Przedawkowanie leku Ketilept

Przedawkowanie kwetiapiny, substancji czynnej zawartej w preparacie Ketilept (dostępnym w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg), stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Manifestacja kliniczna przedawkowania wynika przede wszystkim z nasilenia farmakologicznych działań leku, a ciężkość objawów może być spotęgowana u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą układu sercowo-naczyniowego.¹

Objawy kliniczne przedawkowania

Przedawkowanie kwetiapiny manifestuje się szerokim spektrum objawów klinicznych, od zaburzeń świadomości po ciężkie powikłania kardiologiczne i neurologiczne. Obserwuje się najczęściej nasilenie podstawowych właściwości farmakologicznych leku, w tym działania sedacyjnego, przeciwcholinergicznego oraz wpływu na układ sercowo-naczyniowy.²

W obrazie klinicznym dominują zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, manifestujące się jako senność, sedacja, splątanie, majaczenie, pobudzenie, a w ciężkich przypadkach może dojść do wystąpienia drgawek, stanu padaczkowego czy śpiączki. Równolegle obserwowane są objawy związane z układem krążenia – tachykardia oraz hipotonia. Istotnym elementem obrazu klinicznego są także objawy wynikające z działania antycholinergicznego kwetiapiny.³

Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne w postaci wydłużenia odstępu QT, mogące prowadzić do zaburzeń rytmu serca. Inne poważne konsekwencje przedawkowania obejmują rabdomiolizę (rozpad mięśni prążkowanych), depresję oddechową oraz zatrzymanie moczu. W skrajnych przypadkach przedawkowanie kwetiapiny może prowadzić do zgonu.⁴

Tabela objawów przedawkowania

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania kwetiapiny wymaga kompleksowego podejścia, gdyż nie istnieje swoiste antidotum dla tej substancji. Postępowanie terapeutyczne opiera się na zasadach intensywnej opieki medycznej z uwzględnieniem specyfiki objawów przedawkowania.⁵

Kluczowe elementy postępowania w przedawkowaniu kwetiapiny obejmują:

• Zabezpieczenie podstawowych funkcji życiowych – uzyskanie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie właściwej wentylacji i utlenowania, monitorowanie i podtrzymywanie funkcji układu krążenia.⁶
• Ograniczenie wchłaniania leku – w ciężkich zatruciach, zwłaszcza we wczesnej fazie (do 1 godziny od spożycia), wskazane może być płukanie żołądka oraz podanie węgla aktywowanego.⁷
• Leczenie hipotonii – reaktywne spadki ciśnienia należy korygować poprzez podaż płynów dożylnych i/lub środków sympatykomimetycznych. Istotne jest unikanie adrenaliny i dopaminy ze względu na ryzyko paradoksalnego nasilenia hipotonii w mechanizmie indukowanej kwetiapiną blokady receptorów alfa w połączeniu z pobudzeniem receptorów beta.⁸
• Leczenie zespołu antycholinergicznego – w przypadku majaczenia i pobudzenia z wyraźnym zespołem antycholinergicznym można rozważyć zastosowanie fizostygminy w dawce 1-2 mg pod ścisłym monitorowaniem EKG. Należy jednak podkreślić, że fizostygmina nie jest zalecana jako leczenie standardowe ze względu na jej potencjalny niekorzystny wpływ na przewodzenie w sercu.⁹

Przeciwwskazania do zastosowania fizostygminy obejmują obecność zaburzeń rytmu serca, bloku serca jakiegokolwiek stopnia lub poszerzenia zespołu QRS w zapisie EKG.¹⁰

Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarskim z ciągłym monitorowaniem funkcji życiowych aż do całkowitej normalizacji stanu klinicznego.¹¹

Szczególne grupy ryzyka

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku przedawkowania kwetiapiny u pacjentów z rozpoznaną wcześniej ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego. Ta grupa pacjentów charakteryzuje się wyższym ryzykiem wystąpienia szkodliwych działań leku po jego przedawkowaniu, zwłaszcza w aspekcie powikłań kardiologicznych.¹²

W przypadkach ciężkiego zatrucia należy zawsze rozważać możliwość przedawkowania kilku różnych produktów leczniczych, co może modyfikować obraz kliniczny i komplikować leczenie.¹³