Właściwości farmakokinetyczne
Neoazarina 316 mg + 10 mg

Neoazarina zawiera fosforan kodeiny półwodny w dawce 10 mg, który charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 60 minut po podaniu doustnym. Kodeina wiąże się z białkami osocza w 25%, co oznacza, że 75% pozostaje w formie wolnej, aktywnej farmakologicznie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie kodeina ulega O-demetylacji do morfiny (głównego aktywnego metabolitu) oraz N-demetylacji do norkodeiny, a także innym przemianom prowadzącym do powstania normorfiny i hydrokodonu. Okres półtrwania kodeiny wynosi około 3 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem metabolitów w formie glukuronidów.

Właściwości farmakokinetyczne leku Neoazarina

Neoazarina to produkt leczniczy w postaci tabletek powlekanych, zawierający jako substancje czynne fosforan kodeiny półwodny (10 mg) oraz sproszkowane ziele tymianku (316 mg). Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania.1

Wchłanianie

Fosforan kodeiny półwodny charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym substancja szybko przenika do krwiobiegu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 60 minut od przyjęcia leku. Ta szybkość wchłaniania umożliwia stosunkowo szybkie wystąpienie działania terapeutycznego.2

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu, kodeina wiąże się z białkami osocza w ograniczonym stopniu – na poziomie 25%. Oznacza to, że znaczna część podanej dawki (75%) pozostaje w osoczu w postaci niezwiązanej (wolnej), co ma istotne znaczenie dla dystrybucji leku w organizmie i jego aktywności farmakologicznej.3

Metabolizm

Metabolizm kodeiny zachodzi głównie w wątrobie i obejmuje kilka procesów biotransformacji:

  • O-demetylację – prowadzącą do powstawania morfiny, która jest aktywnym metabolitem odpowiedzialnym za znaczną część działania przeciwbólowego kodeiny
  • N-demetylację – prowadzącą do powstania norkodeiny
  • Inne szlaki metaboliczne – prowadzące do powstawania dodatkowych metabolitów, takich jak normorfina i hydrokodon

Procesy te są katalizowane przez enzymy wątrobowe z grupy cytochromu P450, co ma znaczenie przy potencjalnych interakcjach lekowych.4

Eliminacja

Kodeina charakteryzuje się stosunkowo krótkim okresem półtrwania w osoczu, wynoszącym około 3 godzin. Oznacza to, że po tym czasie stężenie substancji w organizmie zmniejsza się o połowę. Kodeina i jej metabolity są wydalane przede wszystkim przez nerki wraz z moczem. Większość substancji jest wydalana w postaci związanej z kwasem glukuronowym, co zwiększa ich rozpuszczalność w wodzie i ułatwia eliminację.5

Parametr farmakokinetyczny Wartość dla fosforanu kodeiny półwodnego
Wchłanianie Dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego
Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) 60 minut
Wiązanie z białkami osocza 25%
Okres półtrwania (T1/2) około 3 godziny
Główne szlaki metaboliczne O-demetylacja (do morfiny)
N-demetylacja (do norkodeiny)
Główne metabolity Morfina, norkodeina, normorfina, hydrokodon
Miejsce metabolizmu Wątroba
Droga eliminacji Nerki (z moczem)
Postać wydalana Głównie jako glukuronidy

Uwagi dotyczące ziela tymianku

Należy zaznaczyć, że w dostępnych danych brak jest szczegółowych informacji na temat właściwości farmakokinetycznych składników sproszkowanego ziela tymianku, które jest drugim składnikiem aktywnym preparatu Neoazarina w dawce 316 mg. Substancje czynne zawarte w zielu tymianku to przede wszystkim olejki eteryczne (m.in. tymol, karwakrol), flawonoidy oraz garbniki, jednak ich parametry farmakokinetyczne nie zostały precyzyjnie określone w analizowanych materiałach źródłowych.6

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl