Właściwości farmakokinetyczne
Brinzolamide Genoptim 10 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Brinzolamide Genoptim

Brinzolamide Genoptim (10 mg/ml) jako krople do oczu w postaci zawiesiny zawiera substancję czynną brynzolamid, która wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne po miejscowym podaniu ocznym. Farmakokinetyka tej substancji charakteryzuje się złożonymi procesami wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania, które wpływają na skuteczność kliniczną oraz profil bezpieczeństwa leku.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Po podaniu miejscowym do oka, brynzolamid wchłania się do krążenia ogólnoustrojowego, gdzie wykazuje wysokie powinowactwo do anhydrazy węglanowej II (CA-II). Charakterystyczną cechą farmakodynamiczną brynzolamidu jest jego znaczne przenikanie do erytrocytów, gdzie wiąże się z enzymem CA-II, co skutkuje niezwykle długim okresem półtrwania leku w pełnej krwi, wynoszącym średnio około 24 tygodnie.²

Wiązanie brynzolamidu z białkami osocza jest stosunkowo nieznaczne i wynosi około 60%. Warto podkreślić, że stężenia brynzolamidu w osoczu są niskie i zazwyczaj pozostają poniżej granicy oznaczalności metod analitycznych wynoszącej 7,5 ng/ml, co wynika z preferencyjnej dystrybucji substancji czynnej do erytrocytów.³

Metabolizm

W organizmie ludzkim brynzolamid ulega przemianom metabolicznym, prowadzącym do powstania głównego metabolitu N-dezetylobrynzolamidu. Metabolit ten również wykazuje zdolność wiązania się z anhydrazą węglanową i gromadzi się w erytrocytach, jednakże w przeciwieństwie do związku macierzystego, wykazuje większe powinowactwo do izoformy CA-I.⁴

Poza głównym metabolitem N-dezetylobrynzolamidem, zidentyfikowano również inne metabolity, takie jak pochodne N-demetoksypropylowe i O-demetylowe, które występują w moczu w śladowych ilościach (poniżej 1%).⁵

Wydalanie

Brynzolamid jest eliminowany z organizmu głównie drogą nerkową, przy czym około 60% podanej dawki wydalane jest przez nerki. Metabolity stanowią natomiast około 20% dawki wydalanej z moczem. Głównymi związkami identyfikowanymi w moczu są brynzolamid w postaci niezmienionej oraz jego główny metabolit N-dezetylobrynzolamid.⁶

Kinetyka wchłaniania i dystrybucji w badaniach farmakologicznych

Badania po podaniu doustnym

W badaniach farmakokinetycznych z podaniem doustnym brynzolamidu w dawce 1 mg dwa razy na dobę zdrowym ochotnikom przez okres do 32 tygodni, obserwowano stopniowe wysycanie anhydrazy węglanowej w erytrocytach. Pełne wysycenie CA-II erytrocytów następowało w ciągu 4 tygodni, osiągając stężenia około 20 μM.⁷

Metabolit N-dezetylobrynzolamid kumulował się wolniej, osiągając stan stacjonarny po 20-28 tygodniach, ze stężeniami w zakresie od 6 do 30 μM. W stanie stacjonarnym obserwowano zahamowanie całkowitej aktywności anhydrazy węglanowej w erytrocytach na poziomie około 70-75%.⁸

Wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) otrzymujących brynzolamid doustnie w dawce 1 mg dwa razy na dobę przez okres do 54 tygodni, obserwowano wyższe stężenia leku w erytrocytach już w 4. tygodniu leczenia (około 20-40 μM) w porównaniu do osób z prawidłową funkcją nerek.⁹

W stanie stacjonarnym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stężenia brynzolamidu w erytrocytach mieściły się w zakresie od 22,0 do 46,1 μM, natomiast stężenia metabolitu N-dezetylobrynzolamidu wynosiły od 17,1 do 88,6 μM.¹⁰

Wraz ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny obserwowano następujące zmiany parametrów farmakokinetycznych i farmakodynamicznych:¹¹

• Wzrost stężeń N-dezetylobrynzolamidu
• Obniżenie całkowitej aktywności anhydrazy węglanowej w erytrocytach
• Brak zmiany stężenia brynzolamidu w erytrocytach
• Brak zmiany aktywności CA-II

U pacjentów z najbardziej zaawansowanym zaburzeniem czynności nerek obserwowano silniejsze zahamowanie całkowitej aktywności anhydrazy węglanowej, jednak nie przekraczało ono 90% wartości w stanie stacjonarnym.¹²

Farmakokinetyka po miejscowym podaniu ocznym

W badaniach dotyczących miejscowego podawania brynzolamidu do oka, stężenia substancji czynnej oznaczane w erytrocytach w stanie stacjonarnym były zbliżone do stężeń uzyskiwanych w badaniach z podaniem doustnym. Jednakże stężenia metabolitu N-dezetylobrynzolamidu były mniejsze niż po podaniu ogólnoustrojowym.¹³

Stopień zahamowania aktywności anhydrazy węglanowej po miejscowym podaniu ocznym wynosił w przybliżeniu 40-70% aktywności mierzonej przed rozpoczęciem podawania leku.¹⁴

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych