8 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu oraz 40 mg enalaprylu raz na dobę. Jedynie 34% pacjentów leczonych było do końca badania przy pomocy 2 mg peryndoprylu i 0,625 mg indapamidu (w porównaniu z 20% dla enalaprylu 10 mg).”>12}

Po zakończeniu leczenia, wskaźnik masy lewej komory (LVMI) obniżył się istotnie bardziej w grupie stosującej peryndopryl z indapamidem (-10,1 g/m²) niż w grupie otrzymującej enalapryl (-1,1 g/m²) w całej populacji poddanej randomizacji. Różnica między grupami w zakresie redukcji LVMI wynosiła -8,3 g/m² (95% CI: -11,5, -5,0; p<0,0001).<sup data-drug="Roxiper" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Po zakończeniu leczenia LVMI obniżył się znamiennie bardziej w grupie peryndoprylu z indapamidem (-10,1 g/m²) niż w grupie enalaprylu (-1,1 g/m²) w całej populacji poddanej randomizacji. Różnica pomiędzy grupami pod względem zmiany LVMI wynosiła -8,3 (95% CI (- 11,5,-5,0), p 13

Większy efekt obserwowano po zastosowaniu wyższych dawek – peryndopryl 8 mg z indapamidem 2,5 mg na dobę wywierał silniejszy wpływ na LVMI. W zrandomizowanej populacji szacowane średnie różnice w wartościach ciśnienia tętniczego między grupami wynosiły -5,8 mmHg (95% CI: -7,9, -3,7; p<0,0001) dla ciśnienia skurczowego oraz -2,3 mmHg (95% CI: -3,6, -0,9; p=0,0004) dla ciśnienia rozkurczowego, na korzyść grupy otrzymującej peryndopryl z indapamidem.<sup data-drug="Roxiper" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Peryndopryl 8 mg z indapamidem 2,5 mg na dobę wywierał silniejszy wpływ na LVMI. W zrandomizowanej populacji, szacowane średnie różnice w wartościach ciśnienia tętniczego pomiędzy grupami, wynosiły: -5,8 mmHg (95% CI (-7,9, -3,7), p14

Dodatkowe działania farmakodynamiczne peryndoprylu

Peryndopryl wykazuje skuteczność we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim. Powoduje obniżenie zarówno ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego, niezależnie od pozycji ciała (leżącej lub stojącej). Maksimum działania przeciwnadciśnieniowego po podaniu pojedynczej dawki występuje między 4 a 6 godziną i utrzymuje się przez 24 godziny. Po upływie 24 godzin znaczna część (około 80%) enzymu konwertującego angiotensynę pozostaje nadal zablokowana.¹⁵

U pacjentów odpowiadających na leczenie, normalizacja ciśnienia tętniczego następuje w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez rozwoju tachyfilaksji. Przerwanie leczenia nie wiąże się z wystąpieniem efektu z odbicia. Peryndopryl wykazuje właściwości naczyniorozszerzające, przywraca elastyczność głównych pni tętniczych, koryguje zaburzenia histomorfometryczne w tętnicach oporowych oraz redukuje przerost lewej komory serca. W razie potrzeby, dodanie tiazydowego leku moczopędnego zapewnia synergistyczne, addycyjne działanie. Połączenie inhibitora ACE z lekiem moczopędnym z grupy tiazydów zmniejsza ryzyko hipokaliemii, które może wystąpić podczas monoterapii lekiem moczopędnym.¹⁶

Istotne znaczenie kliniczne mają dane dotyczące podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne – ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) analizowały efekty jednoczesnego stosowania inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.¹⁷

Badanie ONTARGET przeprowadzono u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D obejmowało pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.¹⁸

Wyniki tych badań nie wykazały istotnych korzystnych efektów na parametry nerkowe i/lub wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej przy jednoczesnym zastosowaniu obu grup leków. Zaobserwowano natomiast zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub niedociśnienia w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa właściwości farmakodynamicznych, wyniki te mają również zastosowanie do innych inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II. Z tego powodu u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.¹⁹

