Właściwości farmakokinetyczne
Cardilopin 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Profil farmakokinetyczny amlodypiny charakteryzuje się korzystnymi parametrami, które umożliwiają stosowanie leku raz na dobę, co ma istotne znaczenie w terapii chorób przewlekłych, takich jak nadciśnienie tętnicze. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych amlodypiny w poszczególnych subpopulacjach pacjentów.¹

Wchłanianie i biodostępność

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych amlodypina wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego. Charakterystyczne jest stosunkowo powolne wchłanianie substancji czynnej, gdyż maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach od momentu podania dawki. Biodostępność bezwzględna amlodypiny po podaniu doustnym wynosi 64-80%, co wskazuje na dobrą absorpcję leku. Istotną klinicznie cechą jest brak wpływu pokarmu na biodostępność substancji czynnej, co eliminuje konieczność dostosowywania pory przyjmowania leku względem posiłków.²

Dystrybucja i wiązanie z białkami

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku w tkankach obwodowych. Badania in vitro potwierdziły, że amlodypina w wysokim stopniu (około 97,5%) wiąże się z białkami osocza. Ten wysoki stopień wiązania z białkami może mieć znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji z innymi lekami, które również wykazują silne wiązanie z białkami osocza.³

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina podlega metabolizmowi wątrobowemu, w wyniku którego powstają nieaktywne farmakologicznie metabolity. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest długi i wynosi 35-50 godzin, co uzasadnia stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę. Około 10% podanej dawki amlodypiny jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, natomiast tą samą drogą wydalane jest około 60% metabolitów. Tak długi okres półtrwania zapewnia stabilne stężenie leku w osoczu przy dawkowaniu dobowym, co przekłada się na równomierny efekt terapeutyczny w ciągu doby.⁴

Farmakokinetyka w wybranych populacjach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce amlodypiny. Dostępne, aczkolwiek ograniczone dane kliniczne wskazują, że u tych pacjentów występuje zmniejszony klirens amlodypiny, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania oraz zwiększeniem pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) o około 40-60%. Zmiany te wskazują na konieczność zachowania ostrożności i potencjalnej modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.⁵

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku maksymalne stężenie amlodypiny w surowicy występuje po podobnym czasie jak u młodszych pacjentów. Jednakże u seniorów obserwuje się tendencję do zmniejszania się klirensu amlodypiny, co prowadzi do:

• Zwiększenia pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) – wskazującego na większą ekspozycję organizmu na lek⁶
• Przedłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji – co może prowadzić do większej kumulacji leku przy wielokrotnym dawkowaniu⁷

Warto zauważyć, że u pacjentów w podeszłym wieku z niewydolnością krążenia obserwuje się dalsze wydłużenie okresu półtrwania oraz zwiększenie pola pod krzywą stężenia leku proporcjonalnie do wieku, co może wymagać dostosowania dawkowania w tej grupie pacjentów.⁸

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka amlodypiny u dzieci i młodzieży została zbadana w populacji 74 młodych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 12 miesięcy do 17 lat. Pacjenci otrzymywali dawki amlodypiny w zakresie od 1,25 do 20 mg, stosowane raz lub dwa razy na dobę. Badania wykazały zależność klirensu od wieku i płci pacjentów pediatrycznych:⁹

Zaobserwowano znaczną zmienność międzyosobniczą w ekspozycji na lek u pacjentów pediatrycznych. Istotne jest, że dane dotyczące farmakokinetyki amlodypiny u dzieci poniżej 6. roku życia są ograniczone, co należy uwzględnić przy stosowaniu leku w tej grupie wiekowej.¹⁰