Właściwości farmakokinetyczne
Rivaldo 3 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Rivaldo

Rywastygmina, substancja czynna leku Rivaldo, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania z organizmu. Dogłębne zrozumienie tych procesów ma istotne znaczenie dla optymalizacji terapii u pacjentów z chorobą Alzheimera.¹

Wchłanianie

Rywastygmina cechuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po około 1 godzinie od podania. Istotną cechą farmakokinetyki rywastygminy jest jej interakcja z enzymem docelowym, co prowadzi do zwiększenia biodostępności leku o około 1,5 raza większego niż wynikałoby to ze zwiększenia dawki. Bezwzględna biodostępność po podaniu dawki 3 mg wynosi około 36%±13%.²

Przyjmowanie leku Rivaldo podczas posiłku istotnie wpływa na parametry farmakokinetyczne rywastygminy. Pokarm opóźnia wchłanianie leku (tmax) o 90 minut, zmniejsza wartość Cmax, jednocześnie zwiększając pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) o około 30%.³

Dystrybucja

Rywastygmina wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu – około 40%. Ważną cechą tego leku jest zdolność łatwego przenikania przez barierę krew-mózg, co ma kluczowe znaczenie dla jego działania terapeutycznego w chorobie Alzheimera. Pozorna objętość dystrybucji rywastygminy mieści się w zakresie od 1,8 do 2,7 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek.⁴

Metabolizm

Metabolizm rywastygminy jest szybki i intensywny – okres półtrwania w osoczu wynosi zaledwie około 1 godziny. Główną drogą metabolizmu jest hydroliza przy udziale cholinoesterazy, prowadząca do powstania dekarbamylowanego metabolitu. Ten metabolit wykazuje in vitro jedynie niewielką aktywność hamującą w stosunku do acetylocholinoesterazy (mniej niż 10%).⁵

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się istotnych interakcji farmakokinetycznych rywastygminy z lekami metabolizowanymi przez izoenzymy cytochromu P450, w tym:

• CYP1A2
• CYP2D6
• CYP3A4/5
• CYP2E1
• CYP2C9
• CYP2C8
• CYP2C19
• CYP2B6

Badania na modelach zwierzęcych potwierdziły, że główne izoenzymy cytochromu P450 odgrywają jedynie niewielką rolę w procesie metabolizmu rywastygminy.⁶

Parametry klirensu osoczowego rywastygminy zależą od podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy po podaniu dożylnym dawki 0,2 mg wynosi około 130 l/h, natomiast ulega zmniejszeniu do 70 l/h po podaniu dożylnym dawki 2,7 mg.⁷

Wydalanie

Rywastygmina podlega intensywnym procesom metabolicznym, w wyniku czego w moczu nie stwierdza się jej w formie niezmienionej. Główną drogą eliminacji jest wydalanie metabolitów z moczem. Po podaniu rywastygminy znakowanej izotopem 14C, wydalanie z moczem jest szybkie i niemal całkowite (ponad 90%) w ciągu 24 godzin. Z kałem wydala się mniej niż 1% podanej dawki.⁸

U pacjentów z chorobą Alzheimera nie zaobserwowano kumulacji rywastygminy ani jej głównego metabolitu podczas długotrwałego stosowania leku.⁹

Analizy farmakokinetyczne wykazały, że używanie nikotyny istotnie wpływa na metabolizm rywastygminy, zwiększając jej ustny klirens o 23% u pacjentów z chorobą Alzheimera. Obserwację tę potwierdzono w grupie 75 osób palących w porównaniu do 549 osób niepalących, przyjmujących rywastygminę doustnie w kapsułkach w dawce do 12 mg/dobę.¹⁰

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Osoby w podeszłym wieku

Badania przeprowadzone na zdrowych ochotnikach wykazały, że biodostępność rywastygminy jest większa u osób w podeszłym wieku w porównaniu do osób młodych. Jednak badania populacyjne u pacjentów z chorobą Alzheimera w wieku od 50 do 92 lat nie wykazały istotnych klinicznie różnic w biodostępności związanych z wiekiem.¹¹

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce rywastygminy w porównaniu do osób z prawidłową funkcją wątroby. Maksymalne stężenie rywastygminy w osoczu (Cmax) jest o około 60% większe, a wartość pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) jest ponad dwukrotnie większa.¹²

Zaburzenia czynności nerek

Umiarkowane zaburzenia czynności nerek znacząco wpływają na parametry farmakokinetyczne rywastygminy. W porównaniu do osób zdrowych, wartości Cmax i AUC rywastygminy są ponad dwukrotnie większe u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek. Interesującym zjawiskiem jest to, że u osób z ciężkim zaburzeniem czynności nerek nie obserwuje się dalszych zmian w wartościach Cmax i AUC.¹³