Istotne jest także badanie ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints), które zaprojektowano w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i/lub chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie przerwane ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. W grupie otrzymującej aliskiren zaobserwowano częstsze występowanie zgonów sercowo-naczyniowych i udarów mózgu, a także innych zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich powikłań takich jak hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek.²⁰

Dodatkowe działania farmakodynamiczne indapamidu

Indapamid stosowany w monoterapii wykazuje działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymujące się przez 24 godziny. Efekt ten pojawia się już przy dawkach, które wywierają jedynie minimalne działanie moczopędne. Działanie przeciwnadciśnieniowe indapamidu jest proporcjonalne do poprawy elastyczności naczyń tętniczych oraz do zmniejszenia całkowitego i naczyniowego oporu obwodowego. Indapamid redukuje przerost lewej komory serca.²¹

Przy zwiększaniu dawki tiazydowego lub tiazydopodobnego leku moczopędnego, działanie przeciwnadciśnieniowe osiąga plateau, natomiast działania niepożądane nasilają się. Jeśli leczenie nie jest skuteczne, nie należy zwiększać dawki leku. Dodatkowo, wykazano w obserwacji krótko-, średnio- i długoterminowej pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, że indapamid:

• nie wpływa na metabolizm lipidów (triglicerydów, frakcji LDL-cholesterolu i HDL-cholesterolu)
• nie wpływa na metabolizm węglowodanów, nawet u pacjentów z cukrzycą i nadciśnieniem tętniczym²²

Działanie farmakodynamiczne rozuwastatyny

Rozuwastatyna skutecznie zmniejsza stężenie frakcji LDL-cholesterolu, cholesterolu całkowitego i triglicerydów oraz zwiększa stężenie frakcji HDL-cholesterolu. Ponadto zmniejsza stężenie lipoproteiny ApoB, frakcji nonHDL-C, VLDL-C, VLDL-TG i zwiększa stężenie lipoproteiny ApoA-I. Rozuwastatyna zmniejsza również stosunek LDL-C/HDL-C, całkowitego C/HDL-C, nonHDL-C/HDL-C oraz ApoB/ApoA-I.²³

Pełne działanie lecznicze rozuwastatyny osiągane jest w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia, a 90% maksymalnej odpowiedzi uzyskuje się po 2 tygodniach. Pełna odpowiedź na leczenie występuje zwykle po 4 tygodniach i utrzymuje się w dalszym okresie terapii.²⁴

Rozuwastatyna jest skuteczna u pacjentów dorosłych z hipercholesterolemią, występującą z lub bez hipertriglicerydemii, niezależnie od rasy, płci, wieku oraz obecności chorób współistniejących, takich jak cukrzyca czy rodzinna hipercholesterolemia.²⁵

Dane z badań klinicznych fazy III potwierdzają skuteczność rozuwastatyny w leczeniu większości pacjentów z hipercholesterolemią typu IIa i IIb (średnie wyjściowe stężenie LDL-C około 4,8 mmol/l) zgodnie z zaleceniami Europejskiego Towarzystwa Arteriosklerozy (EAS) z 1998 roku. Około 80% pacjentów leczonych dawką 10 mg osiągnęło zalecany w wytycznych EAS cel terapeutyczny dla stężenia LDL-C (<3 mmol/l).<sup data-drug="Roxiper" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Dane z badań klinicznych fazy III zawierają dowody skuteczności rozuwastatyny w leczeniu większości pacjentów z hipercholesterolemią typu IIa i IIb (średnie wyjściowe stężenie LDL-C około 4,8 mmol/l) zgodnie z zaleceniami Europejskiego Towarzystwa Arteriosklerozy (EAS, z 1998). Około 80% pacjentów leczonych dawką 10 mg osiągnęło zalecany w wytycznych EAS cel terapii dla stężenia LDL-C (26

