Właściwości farmakodynamiczne
Oxodil Combo (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę dostarczoną

Właściwości farmakodynamiczne leku Oxodil Combo

Oxodil Combo należy do grupy farmakoterapeutycznej leków stosowanych w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, a dokładniej do leków adrenergicznych podawanych wziewnie (kod ATC: R03AK07). Produkt ten stanowi połączenie dwóch substancji czynnych: budezonidu (160 μg) i formoterolu fumaranu dwuwodnego (4,5 μg) w każdej dawce dostarczonej.¹

Mechanizm działania i działanie farmakodynamiczne

Oxodil Combo łączy dwie substancje czynne o odmiennych mechanizmach działania, które wykazują efekt addycyjny w redukcji liczby zaostrzeń astmy. Specyficzne właściwości obu składników umożliwiają stosowanie tego połączenia zarówno w leczeniu podtrzymującym, jak i doraźnym astmy oskrzelowej.²

Budezonid – właściwości farmakodynamiczne

Budezonid jest glikokortykosteroidem, który po podaniu wziewnym wywiera zależne od dawki działanie przeciwzapalne w drogach oddechowych. Efektem tego działania jest złagodzenie objawów astmy i zmniejszenie częstości jej zaostrzeń. W porównaniu do kortykosteroidów o działaniu ogólnym, budezonid podawany drogą wziewną wywołuje mniej działań niepożądanych. Należy zaznaczyć, że dokładny mechanizm przeciwzapalnego działania glikokortykosteroidów nie został w pełni poznany.³

Formoterol – właściwości farmakodynamiczne

Formoterol działa jako wybiórczy agonista receptora β2-adrenergicznego. Po podaniu wziewnym powoduje szybki i długotrwały rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalnym zwężeniem dróg oddechowych. Charakterystyczną cechą formoterolu jest zależność działania bronchodylatacyjnego od zastosowanej dawki, a efekt terapeutyczny rozpoczyna się w ciągu 1-3 minut od inhalacji. Co szczególnie ważne, po podaniu pojedynczej dawki działanie rozszerzające oskrzela utrzymuje się przez co najmniej 12 godzin.⁴

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Astma – skuteczność kliniczna

Skuteczność kliniczna budezonidu z formoterolem w leczeniu podtrzymującym astmy została potwierdzona w badaniach klinicznych. Badania u dorosłych pacjentów wykazały, że dodanie formoterolu do budezonidu prowadzi do poprawy w zakresie objawów astmy, czynności płuc oraz zmniejszenia liczby zaostrzeń choroby. W dwóch 12-tygodniowych badaniach klinicznych wpływ terapii skojarzonej (budezonid z formoterolem) na czynność płuc był porównywalny z efektem jednoczesnego podawania obu substancji jako oddzielnych produktów leczniczych, a lepszy niż przy stosowaniu samego budezonidu. We wszystkich grupach badanych pacjenci stosowali w razie potrzeby krótko działający lek z grupy agonistów receptorów β2-adrenergicznych. Nie zaobserwowano zmniejszenia skuteczności przeciwastmatycznej wraz z upływem czasu terapii.⁵

W przypadku populacji pediatrycznej przeprowadzono dwa 12-tygodniowe badania kliniczne, w których uczestniczyło 265 dzieci w wieku od 6 do 11 lat. Pacjenci ci otrzymywali dawki podtrzymujące budezonidu z formoterolem [2 inhalacje po (80 μg + 4,5 μg) na dawkę dostarczoną dwa razy na dobę], a w razie konieczności stosowali krótko działający lek z grupy agonistów receptorów β2-adrenergicznych. W obu badaniach obserwowano poprawę czynności płuc, a leczenie było dobrze tolerowane w porównaniu z monoterapią budezonidem w równoważnej dawce.⁶

Skuteczność kliniczna budezonidu z formoterolem w leczeniu podtrzymującym i doraźnym

W 5 badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą oceniających skuteczność i bezpieczeństwo budezonidu z formoterolem w leczeniu podtrzymującym i doraźnym uczestniczyło łącznie 12 076 pacjentów (4447 z nich przydzielono losowo do grupy otrzymującej budezonid z formoterolem w leczeniu podtrzymującym i doraźnym). Badania trwały 6 lub 12 miesięcy, a warunkiem włączenia pacjentów była obecność objawów klinicznych mimo stosowania wziewnych glikokortykosteroidów.⁷

Wszystkie porównania danych ze wszystkich 5 badań wykazały, że podtrzymujące i doraźne leczenie budezonidem z formoterolem powodowało znaczące statystycznie i klinicznie zmniejszenie liczby ciężkich zaostrzeń. Obserwację tę potwierdzono zarówno w porównaniu z połączeniem budezonidu z formoterolem stosowanym w większej dawce podtrzymującej z terbutaliną stosowaną doraźnie (badanie 735), jak i w porównaniu z połączeniem budezonidu z formoterolem w tej samej dawce podtrzymującej z formoterolem albo terbutaliną stosowanymi doraźnie (badanie 734).⁸

W badaniu 735 wykazano, że czynność płuc, kontrola objawów i zużycie leków stosowanych doraźnie były podobne we wszystkich badanych grupach. Natomiast w badaniu 734 zaobserwowano zmniejszenie objawów i zużycia leków stosowanych doraźnie, a także poprawę czynności płuc w porównaniu z obiema grupami otrzymującymi leki porównawcze. Łączna analiza wyników 5 badań wskazuje, że pacjenci otrzymujący budezonid z formoterolem w leczeniu podtrzymującym i doraźnym nie stosowali dawek doraźnych średnio przez 57% dni leczenia. Istotne jest, że nie stwierdzono oznak rozwoju tolerancji na leczenie wraz z upływem czasu.⁹

Przegląd ciężkich zaostrzeń w badaniach klinicznych

* Hospitalizacja lub leczenie na oddziale ratunkowym, lub leczenie doustnymi steroidami.
** Zmniejszenie częstości zaostrzeń jest znaczące statystycznie (p <0,01) dla obu porównań.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania budezonidu z formoterolem u młodzieży i dorosłych badano w 6 próbach klinicznych z podwójnie ślepą próbą (na które składało się 5 wymienionych wyżej badań oraz dodatkowe badanie z zastosowaniem większej dawki podtrzymującej 160 μg + 4,5 μg wziewnie dwa razy na dobę). W badaniach tych uczestniczyło łącznie 14 385 pacjentów z astmą, w tym 1847 z grupy młodzieży. Warto podkreślić, że liczba pacjentów z grupy młodzieży stosujących więcej niż 8 inhalacji w co najmniej jednym dniu w ramach podtrzymującego i doraźnego leczenia budezonidem z formoterolem była ograniczona, a takie stosowanie było rzadkie.¹⁰

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) – skuteczność kliniczna

Wpływ budezonidu z formoterolem na czynność płuc i częstość zaostrzeń u pacjentów z POChP oceniano w dwóch 12-miesięcznych badaniach klinicznych. Zaostrzenia definiowano jako cykle leczenia doustnymi steroidami i/lub antybiotykami i/lub hospitalizację. Do badań kwalifikowano pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej postacią POChP, u których wartość FEV₁ przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela wynosiła <50% wartości należnej. Mediana wartości FEV₁ po podaniu leku rozszerzającego oskrzela przy włączeniu do badania wynosiła 42% wartości należnej.<sup data-drug="Oxodil Combo" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W dwóch trwających 12 miesięcy badaniach oceniano wpływ na czynność płuc i częstość zaostrzeń choroby (definiowanych jako cykle leczenia doustnymi steroidami i (lub) antybiotykami i (lub) hospitalizacja) u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej postacią POChP. Kryterium włączenia do obu badań była wartość FEV1 11

Wyniki badań wykazały, że średnia liczba zaostrzeń w roku była istotnie mniejsza w grupie stosującej budezonid z formoterolem w porównaniu z grupą otrzymującą sam formoterol lub placebo (średnio 1,4 w porównaniu z 1,8-1,9 w grupie placebo lub formoterolu). Zaobserwowano również, że średnia liczba dni przyjmowania doustnych kortykosteroidów w przeliczeniu na 1 pacjenta podczas 12 miesięcy badania była nieznacznie mniejsza w grupie leczonej budezonidem z formoterolem (7-8 dni/pacjenta/rok) w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (11-12 dni) i grupą leczoną formoterolem (9-12 dni). Nie wykazano natomiast przewagi terapii skojarzonej budezonidem z formoterolem nad monoterapią formoterolem w odniesieniu do zmian parametrów czynności płuc, takich jak FEV₁.¹²