Trichomonoza
Trichomonoza to powszechna, uleczalna infekcja przenoszona drogą płciową, wywołana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, która u kobiet objawia się świądem, pienistą wydzieliną o nieprzyjemnym zapachu i bólem podczas oddawania moczu lub stosunku. Diagnostyka opiera się na badaniach mikroskopowych, testach PCR i posiewach, a leczenie przede wszystkim na lekach z grupy nitroimidazoli, takich jak metronidazol czy tynidazol. Kluczowe jest leczenie wszystkich partnerów seksualnych, unikanie alkoholu podczas terapii oraz stosowanie prezerwatyw, aby zapobiec reinfekcji. Zignorowanie infekcji może prowadzić do poważnych powikłań, w tym ryzyka zwiększonego zakażenia HIV, problemów z płodnością oraz powikłań ciężarnych i noworodków.
-
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Trichomonoza, wywołana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest najczęstszą niewirusową, uleczalną infekcją przenoszoną drogą płciową, dotykającą zarówno kobiety, jak i mężczyzn. U kobiet objawy obejmują pienistą, żółto-zieloną wydzielinę pochwową, świąd, dyspareunię oraz ewentualne krwawienia po stosunku, natomiast u mężczyzn infekcja często przebiega bezobjawowo lub z łagodnym podrażnieniem cewki moczowej. Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym, posiewie, testach PCR oraz szybkich testach point-of-care. Leczenie standardowo obejmuje nitroimidazole: metronidazol 500 mg p.o. dwa razy dziennie przez 7 dni lub 2 g w pojedynczej dawce, tynidazol 2 g jednorazowo lub seknidazol jako alternatywę. U kobiet ciężarnych zalecana jest pojedyncza dawka 2 g metronidazolu, ze względu na bezpieczeństwo stosowania i ryzyko powikłań ciąży przy nieleczonej infekcji.
Kluczowe jest leczenie wszystkich partnerów seksualnych, nawet bezobjawowych, aby zapobiec reinfekcji i dalszemu rozprzestrzenianiu choroby. Pacjenci powinni unikać alkoholu podczas terapii i przez 24-48 godzin po metronidazolu lub 72 godziny po tynidazolu z powodu ryzyka reakcji disulfiramowej. CDC rekomenduje kontrolne badanie po 3 miesiącach u osób aktywnych seksualnie z powodu wysokiego ryzyka nawrotu. W przypadku utrzymujących się objawów należy rozważyć oporność na leki, która występuje w około 5% przypadków. Nieleczona trichomonoza zwiększa ryzyko zakażeń HIV, PID, problemów z płodnością oraz powikłań okołoporodowych. Kompleksowa opieka wymaga interdyscyplinarnego podejścia, w tym edukacji pacjenta na temat bezpiecznych praktyk seksualnych i przestrzegania zaleceń terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
amplifikacja kwasów nukleinowych, badanie fizykalne, badanie mikroskopowe, dyspareunia, infekcja przenoszona drogą płciową, metronidazol, niska masa urodzeniowa, nitroimidazol, oporność na metronidazol, poród przedwczesny, posiew mikrobiologiczny, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przyspieszona terapia partnerska, rak prostaty, rak szyjki macicy, reakcja disulfiramowa, seknidazol, stan zapalny, szyjka macicy, test laboratoryjny, test PCR, Trichomonas vaginalis, tynidazol, wydzielina pochwowa, zapalenie najądrzy, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie prostaty -
Diagnostyka i diagnoza
Trichomonoza, wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest jedną z najczęstszych infekcji przenoszonych drogą płciową, z około 170 milionami nowych przypadków rocznie. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, gdyż objawy kliniczne są niespecyficzne i często brak ich u mężczyzn. Metody diagnostyczne obejmują mikroskopię mokrego preparatu (czułość 44-68%, swoistość do 100%), hodowlę (czułość 75-96%, swoistość do 100%) oraz testy amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT) o najwyższej czułości 88-100% i swoistości 95-100%. Testy NAAT umożliwiają wykrycie zakażenia u kobiet i mężczyzn, także w próbkach moczu, i są obecnie złotym standardem diagnostycznym. Szybkie testy POC, takie jak OSOM Trichomonas Rapid Test, oferują czułość 83-94% i swoistość >95% z wynikiem w 10 minut, co pozwala na natychmiastowe leczenie.
