ropne zapalenie skóry
Wskazanie

Ropne zapalenie skóry (piodermia) jest grupą ostrych, ropnych zakażeń skóry wywoływanych głównie przez bakterie takie jak Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes. Choroba charakteryzuje się obecnością krost, pęcherzy, grudek lub guzków wypełnionych ropą, którym często towarzyszy zaczerwienienie, obrzęk i ból zajętego obszaru. Może występować u pacjentów w każdym wieku, jednak częściej dotyka osoby z obniżoną odpornością, cukrzycą, atopowym zapaleniem skóry czy zaburzeniami krążenia.

Leczenie ropnego zapalenia skóry zależy od rozległości i nasilenia zmian. W przypadkach o łagodnym przebiegu i ograniczonym zasięgu, stosuje się miejscowe preparaty przeciwbakteryjne zawierające mupirocynę (Bactroban, Mupirox), kwas fusydowy (Fucidin) czy bacytracynę z neomycyną (Neomycyna, Altabactin). Przy bardziej nasilonych zmianach konieczne jest zastosowanie antybiotyków doustnych, takich jak kloksacylina (Syntarpen), amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav, Taromentin), cefaleksyna (Keflex) lub w przypadku alergii na antybiotyki beta-laktamowe – klindamycyna (Dalacin C, Clindamycin) czy klarytromycyna (Klacid, Fromilid).

W ciężkich przypadkach lub przy zajęciu dużych obszarów skóry może być konieczne zastosowanie antybiotykoterapii dożylnej w warunkach szpitalnych. Stosuje się wówczas cefazolin (Biofazolin), klindamycynę (Clindamycin), wankomycynę (Vancomycin) lub linezolid (Zyvoxid) w przypadku zakażeń MRSA (metycylinoopornym Staphylococcus aureus).

Największe trudności w leczeniu ropnego zapalenia skóry dotyczą rosnącej antybiotykooporności bakterii, szczególnie szczepów MRSA. Problemem jest również nawrotowy charakter zakażeń u niektórych pacjentów, zwłaszcza z czynnikami predysponującymi jak cukrzyca czy przewlekłe choroby skóry. Dodatkowo, u pacjentów z obniżoną odpornością infekcja może szybko się rozprzestrzeniać i prowadzić do powikłań ogólnoustrojowych, takich jak posocznica. Istotnym wyzwaniem pozostaje również identyfikacja i eliminacja źródła zakażenia, szczególnie w przypadkach nosicielstwa S. aureus w jamie nosowej czy na skórze, które może prowadzić do nawrotów choroby mimo odpowiedniego leczenia.