zaburzenie ścięgna
Wskazanie

Zaburzenia ścięgna obejmują szereg patologii, takich jak tendinopatie, zerwania, zapalenia oraz degeneracje, które wpływają na funkcję ścięgien łączących mięśnie z kośćmi. Najczęściej dotykają obszarów narażonych na duże obciążenia, jak ścięgno Achillesa, ścięgna rotatorów barku, ścięgno rzepki czy ścięgna nadgarstka. Zaburzenia te mogą wystąpić w wyniku przeciążenia, urazów, wieku, chorób metabolicznych lub jako efekt uboczny niektórych leków.

W leczeniu stosuje się zarówno metody zachowawcze, jak i farmakologiczne. Wśród leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych stosowanych w Polsce wyróżniamy niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) dostępne w postaci doustnej, jak Metafen, Ibuprom, Voltaren, Dicloberl, oraz preparaty miejscowe, jak Voltaren Emulgel, Ibuprom Sport, Ketonal Active. W przypadkach ostrych stanów zapalnych stosuje się także iniekcje kortykosteroidów, takie jak Diprophos czy Depo-Medrol.

Istotnym elementem terapii są leki wspomagające regenerację tkanek, jak preparaty kolagenu (Collagen Ultra Complex, Arthroblock), kwasu hialuronowego (Hyalgan, Suplasyn) oraz suplementy zawierające glukozaminę i chondroitynę (Artresan, Flexagen, Arthron Complex). W ostatnich latach wzrasta popularność terapii biologicznych, takich jak osocze bogatopłytkowe (PRP).

Główne trudności w leczeniu zaburzeń ścięgien to długi czas regeneracji tkanki ścięgnistej, wynikający z jej słabego ukrwienia, oraz tendencja do nawrotów. Wyzwaniem jest także utrzymanie odpowiedniej równowagi między odpoczynkiem a rehabilitacją, gdyż zbyt wczesne obciążenie może prowadzić do pogorszenia stanu, a zbyt długie unieruchomienie – do atrofii mięśniowej. Dodatkowym problemem jest oporność niektórych przewlekłych tendinopatii na standardowe leczenie, co wymaga zastosowania bardziej zaawansowanych metod, jak terapie falą uderzeniową (ESWT), ultradźwiękami czy interwencje chirurgiczne.