Diagnostyka powinna być prowadzona u kobiet z upławami, osób z objawami zapalenia układu moczowo-płciowego, pacjentów z grup wysokiego ryzyka oraz partnerów seksualnych zakażonych. W przypadku braku dostępu do NAAT rekomenduje się połączenie mikroskopii i hodowli. Po leczeniu zalecane jest badanie kontrolne w okresie 2 tygodni do 3 miesięcy w celu potwierdzenia wyleczenia. Ze względu na częste współwystępowanie innych STI, wskazane jest również badanie w kierunku HIV, kiły, rzeżączki i chlamydiozy. Wysoka prewalencja i często bezobjawowy przebieg infekcji, zwłaszcza u mężczyzn, podkreślają znaczenie rutynowych badań przesiewowych i leczenia empirycznego partnerów seksualnych w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się trichomonozy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Diagnostyka i diagnoza
amplifikacja kwasów nukleinowych, badanie cytologiczne, hodowla mikrobiologiczna, immunochromatografia, koinfekcja, mokry preparat, pH pochwy, podłoże hodowlane, szybki test diagnostyczny, test aminowy, test amplifikacji kwasów nukleinowych, test antygenowy, test przyłóżkowy, Trichomonas vaginalis, truskawkowa szyjka macicy, upławy pochwowe, wydzielina pochwowa, wymaz z cewki moczowej, wymaz z pochwy, wymaz z szyjki macicy, zakażenie przenoszone drogą płciową -
Epidemiologia
Trichomonoza, wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest najczęstszą niewirusową infekcją przenoszoną drogą płciową na świecie, z około 156 milionami nowych przypadków rocznie w populacji 15-49 lat (WHO, 2020). W USA zakażonych jest około 2,6 miliona osób, choć rzeczywista liczba może sięgać 8 milionów, co wynika z braku obowiązkowej zgłaszalności i niskiej czułości tradycyjnej diagnostyki mikroskopowej. Częstość występowania jest wyższa u kobiet (1,8%) niż u mężczyzn (0,5%) w wieku 18-59 lat, z najwyższą zapadalnością u kobiet po 40. roku życia. Istotne różnice epidemiologiczne obserwuje się w zależności od rasy i pochodzenia etnicznego – u Afroamerykanek częstość sięga 9,6%, a u Afroamerykanów 3,6%, podczas gdy u kobiet rasy białej wynosi 0,8%. Czynniki ryzyka obejmują wielość partnerów seksualnych, niski poziom wykształcenia, status społeczno-ekonomiczny oraz współistnienie bakteryjnej waginozy. Wysokie wskaźniki zakażeń notuje się także w populacjach więziennych oraz wśród osób z HIV, gdzie częstość zakażeń sięga 17,4-20%, a nawroty do 22,7% w ciągu 16 miesięcy.
Trichomonoza ma istotne implikacje kliniczne i epidemiologiczne, zwiększając ryzyko transmisji HIV (1,5-krotnie), powikłań ciąży (przedwczesny poród, niska masa urodzeniowa) oraz stanów zapalnych narządów miednicy mniejszej. Pomimo tego, brak obowiązkowego nadzoru epidemiologicznego i ograniczenia diagnostyczne (np. niska czułość mokrego preparatu) utrudniają precyzyjne monitorowanie choroby. Nowoczesne testy NAAT poprawiły wykrywalność, jednak brak szczepionki i niska świadomość społeczna utrudniają kontrolę zakażeń. CDC rekomenduje coroczne badania przesiewowe u bezobjawowych kobiet zakażonych HIV oraz w populacjach o wysokim ryzyku. Kontrola trichomonozy wymaga systematycznych badań przesiewowych i leczenia, zwłaszcza w krajach rozwijających się, gdzie choroba pozostaje endemiczna. Epidemiologia trichomonozy charakteryzuje się wyraźnymi dysproporcjami rasowymi i społeczno-ekonomicznymi, co wskazuje na potrzebę zintegrowanych działań profilaktycznych i edukacyjnych w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się infekcji i jej powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Epidemiologia
badanie przesiewowe, bakteryjna waginoza, chlamydioza, choroby przenoszone drogą płciową, diagnostyka mikroskopowa, kobieta ciężarna, lata życia skorygowane niesprawnością, mokry preparat, nadzór epidemiologiczny, niska masa urodzeniowa, pierwotniak, poród przedwczesny, rak prostaty, rak szyjki macicy, rzęsistek pochwowy, rzeżączka, test amplifikacji kwasów nukleinowych, transmisja HIV, trichomonoza, upławy, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus HPV, zakażenie bezobjawowe, zakażenie HIV, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie narządów miednicy mniejszej -
Leczenie
Trichomonoza, wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest najczęstszą niewirusową infekcją przenoszoną drogą płciową. Leczenie opiera się na nitroimidazolach: metronidazolu, tynidazolu i seknidazolu, które wykazują wysoką skuteczność (84-100%). U kobiet preferowany jest 7-dniowy schemat metronidazolu 500 mg doustnie 2 razy dziennie, który zmniejsza odsetek pozytywnych testów po miesiącu o połowę w porównaniu do pojedynczej dawki 2 g. U mężczyzn zalecana jest pojedyncza dawka metronidazolu 2 g. Tynidazol i seknidazol podawane jednorazowo w dawce 2 g stanowią alternatywę, przy czym tynidazol charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (12,5 h vs. 7,3 h metronidazolu) i mniejszą toksycznością przewodu pokarmowego. U kobiet zakażonych HIV preferowany jest wielodawkowy schemat metronidazolu, a po zakończeniu terapii zaleca się kontrolne badanie po 3 miesiącach ze względu na ryzyko nawrotu i zwiększone ryzyko transmisji HIV. Leczenie ciężarnych obejmuje pojedynczą dawkę metronidazolu 2 g, a u kobiet karmiących piersią zaleca się przerwanie karmienia podczas terapii i przez 12-72 godziny po ostatniej dawce, w zależności od stosowanego leku.
Kluczowym elementem terapii jest jednoczesne leczenie partnerów seksualnych oraz powstrzymanie się od współżycia do zakończenia leczenia i ustąpienia objawów, co zapobiega reinfekcjom. Wskaźnik ponownego zakażenia wynosi około 20% w ciągu 3 miesięcy, dlatego CDC rekomenduje ponowne badanie u kobiet aktywnych seksualnie. Oporność na metronidazol występuje w 4-10% przypadków; w przypadku nieskuteczności leczenia i wykluczenia ponownego zakażenia zaleca się konsultację z ekspertami CDC oraz rozważenie terapii alternatywnych, w tym dłuższych schematów metronidazolu lub tynidazolu. Miejscowe leczenie dopochwowe ma ograniczone zastosowanie i jest zarezerwowane dla przypadków alergii lub oporności. Pacjenci powinni unikać spożywania alkoholu podczas terapii i przez odpowiedni czas po niej (24 h po metronidazolu, 48 h po seknidazolu, 72 h po tynidazolu) ze względu na ryzyko reakcji disulfiramowej. Leczenie trichomonozy zmniejsza ryzyko powikłań, w tym transmisji HIV, i jest niezbędne dla kontroli epidemiologicznej infekcji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Leczenie
