Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Co-Olimestra

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Co-Olimestra (skojarzenie olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu) przeprowadzono na szczurach i psach, którym wielokrotnie, przez okres do 6 miesięcy, podawano lek drogą doustną. Zebrane dane pozwalają na kompleksową ocenę profilu bezpieczeństwa tego produktu leczniczego przed zastosowaniem klinicznym u ludzi.¹

Toksyczność narządowa i wpływ na parametry biochemiczne

Głównym narządem docelowym działania toksycznego produktu złożonego Co-Olimestra były nerki, co jest zjawiskiem charakterystycznym zarówno dla poszczególnych substancji czynnych, jak i dla innych leków z tej grupy terapeutycznej. Zaobserwowano, że skojarzenie olmesartanu medoksomilu z hydrochlorotiazydem wywołuje zmiany czynnościowe w nerkach, które manifestowały się poprzez zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy krwi badanych zwierząt.²

Duże dawki Co-Olimiestry powodowały zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w tkance nerkowej u szczurów i psów. Mechanizm tych zmian prawdopodobnie związany jest z zaburzeniami hemodynamicznymi, obejmującymi zmniejszenie perfuzji nerkowej będącej konsekwencją niedociśnienia, co prowadziło do niedotlenienia cewek i degeneracji komórek cewkowych.³

Poza zmianami nerkowymi, stosowanie skojarzonego preparatu olmesartanu medoksomilu z hydrochlorotiazydem powodowało również obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych u szczurów, w tym spadek:⁴

• Liczby erytrocytów
• Stężenia hemoglobiny
• Wartości hematokrytu

Dodatkowo u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy serca. Należy jednak podkreślić, że opisane powyżej działania obserwowano również dla innych antagonistów receptora AT1 oraz dla inhibitorów ACE. Co istotne, wydaje się, że te efekty są indukowane przez aktywność farmakologiczną dużych dawek olmesartanu medoksomilu i nie mają odniesienia u ludzi podczas stosowania zalecanych dawek terapeutycznych.⁵

Badania genotoksyczności

Przeprowadzone badania genotoksyczności zarówno dla produktu złożonego zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, jak i dla każdej substancji czynnej oddzielnie, nie wykazały żadnych dowodów na istnienie znaczącej klinicznie genotoksyczności. Jest to ważny aspekt bezpieczeństwa leku, potwierdzający brak potencjału do wywoływania uszkodzeń materiału genetycznego.⁶

Potencjał rakotwórczy

Potencjalne działanie rakotwórcze olmesartanu medoksomilu nie było przedmiotem osobnych badań, ponieważ nie stwierdzono dowodów na istnienie działania rakotwórczego tego składnika podczas wcześniejszych obserwacji klinicznych. Ta decyzja została podjęta na podstawie braku sygnałów o kancerogenności w historii stosowania klinicznego olmesartanu medoksomilu.⁷

Wpływ na rozrodczość i rozwój płodu

W badaniach na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) nie wykazano teratogennego działania produktu złożonego zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd. Oznacza to, że lek nie powodował strukturalnych wad rozwojowych u płodów badanych gatunków zwierząt.⁸

Jednakże, zgodnie z przewidywaniami dla leków z tej grupy, obserwowano toksyczny wpływ na płody u szczurów. Toksyczność ta przejawiała się znacznym zmniejszeniem masy płodu w przypadkach, gdy samicom podczas ciąży podawano olmesartan medoksomil w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem. Obserwacje te mają istotne znaczenie kliniczne i są odzwierciedlone w przeciwwskazaniach i ostrzeżeniach dotyczących stosowania leku w okresie ciąży u ludzi (patrz charakterystyka produktu leczniczego, punkty 4.3, 4.6).⁹