pląsawica mniejsza
Wskazanie

Pląsawica mniejsza (chorea minor, pląsawica Sydenhama) jest neurologicznym powikłaniem infekcji paciorkowcowej, najczęściej występującym w ramach gorączki reumatycznej. Charakteryzuje się występowaniem mimowolnych, nieskoordynowanych, nieregularnych, szybkich ruchów kończyn, twarzy i tułowia. Dotyka głównie dzieci w wieku 5-15 lat, częściej dziewczynki, a objawy pojawiają się zazwyczaj 2-6 miesięcy po przebytej infekcji paciorkowcowej.

W leczeniu pląsawicy mniejszej stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię w celu eradykacji paciorkowca (penicylina, amoksycylina), a także leki przeciwdrgawkowe i uspokajające. W Polsce najczęściej wykorzystuje się: Haloperidol (Decaldol), Klonazepam (Clonazepamum TZF), Walproinian sodu (Depakine, Convulex), Karbamazepinę (Tegretol, Neurotop) oraz Risperidon (Rispolept, Orizon). W ciężkich przypadkach stosuje się również preparaty kortykosteroidowe jak Encorton czy Metypred.

Największą trudnością w leczeniu pląsawicy mniejszej jest ustalenie optymalnego schematu terapeutycznego, gdyż odpowiedź na leki jest zróżnicowana u poszczególnych pacjentów. Ponadto, objawy mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy mimo właściwego leczenia, co wymaga cierpliwości zarówno od pacjenta, jak i lekarza. Wyzwaniem jest również zapobieganie nawrotom choroby i jej powikłaniom sercowym, które mogą prowadzić do rozwoju przewlekłej choroby reumatycznej serca. Kluczowe znaczenie ma długoterminowa profilaktyka nawracających infekcji paciorkowcowych, zwykle prowadzona przez okres 5-10 lat po wystąpieniu objawów.