bakteryjna waginoza, chlamydioza, choroba przenoszona drogą płciową, disulfiram, działanie niepożądane, ekspresowa terapia partnerska, koinfekcja, leki miejscowe, metronidazol, nawrót zakażenia, nitroimidazol, okres półtrwania, oporność na metronidazol, paromomycyna, pierwotniak, profilaktyka zakażeń, reakcja disulfiramowa, rzęsistkowica, seknidazol, terapia dożylna, Trichomonas vaginalis, trichomoniasis, tynidazol, upławy pochwowe -
Objawy
Trichomonoza, wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest powszechną infekcją przenoszoną drogą płciową, charakteryzującą się w około 70-85% przypadków bezobjawowym przebiegiem, co znacząco utrudnia kontrolę epidemiologiczną. Okres inkubacji wynosi zwykle 5-28 dni. U kobiet dominują objawy takie jak obfita, pienista, żółto-zielona lub szara wydzielina z pochwy o nieprzyjemnym zapachu, świąd, pieczenie, dyzuria, dyspareunia oraz rzadziej ból podbrzusza i krwawienia po stosunku. U mężczyzn objawy są zazwyczaj łagodne i krótkotrwałe, obejmując skąpą wydzielinę z cewki moczowej, świąd, pieczenie i dyskomfort podczas mikcji czy ejakulacji. Charakterystycznym, choć rzadkim (około 2%) objawem u kobiet jest „truskawkowa szyjka macicy”. Nieleczona infekcja może utrzymywać się miesiącami lub latami, zwiększając ryzyko powikłań, takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej, prostatitis, epididymitis, niepłodność oraz podwyższone ryzyko zakażenia i transmisji HIV. U kobiet ciężarnych trichomonoza wiąże się z ryzykiem przedwczesnego pęknięcia błon płodowych, porodu przedwczesnego i niskiej masy urodzeniowej noworodka.
Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym, posiewie, testach immunologicznych oraz PCR. Leczenie standardowo obejmuje nitroimidazole, głównie metronidazol, z efektywnością około 90-95%, pod warunkiem jednoczesnej terapii partnerów seksualnych i powstrzymania się od aktywności seksualnej przez około tydzień po terapii. Oporność T. vaginalis na metronidazol występuje w 4-10% przypadków i jest istotnym czynnikiem nawrotów, które dotyczą około 20% leczonych pacjentów w ciągu 3 miesięcy. Ze względu na wysoki odsetek bezobjawowego nosicielstwa, szczególnie u mężczyzn, oraz ryzyko nawrotów, zaleca się kontrolne badania po 3 miesiącach od zakończenia leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na osoby z grup podwyższonego ryzyka, w tym zakażone HIV oraz kobiety w ciąży, gdzie infekcja może mieć poważne konsekwencje zdrowotne i perinatalne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Objawy
badanie mikroskopowe wydzieliny, badanie PCR, bezobjawowe nosicielstwo, ból podbrzusza, dyspareunia, dyzuria, lek przeciwpasożytniczy, metronidazol, okres inkubacji, oporność na metronidazol, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, reakcja łańcuchowa polimerazy, test immunologiczny, Trichomonas vaginalis, trichomonoza, truskawkowa szyjka macicy, wydzielina z cewki moczowej, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrzy, zapalenie narządów miednicy mniejszej -
Patofizjologia i mechanizm
Trichomonas vaginalis jest jednokomórkowym pierwotniakiem wywołującym trichomonozy – najczęstsze niewirusowe zakażenie przenoszone drogą płciową. Patogeneza opiera się na adhezji pasożyta do nabłonka układu moczowo-płciowego, gdzie kluczową rolę odgrywają lipofosfoglikan (TvLPG), adhezyny (AP120, AP65, AP51, AP33, AP23) oraz białka błonowe, których ekspresja jest regulowana przez żelazo. T. vaginalis uszkadza tkanki gospodarza poprzez uwalnianie cytolitycznych białek, proteaz cysteinowych oraz czynników cytotoksycznych (np. TvF o masie 250 kDa i CDF o masie 200 kDa), prowadząc do nekrozy komórek i mikroowrzodzeń nabłonka. Proteazy cysteinowe degradują mucynę, ułatwiając penetrację śluzu, uczestniczą w cytoadhezji, cytotoksyczności, hemolizie oraz unikaniu odpowiedzi immunologicznej przez rozszczepianie immunoglobulin. Infekcja powoduje wzrost pH pochwy, zaburza mikrobiotę i sprzyja rozwojowi bakteryjnej waginozy, co dodatkowo komplikuje przebieg choroby.
