Interakcje leku
Letrox 125 mikrogramów 125 mcg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Lewotyroksyna sodowa, będąca głównym składnikiem produktu leczniczego Letrox 125 mikrogramów, wchodzi w liczne i klinicznie istotne interakcje z różnymi grupami leków. Mechanizmy tych interakcji obejmują wpływ na wchłanianie, wiązanie z białkami, metabolizm oraz aktywność farmakologiczną lewotyroksyny. Dokładne monitorowanie pacjentów oraz ewentualne dostosowanie dawkowania jest niezbędne w przypadku jednoczesnego stosowania poniższych substancji.¹

Interakcje wpływające na wchłanianie lewotyroksyny

Wiele substancji może istotnie zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny z przewodu pokarmowego. Żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol, sole wapnia i sole sodowe kwasu sulfonowego żywicy polistyrenowej) mogą wiązać hormony tarczycy w przewodzie pokarmowym, dlatego zaleca się przyjmowanie produktu Letrox 125 mikrogramów 4-5 godzin przed tymi lekami.²

Inhibitory pompy protonowej (IPP) mogą obniżać wchłanianie hormonu tarczycy poprzez zmianę pH soku żołądkowego. Podczas terapii skojarzonej konieczne jest regularne monitorowanie funkcji tarczycy oraz stanu klinicznego pacjenta, a w razie potrzeby zwiększenie dawki lewotyroksyny. Należy również zachować ostrożność przy zakończeniu leczenia IPP.³

Kolesewelam (substancja wiążąca kwasy żółciowe) zmniejsza wchłanianie lewotyroksyny z przewodu pokarmowego. Aby uniknąć tej interakcji, produkt Letrox powinien być przyjmowany co najmniej 4 godziny przed koleswelamem.⁴

Preparaty zawierające glin (leki zobojętniające, sukralfat), żelazo lub wapń również osłabiają wchłanianie lewotyroksyny. Zaleca się przyjmowanie produktu Letrox co najmniej 2 godziny przed tymi preparatami.⁵

Sewelamer i węglan lantanu mogą zmniejszać biodostępność lewotyroksyny, co wymaga szczególnej uwagi przy jednoczesnym stosowaniu.⁶

Również produkty sojowe mogą istotnie zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny w jelitach. U dzieci z wrodzoną niedoczynnością tarczycy stosujących dietę bogatą w soję obserwowano zwiększone stężenie TSH w surowicy. Konieczne może być stosowanie większych dawek lewotyroksyny oraz ścisłe monitorowanie stężenia T4 i TSH zarówno podczas stosowania diety bogatej w soję, jak i po jej zakończeniu.⁷

Kawa zmniejsza wchłanianie lewotyroksyny z przewodu pokarmowego. Zaleca się zachowanie odstępu od 30 do 60 minut między przyjęciem leku a spożyciem kawy. Pacjenci leczeni lewotyroksyną nie powinni zmieniać swoich nawyków dotyczących picia kawy bez kontroli stężenia hormonu przez lekarza prowadzącego.⁸

Orlistat może powodować niedoczynność tarczycy lub pogorszenie kontroli istniejącej niedoczynności tarczycy z powodu zmniejszonego wchłaniania lewotyroksyny.⁹

Interakcje farmakokinetyczne

Salicylany (szczególnie w dawkach powyżej 2,0 g na dobę), dikumarol, duże dawki furosemidu (250 mg), klofibrat i inne leki mogą wypierać lewotyroksynę z połączeń z białkami surowicy krwi. Prowadzi to początkowo do przemijającego zwiększenia stężenia wolnych hormonów tarczycowych, a następnie do ich całkowitego spadku.¹⁰

Środki antykoncepcyjne zawierające estrogen oraz leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej po menopauzie mogą zwiększać zapotrzebowanie na lewotyroksynę. Zwiększone wiązanie lewotyroksyny może prowadzić do błędów diagnostycznych i terapeutycznych.¹¹

Leki indukujące enzymy cytochromu P-450, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, barbiturany oraz leki zawierające ziele dziurawca zwiększają wątrobowy klirens lewotyroksyny, co powoduje zmniejszenie stężenia hormonu tarczycy w surowicy. Pacjenci stosujący terapię zastępczą hormonami tarczycy mogą wymagać zwiększenia dawki lewotyroksyny.¹²

