Właściwości farmakokinetyczne
Oftidor 20 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Oftidor (20 mg/ml)

Oftidor zawiera dorzolamid w postaci chlorowodorku, który należy do grupy inhibitorów anhydrazy węglanowej. Produkt leczniczy jest stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, co umożliwia bezpośrednie działanie leku w obrębie oka przy zastosowaniu znacznie mniejszych dawek w porównaniu z doustnymi inhibitorami anhydrazy węglanowej. Dzięki temu ekspozycja ogólnoustrojowa na substancję czynną jest znacznie mniejsza. W badaniach klinicznych wykazano, że obniżenie ciśnienia śródgałkowego (IOP) nie wiąże się z zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej ani zaburzeniami elektrolitowymi, które są charakterystyczne dla doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej.¹

Wchłanianie, dystrybucja i biotransformacja

Wchłanianie dorzolamidu do krążenia ogólnoustrojowego występuje mimo podania miejscowego. W celu określenia siły działania leku jako układowego inhibitora anhydrazy węglanowej po podaniu miejscowym, prowadzono pomiary stężenia produktu leczniczego i jego metabolitów w erytrocytach i osoczu krwi oraz badano stopień hamowania anhydrazy węglanowej w erytrocytach.²

Dystrybucja dorzolamidu charakteryzuje się selektywnym wiązaniem z izoenzymem anhydrazy węglanowej II (CA-II) w erytrocytach, gdzie dochodzi do jego kumulacji podczas długotrwałego stosowania. Stężenia wolnego dorzolamidu w osoczu krwi pozostają skrajnie małe. Dorzolamid w umiarkowanym stopniu wiąże się z białkami osocza (około 33%).³

Biotransformacja dorzolamidu prowadzi do powstania jedynego metabolitu – N-deetylo-dorzolamidu. Metabolit ten charakteryzuje się słabszym hamowaniem aktywności CA II niż lek macierzysty, jednakże wykazuje zdolność hamowania izoenzymu o mniejszej aktywności (CA I). Podobnie jak dorzolamid, jego metabolit również gromadzi się w erytrocytach, gdzie wiąże się głównie z CA I.⁴

Eliminacja

Dorzolamid jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki. Jego metabolit, N-deetylo-dorzolamid, również jest eliminowany z moczem. Po zakończeniu przyjmowania produktu leczniczego obserwuje się nieliniowy spadek stężenia dorzolamidu w erytrocytach – początkowo szybki, a następnie wolniejszy, z okresem półtrwania wynoszącym około 4 miesięcy.⁵

W badaniach z doustnym podawaniem dorzolamidu, które miały na celu symulację maksymalnej ekspozycji ogólnoustrojowej po długotrwałym miejscowym stosowaniu produktu leczniczego, stan stacjonarny osiągnięto w ciągu 13 tygodni. W stanie stacjonarnym nie stwierdzono w osoczu obecności wolnej substancji czynnej ani jej metabolitu. Ponadto, hamowanie anhydrazy węglanowej w erytrocytach było mniejsze niż poziom niezbędny do uzyskania farmakologicznego wpływu na czynność nerek lub układu oddechowego. Podobne wyniki farmakokinetyczne zaobserwowano przy długotrwałym miejscowym stosowaniu dorzolamidu.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek (szacunkowy klirens kreatyniny 30-60 ml/min) zaobserwowano zwiększone stężenie metabolitu dorzolamidu w erytrocytach. Jednakże nie stwierdzono istotnych różnic dotyczących stopnia zahamowania aktywności anhydrazy węglanowej ani klinicznie istotnych ogólnych działań niepożądanych, które można by powiązać ze zwiększonym stężeniem metabolitu.⁷

Charakterystyka produktu

Oftidor zawiera 20 mg dorzolamidu w 1 ml roztworu, co odpowiada 22,26 mg dorzolamidu chlorowodorku. Produkt ma postać przezroczystego, bezbarwnego, nieznacznie lepkiego, wodnistego roztworu o pH 5,3-5,7 i osmolalności 270-300 mOsmol/kg.⁸