Odpowiedź immunologiczna na T. vaginalis charakteryzuje się rekrutacją neutrofili i produkcją cytokin prozapalnych (IL-8, leukotrien B4), jednak pasożyt moduluje tę reakcję, indukując apoptozę neutrofili. T. vaginalis unika układu odpornościowego poprzez mimikrę molekularną, wiązanie białek osocza, fenomen capping, zabijanie komórek odpornościowych oraz produkcję sygnałów przeciwzapalnych. Pasożyt może być nosicielem endosymbiontów (wirusy dsRNA TVV, Mycoplasma hominis), które wpływają na jego wirulencję i oporność na metronidazol. Infekcja zwiększa ryzyko zakażenia HIV (ok. 1,5-krotnie), raka szyjki macicy i prostaty (wzrost ryzyka raka prostaty o 40%), a także powikłań położniczych, takich jak poród przedwczesny. Leczenie opiera się na metronidazolu, którego mechanizm działania polega na redukcji grup nitrowych do cytotoksycznych rodników, jednak obserwuje się rosnącą oporność, związana m.in. z regulacją w dół enzymów hydrogenosomalnych (PFOR) i nadekspresją białek Pgp. Nowe cele terapeutyczne obejmują kanały TvTRPV, peptydazy cysteinowe, α-aktyninę, lipofosfoglikan oraz enzymy szlaku ramnozowego, co może umożliwić opracowanie skuteczniejszych terapii w obliczu narastającej oporności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Patofizjologia i mechanizm
bakteryjna waginoza, białko błonowe, białko cytolityczne, chemotaksja neutrofili, cytokina prozapalna, degradacja proteolityczna, dysfagia, łagodny rozrost prostaty, leukocyt wielojądrzasty, leukotrien B4, Mycoplasma hominis, oksydoreduktaza pirogronian:ferredoksyna, oporność na metronidazol, oporność wielolekowa, patogeneza, pęcherzyk zewnątrzkomórkowy, poród przedwczesny, proteaza cysteinowa, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak prostaty, rak szyjki macicy, transmisja HIV, Trichomonas vaginalis, trichomonoza, wirus RNA, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie narządów miednicy mniejszej -
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Trichomonoza, będąca jedną z najczęstszych niewirusowych infekcji przenoszonych drogą płciową, charakteryzuje się wysoką skutecznością leczenia metronidazolem (90-95%), jednakże istotnym problemem pozostają nawroty, które występują u około 17% aktywnych seksualnie pacjentów w ciągu 3 miesięcy. Czynniki ryzyka przetrwałej infekcji obejmują wiek 35-49 lat (aHR 2,08), wielorodność (aHR 3,85), wieloletnią aktywność seksualną (aHR 1,10) oraz liczne kontakty seksualne (aHR 8,86). Model prognostyczny z indeksem C 0,732 (95% CI: 0,695–0,768) i wartością po walidacji bootstrap 0,707 pozwala na skuteczną identyfikację pacjentów zagrożonych infekcją, uwzględniając m.in. starszy wiek, menopauzę, historię poronień i operacji ginekologicznych. Interesującym elementem prognostycznym jest wykazanie infekcji HPV jako czynnika ochronnego w tym modelu.