Semaglutyd może wpływać na ekspozycję na lewotyroksynę. Po podaniu pojedynczej dawki doustnej semaglutydu całkowita ekspozycja (AUC) na lewotyroksynę wzrosła o 33%, natomiast maksymalna ekspozycja (Cmax) pozostała niezmieniona. Zaleca się monitorowanie parametrów czynności tarczycy i dostosowanie dawki lewotyroksyny podczas jednoczesnego leczenia.¹³

Interakcje farmakodynamiczne

Leki przeciwcukrzycowe (metformina, glimepiryd, glibenklamid, insulina) mogą mieć osłabione działanie podczas jednoczesnego stosowania z lewotyroksyną. U pacjentów z cukrzycą zaleca się regularne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku i po zakończeniu leczenia hormonami tarczycy. W razie potrzeby należy dostosować dawkę leków przeciwcukrzycowych.¹⁴

Pochodne kumaryny – lewotyroksyna może nasilać działanie tych leków poprzez wypieranie ich z połączeń z białkami. Przy jednoczesnym stosowaniu konieczne jest regularne kontrolowanie parametrów krzepnięcia krwi oraz odpowiednie modyfikowanie dawki leku przeciwzakrzepowego (zwykle zmniejszenie dawki).¹⁵

Propylotiouracyl, glikokortykoidy oraz beta-adrenolityki (szczególnie propranolol) hamują przekształcanie T4 do T3, co prowadzi do zmniejszenia stężenia T3 w surowicy.¹⁶

Amiodaron i środki kontrastujące zawierające jod mogą wywoływać zarówno niedoczynność, jak i nadczynność tarczycy ze względu na dużą zawartość jodu. Szczególna ostrożność zalecana jest u pacjentów z guzkiem autonomicznym tarczycy. Amiodaron hamuje przekształcanie T4 do T3, co prowadzi do zmniejszenia stężenia T3 i zwiększenia stężenia TSH w surowicy krwi. Może zaistnieć konieczność dostosowania dawki lewotyroksyny.¹⁷

Sertralina, chlorochina/proguanil zmniejszają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają stężenie TSH w surowicy.¹⁸

Interakcje z inhibitorami proteazy i inhibitorami kinazy tyrozynowej

Inhibitory proteazy (lopinawir/rytonawir) mogą zmniejszać skuteczność terapeutyczną lewotyroksyny. U pacjentów przyjmujących jednocześnie lewotyroksynę i inhibitory proteazy należy dokładnie kontrolować objawy kliniczne i czynność tarczycy. Obserwowano przypadki wskazujące na możliwe interakcje między produktami zawierającymi rytonawir a lewotyroksyną. Zaleca się kontrolowanie stężenia TSH przynajmniej w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu i/lub zakończeniu leczenia rytonawirem.¹⁹

Inhibitory kinazy tyrozynowej (imatynib, sunitynib, sorafenib, motesanib) mogą zmniejszać skuteczność lewotyroksyny. Konieczne jest monitorowanie objawów klinicznych i funkcji tarczycy u pacjentów stosujących jednocześnie lewotyroksynę i inhibitory kinazy tyrozynowej. W razie potrzeby należy dostosować dawkę lewotyroksyny.²⁰

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Biotyna może wpływać na wyniki badań immunologicznych tarczycy opartych na interakcji biotyny i streptawidyny, prowadząc do fałszywego zmniejszenia lub fałszywego zwiększenia wartości wyników badań.²¹

Interakcje lewotyroksyny z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu i stosowanie lewotyroksyny wymaga uwagi ze względu na potencjalne oddziaływania. Alkohol może wpływać na metabolizm wątrobowy lewotyroksyny, potencjalnie zmieniając jej farmakokinetykę. Przewlekłe spożywanie alkoholu może prowadzić do indukcji enzymów wątrobowych, co może skutkować przyspieszonym metabolizmem hormonów tarczycy.

Ponadto, u pacjentów z chorobami tarczycy, szczególnie z niedoczynnością, alkohol może nasilać niektóre objawy, takie jak zmęczenie czy zaburzenia poznawcze. U pacjentów z nadczynnością tarczycy alkohol może potęgować tachykardię i inne objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Zaleca się ostrożność i umiarkowanie w spożywaniu alkoholu u pacjentów leczonych lewotyroksyną. W przypadku regularnego spożywania alkoholu może być konieczne częstsze monitorowanie funkcji tarczycy i ewentualne dostosowanie dawki lewotyroksyny.

Tabela interakcji z lewotyroksyną