Skuteczność kliniczna rozuwastatyny w badaniach klinicznych

Skuteczność w rodzinnej hipercholesterolemii

W dużym badaniu klinicznym, obejmującym 435 pacjentów z rodzinną heterozygotyczną hipercholesterolemią, podawano rozuwastatynę w dawkach od 20 mg do 80 mg, stosując schemat wymuszonego zwiększania dawki. Wszystkie stosowane dawki wykazały korzystne działanie na profil lipidowy oraz umożliwiły osiągnięcie celów terapeutycznych u znacznej części pacjentów. Po zwiększeniu dawki dobowej do 40 mg (w okresie 12 tygodni leczenia) obserwowano zmniejszenie stężenia LDL-C o 53%. Stężenie LDL-C poniżej 3 mmol/l (cel terapeutyczny wg zaleceń EAS) osiągnęło 33% pacjentów.<sup data-drug="Roxiper" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W dużym badaniu klinicznym, obejmującym 435 pacjentów z rodzinną heterozygotyczną hipercholesterolemią, podawano od 20 mg do 80 mg rozuwastatyny, zwiększając dawkę w sposób wymuszony. Wszystkie dawki wykazały korzystne działanie na stężenie lipidów oraz osiągnięcie przez pacjenta celu terapii. Po zwiększeniu dawki dobowej do 40 mg (w ciągu 12 tygodni leczenia) stwierdzono zmniejszenie stężenia LDL-C o 53%. Stężenie LDL-C 27

W otwartym badaniu z wymuszonym zwiększaniem dawki oceniano odpowiedź 42 pacjentów z rodzinną homozygotyczną hipercholesterolemią na leczenie rozuwastatyną w dawkach od 20 mg do 40 mg. W całej badanej populacji stężenie LDL-C zmniejszyło się średnio o 22%.²⁸

Badania kliniczne z udziałem ograniczonej liczby pacjentów wykazały, że jednoczesne podawanie rozuwastatyny z fenofibratem zwiększa skuteczność obniżania stężenia triglicerydów, a stosowanie rozuwastatyny w skojarzeniu z niacyną zwiększa stężenie frakcji HDL-C.²⁹

Badanie METEOR

W wieloośrodkowym, podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo (METEOR) randomizowano 984 pacjentów w wieku 45-70 lat z małym ryzykiem choroby wieńcowej (określanym jako <10% w skali ryzyka Framingham w ciągu 10 lat), ze średnim stężeniem LDL-C wynoszącym 4,0 mmol/l (154,5 mg/dl), ale z subkliniczną miażdżycą tętnic (rozpoznawaną na podstawie pomiaru grubości kompleksu intima-media tętnic szyjnych – CIMT). Pacjenci zostali przydzieleni losowo do grupy otrzymującej rozuwastatynę w dawce 40 mg raz na dobę lub do grupy placebo przez okres 2 lat.<sup data-drug="Roxiper" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W wieloośrodkowym, podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo (METEOR), randomizowano 984 pacjentów w wieku 45-70 lat oraz z małym ryzykiem choroby wieńcowej (określanym w skali ryzyka Framingham jako 30

Rozuwastatyna istotnie spowalniała wskaźnik progresji maksymalnej CIMT mierzonej w 12 punktach tętnicy szyjnej w porównaniu do placebo o -0,0145 mm/rok [95% CI: -0,0196, -0,0093; p<0,0001]. Zmiana w porównaniu ze stanem wyjściowym wynosiła -0,0014 mm/rok [-0,12%/rok (nieistotna statystycznie)] dla rozuwastatyny, w porównaniu do progresji o +0,0131 mm/rok [1,12%/rok (p<0,0001)] w grupie placebo. Dotychczas nie wykazano bezpośredniej korelacji pomiędzy zmniejszeniem CIMT a redukcją ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych. Populacja badania METEOR charakteryzowała się niskim ryzykiem choroby wieńcowej i nie reprezentowała docelowej populacji dla rozuwastatyny w dawce 40 mg. Dawkę 40 mg należy przepisywać wyłącznie pacjentom z ciężką hipercholesterolemią, należącym do grupy wysokiego ryzyka epizodów sercowo-naczyniowych.<sup data-drug="Roxiper" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Rozuwastatyna istotnie spowalniała odsetek progresji maksymalnej CIMT w 12 punktach tętnicy szyjnej w porównaniu do placebo o -0,0145 mm/rok [95% CI -0,0196, -0,0093; p<0,0001]. Zmiana w porównaniu ze stanem wyjściowym wynosiła -0,0014 mm/rok [-0,12 %/rok (nieistotna)] dla rozuwastatyny w porównaniu do progresji +0,0131 mm/rok [1,12%/rok (p31

Badanie JUPITER

W badaniu JUPITER (Justification for the Use of Statins In Primary Prevention: An Intervention Trial Evaluating Rosuvastatin) oceniano wpływ rozuwastatyny na występowanie dużych zdarzeń sercowo-naczyniowych o charakterze miażdżycowym u 17 802 uczestników: mężczyzn (≥50 lat) i kobiet (≥60 lat). Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej placebo (n=8901) lub rozuwastatynę w dawce 20 mg raz na dobę (n=8901), a średni czas trwania badania wynosił 2 lata. W grupie leczonej rozuwastatyną stężenie cholesterolu LDL zmniejszyło się o 45% (p<0,001) w porównaniu z grupą placebo.<sup data-drug="Roxiper" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu: Justification for the Use of Statins In Primary Prevention: An Intervention Trial Evaluating Rosuvastatin (JUPITER), wpływ rozuwastatyny na występowanie dużych zdarzeń sercowo-naczyniowych o charakterze miażdżycowym został oceniony u 17802 mężczyzn (≥50 lat) i kobiet (≥60 lat). Uczestnicy badania byli losowo przypisani do grupy stosującej placebo (n=8901) i grupy stosującej rozuwastatynę w dawce 20 mg raz na dobę (n=8901), a średni czas trwania badania wynosił 2 lata. Stężenie cholesterolu LDL zmniejszyło się o 45% (p32

Analiza post-hoc w podgrupie pacjentów wysokiego ryzyka, u których wyjściowy wynik w skali ryzyka Framingham przekraczał 20% (1558 uczestników), wykazała znaczącą redukcję złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, udar i zawał mięśnia sercowego (p=0,028) podczas stosowania rozuwastatyny w porównaniu z placebo. Bezwzględne zmniejszenie ryzyka częstości zdarzeń wynosiło 8,8 na 1000 pacjento-lat. Całkowita śmiertelność pozostała bez zmian w tej grupie pacjentów wysokiego ryzyka (p=0,193).³³

Analiza post-hoc w podgrupie wysokiego ryzyka (łącznie 9302 uczestników) z wyjściowym wynikiem w skali ryzyka SCORE ≥5% (po ekstrapolacji w celu włączenia uczestników w wieku powyżej 65 lat) wykazała istotną redukcję ryzyka w złożonym punkcie końcowym obejmującym zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, udar i zawał mięśnia sercowego (p=0,0003) podczas stosowania rozuwastatyny w porównaniu z placebo. Bezwzględne zmniejszenie ryzyka częstości zdarzeń wynosiło 5,1 na 1000 pacjento-lat. Całkowita śmiertelność pozostała bez zmian w tej grupie pacjentów wysokiego ryzyka (p=0,076).³⁴

W badaniu JUPITER 6,6% pacjentów otrzymujących rozuwastatynę i 6,2% pacjentów przyjmujących placebo przerwało badanie ze względu na wystąpienie działań niepożądanych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do przerwania terapii były: ból mięśni (0,3% w grupie rozuwastatyny, 0,2% w grupie placebo), ból brzucha (0,03% w grupie rozuwastatyny, 0,02% w grupie placebo) i wysypka (0,02% w grupie rozuwastatyny, 0,03% w grupie placebo). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi występującymi z częstością większą lub zbliżoną do obserwowanej w grupie placebo były: infekcje układu moczowego (8,7% rozuwastatyna, 8,6% placebo), zapalenia nosa i gardła (7,6% rozuwastatyna, 7,2% placebo), ból pleców (7,6% rozuwastatyna, 6,9% placebo) i ból mięśni (7,6% rozuwastatyna, 6,6% placebo).³⁵

Dzieci i młodzież

Nie są dostępne dane dotyczące stosowania produktu Roxiper u dzieci.³⁶