Trichomonoza silnie koreluje z innymi infekcjami przenoszonymi drogą płciową, w tym HIV, rzeżączką, HPV, opryszczką i chlamydiozą, zwiększając dwukrotnie ryzyko zakażenia HIV poprzez mechanizmy uszkodzenia nabłonka i aktywacji immunologicznej. U kobiet zakażenie T. vaginalis wiąże się z powikłaniami takimi jak zapalenie narządów miednicy mniejszej, niepłodność jajowodowa (1,9-krotnie wyższe ryzyko), neoplazja szyjki macicy oraz powikłania pooperacyjne. W ciąży infekcja zwiększa ryzyko porodu przedwczesnego, niskiej masy urodzeniowej, przedwczesnego pęknięcia błon płodowych oraz wertykalnej transmisji HIV. U mężczyzn trichomonoza może przyczyniać się do niepłodności, co podkreśla konieczność molekularnej diagnostyki. Zalecenia kliniczne obejmują leczenie partnerów seksualnych, monitorowanie grup wysokiego ryzyka, szczególną opiekę nad kobietami ciężarnymi oraz rozważenie badań przesiewowych u mężczyzn z niepłodnością i pacjentów z innymi infekcjami przenoszonymi drogą płciową.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
chlamydioza, infekcja HPV, infekcja pooperacyjna, infekcja przenoszona drogą płciową, metronidazol, model prognostyczny, neoplazja szyjki macicy, niepłodność jajowodowa, niepłodność męska, niska masa urodzeniowa, poród przedwczesny, powikłanie położnicze, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przetrwała infekcja, reinfekcja, rzęsistkowica, rzeżączka, Trichomonas vaginalis, trichomonoza, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki, współwystępowanie chorób, zakażenie HIV, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie narządów miednicy mniejszej -
Zapobieganie i profilaktyka
Trichomonoza, wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową, charakteryzującą się brakiem nabytej odporności po przebytej infekcji, co predysponuje do nawrotów. Profilaktyka opiera się na konsekwentnym stosowaniu prezerwatyw lateksowych lub poliuretanowych podczas każdego stosunku (waginalnego, analnego i oralnego), ograniczeniu liczby partnerów seksualnych oraz praktykowaniu monogamii z przebadanym partnerem. Prezerwatywy zmniejszają ryzyko transmisji, choć nie eliminują go całkowicie ze względu na możliwość kontaktu z nieosłoniętymi obszarami ciała. Kluczowe jest również unikanie irygacji pochwy, dzielenia się zabawkami erotycznymi bez odpowiedniej higieny oraz nadużywania substancji psychoaktywnych, które zwiększają ryzyko ryzykownych zachowań seksualnych. Regularne badania przesiewowe, zwłaszcza u osób z wieloma partnerami i kobiet zakażonych HIV, są niezbędne ze względu na często bezobjawowy przebieg infekcji.
Diagnostyka trichomonozy opiera się na mikroskopii wydzieliny pochwowej (czułość 60-70%) oraz testach molekularnych i immunochromatograficznych (czułość >83%, swoistość >97%), takich jak Osom Trichomonas Rapid Test i BD Affirm VPIII. Leczenie standardowo obejmuje metronidazol 2 g jednorazowo lub 500 mg dwa razy dziennie przez 7 dni, tynidazol 2 g jednorazowo lub seknidazol, z koniecznością jednoczesnego leczenia wszystkich partnerów seksualnych i powstrzymania się od aktywności seksualnej przez 7-10 dni po terapii. Kontrolne badania po 2 tygodniach do 3 miesięcy po leczeniu są wskazane, zwłaszcza przy nawrotach, gdyż około 20% pacjentów doświadcza reinfekcji. Edukacja pacjentów, otwarta komunikacja partnerska oraz stosowanie terapii dostarczonej partnerowi (EPT) stanowią integralne elementy zapobiegania dalszej transmisji. W profilaktyce trwają badania nad szczepionkami oraz innymi metodami, jednak obecnie najskuteczniejszą ochroną pozostaje kompleksowe podejście łączące edukację, bezpieczne praktyki seksualne i szybkie leczenie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Trichomonoza – Zapobieganie i profilaktyka
badanie przesiewowe, choroba przenoszona drogą płciową, Expedited Partner Therapy, irygacja pochwy, metoda immunochromatograficzna, metronidazol, obrzezanie męskie, partner seksualny, prezerwatywa lateksowa, prezerwatywa poliuretanowa, profilaktyka przedekspozycyjna, seknidazol, seks oralny, stosunek analny, stosunek waginalny, Trichomonas vaginalis, trichomonoza, tynidazol, zakażenie HIV