zaostrzenie przewlekła obturacyjna choroba płuc
Wskazanie

Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) stanowi nagłe pogorszenie stanu pacjenta z POChP, charakteryzujące się nasileniem duszności, kaszlu oraz zwiększoną objętością i zmianą charakteru odkrztuszanej wydzieliny. Zaostrzenia POChP najczęściej występują w wyniku infekcji dróg oddechowych (wirusowych lub bakteryjnych) lub ekspozycji na zanieczyszczenia powietrza. Częstość zaostrzeń jest istotnym czynnikiem prognostycznym w POChP – pacjenci z częstymi zaostrzeniami doświadczają szybszego spadku funkcji płuc i zwiększonej śmiertelności.

W leczeniu zaostrzeń POChP stosuje się kilka grup leków. Podstawę terapii stanowią krótko działające leki rozszerzające oskrzela (SABA i SAMA), takie jak Ventolin, Berodual czy Atrovent. W cięższych przypadkach włącza się glikokortykosteroidy systemowe (Encorton, Metypred, Dexaven) na okres 5-7 dni. W przypadku infekcji bakteryjnej konieczne jest zastosowanie antybiotyków (Augmentin, Zinnat, Duomox). U pacjentów z hipoksemią stosuje się tlenoterapię, a w przypadku niewydolności oddechowej może być konieczne wspomaganie wentylacji nieinwazyjnej.

Po opanowaniu zaostrzenia ważna jest optymalizacja leczenia podtrzymującego. Stosuje się długo działające leki rozszerzające oskrzela (LABA i LAMA) takie jak Spiriva, Seebri Breezhaler, Onbrez, Serevent, często w połączeniu z wziewnymi glikokortykosteroidami (Seretide, Symbicort, Foster, Trimbow). U pacjentów z częstymi zaostrzeniami i wysokim poziomem eozynofilów we krwi rozważa się również dodanie inhibitorów PDE-4 (Daxas) lub terapii biologicznej.

Największe trudności w leczeniu zaostrzeń POChP obejmują identyfikację pacjentów wymagających hospitalizacji, właściwe dobranie antybiotykoterapii oraz zapobieganie nawrotom. Istotnym wyzwaniem jest również hiperwentylacja i związane z nią ryzyko zatrzymania oddychania podczas tlenoterapii u pacjentów z przewlekłą hiperkapnią. Poważnym problemem jest zjawisko tzw. „drzwi obrotowych” – częstych rehospitalizacji, szczególnie w ciągu 30-90 dni od poprzedniego zaostrzenia. Ważnym elementem postępowania jest wdrożenie kompleksowej rehabilitacji pulmonologicznej oraz edukacja pacjenta dotycząca prawidłowego stosowania inhalatorów, co często stanowi wyzwanie, zwłaszcza u osób starszych.