anoreksja
Wskazanie

Anoreksja (jadłowstręt psychiczny) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się patologicznym lękiem przed przybraniem na wadze, zniekształconym obrazem własnego ciała oraz drastycznym ograniczaniem przyjmowania pokarmów. Występuje głównie u dziewcząt i młodych kobiet, choć może dotykać również mężczyzn. Pacjenci z anoreksją często utrzymują wagę ciała znacznie poniżej prawidłowej dla swojego wieku i wzrostu (BMI poniżej 17,5 kg/m²).

W leczeniu anoreksji kluczowe jest podejście interdyscyplinarne, obejmujące odżywianie, psychoterapię i farmakoterapię. Spośród leków stosowanych w Polsce w terapii wspomagającej wymienić można: Olanzapinę (Zyprexa, Zolafren, Zolaxa), Risperidon (Rispolept, Ryspolit), Fluoksetynę (Bioxetin, Fluoxetin, Seronil) czy Mirtazapinę (Mirzaten, Remeron). Leki te stosuje się głównie do leczenia współwystępujących zaburzeń psychicznych, takich jak depresja czy zaburzenia lękowe.

Największym wyzwaniem w leczeniu anoreksji jest niska motywacja pacjentów do zmiany oraz zaprzeczanie chorobie. Pacjenci często nie uznają swojej choroby za problem i aktywnie opierają się leczeniu. Dodatkową trudność stanowi wysoki wskaźnik nawrotów (40-50%) oraz poważne powikłania somatyczne, takie jak zaburzenia elektrolitowe, osteoporoza, zaburzenia hormonalne czy niewydolność wielonarządowa w ciężkich przypadkach. Leczenie jest zazwyczaj długotrwałe i wymaga ścisłej współpracy różnych specjalistów.

W przypadkach zagrażających życiu (np. BMI poniżej 13 kg/m², poważne zaburzenia elektrolitowe, bradykardia poniżej 40 uderzeń/min) konieczna jest hospitalizacja i żywienie dojelitowe lub pozajelitowe. Leczenie szpitalne opiera się na protokołach realimentacji, które muszą być prowadzone ostrożnie ze względu na ryzyko zespołu ponownego odżywienia (refeeding syndrome). W Polsce pacjenci z anoreksją mogą być leczeni w specjalistycznych ośrodkach psychiatrycznych lub oddziałach leczenia zaburzeń odżywiania.