choroba tkanki łącznej
Choroby tkanki łącznej stanowią heterogenną grupę schorzeń autoimmunologicznych, charakteryzujących się przewlekłym zapaleniem i uszkodzeniem różnych narządów i układów. Do najczęstszych jednostek zalicza się toczeń rumieniowaty układowy, twardzinę układową, zapalenie wielomięśniowe i skórno-mięśniowe, mieszaną chorobę tkanki łącznej oraz zespół Sjögrena.
Patogeneza tych schorzeń opiera się na nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej, w której układ odpornościowy wytwarza autoprzeciwciała skierowane przeciwko własnym antygenom. W przebiegu chorób tkanki łącznej obserwuje się zarówno zaburzenia odpowiedzi komórkowej, jak i humoralnej, co prowadzi do przewlekłego procesu zapalnego i postępującego uszkodzenia tkanek.
Objawy kliniczne chorób tkanki łącznej są zróżnicowane i mogą dotyczyć wielu układów, m.in. skóry, stawów, mięśni, nerek, płuc, serca oraz układu nerwowego. Częstym objawem jest przewlekłe zmęczenie, gorączka oraz bóle stawowo-mięśniowe. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, obrazowych oraz histopatologicznych, przy czym szczególne znaczenie mają oznaczenia autoprzeciwciał specyficznych dla poszczególnych jednostek chorobowych.
Leczenie chorób tkanki łącznej ma charakter wielokierunkowy i obejmuje stosowanie leków przeciwzapalnych, immunosupresyjnych oraz biologicznych. Terapia powinna być indywidualizowana i dostosowana do aktywności choroby, zajęcia narządów wewnętrznych oraz potencjalnych powikłań. Wymaga regularnego monitorowania skuteczności i bezpieczeństwa leczenia, a także interdyscyplinarnej współpracy specjalistów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexketoprofen Adamed 50 mg
Dekskeoprofen z trometamolem (Dexketoprofen Adamed, 50 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący układ krwiotwórczy (często niedokrwistość, rzadziej neutropenia, małopłytkowość, a bardzo rzadko agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna), reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak choroba wrzodowa, krwotok i perforacja. Działania niepożądane ze strony wątroby (zapalenie, żółtaczka, miąższowe uszkodzenie) oraz skóry (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu. Ponadto obserwuje się rzadkie zaburzenia ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, nerek i układu mięśniowo-szkieletowego. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co wymaga szczegółowego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego pacjentów podczas terapii.
agranulocytoza, białkomocz, biegunka, ból brzucha, choroba tkanki łącznej, choroba wrzodowa żołądka, duszność, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, hipoplazja szpiku, hipotonia, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezje, perforacja, plamica, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica tętnicza, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawał serca, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Chilblains to choroba znana również jako pernio lub perniosis. w języku polskim można ją określać jako „obmrożenie” lub „pernioza”, choć nie jest to t – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Chilblains (pernio, perniosis) to zapalenie drobnych naczyń skóry wywołane ekspozycją na zimno w warunkach wilgotnych, manifestujące się bolesnymi, swędzącymi, czerwono-fioletowymi obrzękami, najczęściej na palcach rąk i stóp. Objawy rozwijają się w ciągu 12-24 godzin po ekspozycji i utrzymują się 1-3 tygodnie. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i wywiadzie, z różnicowaniem względem odmrożeń, choroby Raynauda czy tocznia rumieniowatego. Leczenie obejmuje unikanie zimna, stopniowe ogrzewanie, stosowanie nawilżających kremów, NLPZ (np. ibuprofen) oraz w cięższych przypadkach miejscowe kortykosteroidy (triamcynolon 0,1%), leki rozszerzające naczynia (nifedypina, pentoksyfilina, nitrogliceryna 0,2%). Skuteczność nifedypiny jest dyskusyjna, a jej stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak hipotonia i obrzęki.
badanie kliniczne, bloker kanału wapniowego, choroba naczyń obwodowych, choroba tkanki łącznej, dysfagia, kąpiel parafinowa, kortykosteroid miejscowy, krioglobulinemia, lek przeciwzapalny niesteroidowy, lek rozszerzający naczynia, nifedypina, nitrogliceryna, obrzęk skóry, odmrożenie, owrzodzenie skóry, pentoksyfilina, pernioza, podiatra, podiatria, siedzący tryb życia, stan zapalny naczyń krwionośnych, terapia laserowa, toczeń rumieniowaty, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krążenia, zakażenie bakteryjne, zespół Raynauda, zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w odmie opłucnowej jest zróżnicowane i zależy od etiologii, nasilenia objawów, chorób współistniejących oraz zastosowanego leczenia. Odma samoistna pierwotna (PSP) cechuje się lepszym rokowaniem niż odma samoistna wtórna (SSP), szczególnie u pacjentów z chorobami płuc, takimi jak POChP, gdzie śmiertelność wynosi od 1 do 17%. Wczesne cyfrowe pomiary wycieku powietrza, np. 100 ml/min w 1. dniu leczenia, są silnym predyktorem niepowodzenia terapii zachowawczej (iloraz szans 5,2; 95% CI 1,2-22,6; p=0,03), co może usprawnić decyzje terapeutyczne, w tym wczesne skierowanie na operację torakochirurgiczną. Nawrót odmy występuje u 28-32% pacjentów z PSP i 43% z SSP, z wyższym ryzykiem u palaczy, osób z POChP, AIDS oraz u pacjentów młodszych, szczupłych i o zwiększonym stosunku wzrostu do wagi. Odma prężna wymaga pilnej interwencji ze względu na ryzyko niewydolności oddechowej i zapaści sercowo-naczyniowej.
AIDS, biopsja płuca, choroba śródmiąższowa płuc, choroba tkanki łącznej, inwazja naczyniowa, konwolucyjna sieć neuronowa, martwica guza, niewydolność oddechowa, obturacyjna choroba płuc, odma opłucnowa, odma prężna, odma samoistna wtórna, odma śródpiersia, palenie tytoniu, pozaszpitalne zatrzymanie krążenia, przewlekła obturacyjna choroba płuc, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rozedma, wysoko aktywna terapia antyretrowirusowa, zapaść sercowo-naczyniowa, zespół Boerhaavego, zwłóknienie płuc