Przedawkowanie
Dilzem retard 90 mg

Przedawkowanie diltiazemu chlorowodorku stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie ciężkim niedociśnieniem tętniczym, bradykardią zatokową, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ostrym uszkodzeniem nerek. Mechanizm toksycznego działania opiera się na blokadzie kanałów wapniowych, prowadzącej do rozszerzenia naczyń obwodowych, hamowania automatyzmu węzła zatokowego oraz spowolnienia przewodzenia w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca. Klinicznie obserwuje się spadek ciśnienia tętniczego, ryzyko wstrząsu, oligurię lub anurię oraz wzrost stężenia kreatyniny i mocznika. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty o przedłużonym uwalnianiu, np. Dilzem Retard 90 mg, u których objawy mogą rozwijać się powoli i utrzymywać przez dłuższy czas.

Pobierz ChPL PDF Dilzem retard – Tabletki o przedłużonym uwalnianiu – 90 mg
  1. Przedawkowanie leku Dilzem Retard (diltiazem chlorowodorek)
    1. Objawy kliniczne przedawkowania
    2. Postępowanie w przedawkowaniu
    3. Eliminacja leku z organizmu
    4. Leczenie objawowe i korygujące
    5. Monitorowanie pacjenta
    6. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. choroba niedokrwienna serca
  2. dusznica bolesna naczynioskurczowa
  3. dusznica bolesna niestabilna
  4. dusznica bolesna stabilna
  5. nadciśnienie tętnicze
Substancja czynna
  1. diltiazem chlorowodorek
Kategoria leku
  1. antagoniści wapnia
  2. leki przeciwarytmiczne
  3. leki przeciwnadciśnieniowe

Przedawkowanie leku Dilzem Retard (diltiazem chlorowodorek)

Przedawkowanie diltiazemu chlorowodorku stanowi stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej w warunkach szpitalnych. Ze względu na działanie blokujące kanały wapniowe, lek w nadmiernych dawkach może powodować szereg poważnych konsekwencji dla układu sercowo-naczyniowego oraz funkcji nerek.1

Objawy kliniczne przedawkowania

Objawy ostrego przedawkowania diltiazemu chlorowodorku manifestują się głównie w obrębie układu sercowo-naczyniowego oraz czynności nerek. Nasilenie objawów zależy od przyjętej dawki i czasu, jaki upłynął od momentu zażycia leku.2

Objaw przedawkowania Opis Mechanizm Konsekwencje kliniczne
Nasilone niedociśnienie Znaczący spadek ciśnienia tętniczego krwi spowodowany nadmiernym rozszerzeniem naczyń krwionośnych Rozszerzenie naczyń obwodowych w wyniku blokady kanałów wapniowych Może prowadzić do wstrząsu, hipoperfuzji narządów i ostrego uszkodzenia nerek
Bradykardia zatokowa Zwolnienie rytmu zatokowego, może występować z rozkojarzeniem przedsionkowo-komorowym lub bez Hamowanie automatyzmu węzła zatokowego Zmniejszenie rzutu serca, ryzyko zatrzymania krążenia
Zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego Bloki przewodzenia różnego stopnia Spowolnienie przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym Asystolia, zatrzymanie krążenia
Zaburzenia czynności nerek Ostre uszkodzenie nerek Hipoperfuzja nerek w wyniku niedociśnienia Oliguria, anuria, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika
Wstrząs Stan krytycznego niedociśnienia z hipoperfuzją narządów Konsekwencja nasilonego niedociśnienia Niewydolność wielonarządowa, ryzyko zgonu

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania diltiazemu chlorowodorku powinno być prowadzone w warunkach szpitalnych, optymalnie na oddziale intensywnej terapii, ze względu na potencjalne zagrożenie życia pacjenta. Postępowanie terapeutyczne obejmuje zarówno działania eliminujące lek z organizmu, jak i leczenie objawowe.3

Eliminacja leku z organizmu

W przypadku niedawnego spożycia leku, należy rozważyć metody eliminacji substancji czynnej z przewodu pokarmowego:4

  • Płukanie żołądka – skuteczne w pierwszych godzinach po przyjęciu leku, szczególnie w przypadku postaci o przedłużonym uwalnianiu
  • Diureza osmotyczna – przyspiesza wydalanie leku przez nerki, jednak wymaga monitorowania równowagi wodno-elektrolitowej

Leczenie objawowe i korygujące

W zależności od dominujących objawów klinicznych, stosuje się następujące metody leczenia:5

  1. Czasowa elektrostymulacja serca – w przypadku ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, które nie odpowiadają na farmakoterapię
  2. Atropina – w leczeniu bradykardii zatokowej
  3. Wazopresory (np. noradrenalina, dopamina) – w przypadku nasilonego niedociśnienia i wstrząsu
  4. Leki inotropowe (np. dobutamina) – w celu zwiększenia kurczliwości mięśnia sercowego
  5. Glukagon – zwiększa stężenie cAMP w komórkach mięśnia sercowego, pobudzając jego kurczliwość niezależnie od kanałów wapniowych
  6. Glukonian wapnia we wlewie – jako antagonista fizjologiczny, przeciwdziała blokowaniu kanałów wapniowych przez diltiazem

Wszystkie powyższe metody leczenia powinny być stosowane pod ścisłą kontrolą parametrów hemodynamicznych pacjenta, z regularnymi pomiarami ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca, zapisu EKG oraz parametrów funkcji nerek.6

Monitorowanie pacjenta

Ze względu na potencjalne zagrożenie życia oraz możliwość wystąpienia powikłań, pacjent po przedawkowaniu diltiazemu chlorowodorku wymaga ścisłego monitorowania, obejmującego:

  • Ciągłe monitorowanie EKG
  • Regularne pomiary ciśnienia tętniczego krwi
  • Monitorowanie funkcji nerek (diureza, stężenie kreatyniny i mocznika)
  • Kontrola elektrolitów, szczególnie stężenia wapnia, potasu i magnezu
  • Ocena stanu świadomości pacjenta

Należy pamiętać, że w przypadku preparatów o przedłużonym uwalnianiu, takich jak Dilzem Retard 90 mg, objawy przedawkowania mogą rozwijać się powoli i utrzymywać się przez dłuższy czas, co wymaga przedłużonej obserwacji i leczenia.7

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl