Charakterystyka farmakokinetyczna budezonidu

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu stosowanego w postaci wziewnej mają znaczący wpływ na jego skuteczność terapeutyczną. Budesonide Easyhaler zawiera budezonid w postaci mieszaniny dwóch epimerów (22R i 22S). Epimer 22R charakteryzuje się dwukrotnie większą aktywnością w porównaniu do epimeru 22S, co potwierdzono w badaniach powinowactwa do receptorów glikokortykosteroidowych. Istotne jest, że między tymi epimerami nie zachodzi zjawisko interkonwersji, natomiast ich końcowy okres półtrwania jest identyczny i wynosi 2-3 godziny.¹

W przypadku pacjentów z astmą oskrzelową do płuc dociera około 15-25% przyjętej z inhalatora dawki budezonidu. Pozostała, większa część przyjętej wziewnie dawki osadza się w jamie ustnej i gardle, a następnie jest połykana, jeżeli pacjent nie wypłucze jamy ustnej po inhalacji.²

Wchłanianie budezonidu

Budezonid po podaniu wziewnym wykazuje odmienny profil wchłaniania w porównaniu do podania doustnego. Po inhalacji, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybciej – już po około 30 minutach. Jest to istotna różnica w stosunku do podania doustnego, po którym maksymalne stężenie pojawia się po 1-2 godzinach. Całkowita dostępność biologiczna budezonidu po podaniu doustnym wynosi jedynie 6-13%. Większość budezonidu, który dociera do płuc, ulega wchłonięciu do krążenia ogólnoustrojowego.³

Dystrybucja budezonidu

Budezonid charakteryzuje się stosunkowo dużą objętością dystrybucji wynoszącą około 3,0 l/kg, co świadczy o jego dobrej penetracji do tkanek. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – średnio w 85-90%, co może mieć wpływ na jego interakcje z innymi substancjami o wysokim stopniu wiązania z białkami.⁴

Metabolizm i eliminacja budezonidu

Główną drogą eliminacji budezonidu z organizmu jest metabolizm wątrobowy. Lek podlega szybkiej i intensywnej biotransformacji w wątrobie za pośrednictwem enzymu cytochromu P4503A4. W wyniku tego procesu powstają dwa główne metabolity, których aktywność glikokortykosteroidowa badana in vitro stanowi mniej niż 1% aktywności związku macierzystego. W płucach i surowicy ludzkiej obserwuje się jedynie nieznaczną inaktywację metaboliczną budezonidu.⁵

Produkty metabolizmu budezonidu są wydalane z organizmu zarówno z moczem, jak i z kałem w postaci sprzężonych i niesprzężonych metabolitów.⁶

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka budezonidu stosowanego w dawkach terapeutycznych wykazuje proporcjonalność do dawki, co oznacza, że zwiększenie dawki leku prowadzi do proporcjonalnego wzrostu jego stężenia w organizmie.⁷

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu u dzieci różnią się od tych obserwowanych u dorosłych. U dzieci z astmą w wieku 4-6 lat ogólnoustrojowy klirens budezonidu wynosi około 0,5 l/min. W przeliczeniu na kilogram masy ciała, klirens budezonidu u dzieci jest znacząco wyższy – o około 50% – w porównaniu z dorosłymi. Pomimo tych różnic, okres półtrwania budezonidu po inhalacji u dzieci chorych na astmę wynosi w przybliżeniu 2,3 godziny, co jest wartością zbliżoną do obserwowanej u zdrowych dorosłych.⁸

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z chorobami wątroby, u których może wystąpić zwiększona ekspozycja na budezonid. Jest to związane z zaburzeniem metabolizmu leku, który w głównej mierze zachodzi w wątrobie.⁹